ปาร์ตี้ฉลองชัยชนะของราชาคนใหม่

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ไอ้หมอเทวะผู้โอหัง" เสียงทุ้มต่ำที่ก้องกังวานอยู่ในห้วงมิติอันบิดเบี้ยวไม่ได้ทำให้ลู่เฉินหวาดกลัว แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวาบจนแทบหยุดเต้น คือใบหน้าของชายปริศนาผู้นั้น... ดวงตาคู่คมกริบ จมูกโด่งเป็นสันคม และรอยแผลเป็นจางๆ ที่มุมปากซ้าย ทุกตารางนิ้วบนใบหน้านั้นสะท้อนภาพเงาของ 'ตัวเขาเอง' ในอนาคตอย่างไม่ผิดเพี้ยน! ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ เสียงเพลงบรรเลงจากงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จระดับศตวรรษ ณ แกรนด์บอลรูมของโรงแรมเจ็ดดาวถูกตัดขาด ราวกับโลกใบนี้เหลือเพียงเขากับเงาสะท้อนที่บิดเบี้ยวจากกาลเวลา "แกเป็นใคร..." ลู่เฉินเอ่ยเสียงเย็นเยียบ พลังปราณหมอเทวะแรงก์ SSS ในร่างแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอากาศบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่น เขากำหมัดแน่น สัญชาตญาณดิบเตือนภัยว่าตัวตนตรงหน้าอันตรายยิ่งกว่าอสูรกลายพันธุ์ระดับตำนานตัวไหนๆ ที่เขาเคยสังหารมา เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าช่างเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความสมเพชเวทนา "ฉันก็คือแก... ในวันที่แกคิดว่าตัวเองไปถึงจุดสูงสุดของโลกใบนี้ยังไงล่ะ ลู่เฉิน นายคิดจริงๆ หรือว่าระบบหมอเทวะและเงินทองมหาศาลจะช่วยให้ นายหนีพ้นจาก 'ความจริง' ข้อนี้ได้?" ก่อนที่ลู่เฉินจะได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม ภาพตรงหน้าก็แตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำราวกับกระจกที่ถูกทุบแตก บรรยากาศรอบตัวกลับคืนสู่ความจริง เสียงแก้วแชมเปญกระทบกันและเสียงพูดคุยจอแจของผู้ทรงอิทธิพลนับร้อยชีวิตดังขึ้นอีกครั้ง "ท่านลู่เฉินครับ... เป็นอะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย" เสียงของเลขาธิการสมาคมการค้าดังขึ้นข้างกาย พร้อมกับยื่นผ้าขนหนูอุ่นๆ ให้ด้วยความนอบน้อม ลู่เฉินกวาดสายตากลับมาสู่ปัจจุบัน ลมหายใจของเขาเริ่มกลับมาเป็นปกติ แม้เหงื่อกาฬจะซึมตามไรผม แต่แววตาของเขากลับคมกริบและเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม *อนาคตที่บิดเบี้ยวอย่างนั้นหรือ? ถ้าอนาคตมันเฮงซวยนัก ฉันนี่แหละจะเป็นคนฉีกมันทิ้งด้วยมือคู่นี้เอง* ลู่เฉินรับผ้าขนหนูมาเช็ดมือช้าๆ ก่อนจะพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มสุภาพตามแบบฉบับสุภาพบุรุษ "ผมไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก" ณ ใจกลางห้องโถงใหญ่ของงาน 'ปาร์ตี้ฉลองชัยชนะของราชาคนใหม่' ที่จัดขึ้นเพื่อเป็นเกียรติแก่ลู่เฉิน เหล่ามหาเศรษฐี นักธุรกิจมือทอง และผู้มีอิทธิพลระดับประเทศต่างยืนเข้าแถวเรียงรายกันอย่างยาวเหยียดราวกับผู้ศรัทธากำลังรอเข้าเฝ้าพระเจ้า ทุกคนต่างถือเช็คเงินสดมูลค่ามหาศาลและโฉนดที่ดินทำเลทองในมือ เพื่อหวังเพียงจะได้เข้าพบและฝากเนื้อฝากตัวกับนายใหญ่แห่งตระกูลลู่คนใหม่ ทว่า ในกลุ่มคนที่กำลังต่อแถวด้วยความกระวนกระวายใจ กลับมีร่างของชายหนุ่มคนหนึ่งที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่มุมเสา ใบหน้าที่เคยเย่อหยิ่งและเต็มไปด้วยความถือดีในอดีตบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด โจวฮ่าว กำลังมองตรงไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่บนเวทีด้วยความรู้สึกเหมือนตกลงไปในขุมนรก ใครจะไปคิดเล่าว่า... ฮีลเลอร์ไร้ค่าแรงก์ F ที่เขาเคยเหยียบย่ำ ถ่มน้ำลายใส่ และแย่งชิงทุกอย่างมา จะกลายเป็นอภิมหาเศรษฐีผู้กุมชะตากรรมของเศรษฐกิจครึ่งประเทศในเวลาเพียงไม่กี่เดือน? และที่สำคัญที่สุด... หลินม่านม่าน หญิงสาวที่เขาเคยดูถูกเหียดหยาม บัดนี้กำลังยืนเคียงข้างลู่เฉินในชุดราตรีผ้าไหมปักด้ายทองคำแท้ มูลค่าของชุดบนตัวเธอลำพังก็สูงกว่ารายได้ทั้งปีของบริษัทตระกูลโจวเสียอีก "คุณลู่ครับ ทางเราประธานกลุ่มอุตสาหกรรมเหล็กกล้า... อยากจะขออนุญาต... เอิ่ม ร่วมลงทุนในโปรเจกต์การแพทย์ใหม่ของคุณสักสิบล้าน..." นักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก้มหัวให้อย่างนอบน้อมจนแทบจะชนกับพื้นพรม ลู่เฉินเหลือบตามองเอกสารในมือของอีกฝ่ายเพียงนิดเดียว ก่อนจะโบกมือเบาๆ "โครงการของผมไม่รับนักลงทุนที่มีประวัติฉ้อโกงและกดขี่ฮีลเลอร์ระดับล่างหรอกครับ เชิญกลับไปเถอะครับ เสียเวลาเปล่าๆ" สิ้นคำพูดนั้น ร่างของนักธุรกิจใหญ่ก็ทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องขอชีวิตเสียงหลงทันที แต่ลู่เฉินไม่ได้สนใจไยดีแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเขาเบนไปหยุดอยู่ที่มุมเสาที่โจวฮ่าวพยายามจะซ่อนตัวอยู่ "อ้าว นั่นคุณโจวฮ่าวไม่ใช่หรือครับ?" เสียงทุ้มของลู่เฉินดังผ่านไมโครโฟน สะท้อนก้องไปทั่วห้องบอลรูม ทำให้สายตานับร้อยคู่หันขวับไปมองที่เป้าหมายเดียวกันทันที โจวฮ่าวสะดุ้งสุดตัว ขาแข็งก้าวไม่ออกเมื่อถูกสายตานับร้อยจับจ้องราวกับฝูงหมาป่ากำลังจ้องเหยื่อ เขาถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนเดินเข้าไปประกบซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถูกดันตัวออกมากลางห้องโถงต่อหน้าธารกำนัล "นะ... นายลู่เฉิน... คือว่าเรา... เราเคยเรียนโรงเรียนเดียวกัน..." โจวฮ่าวพยายามเค้นรอยยิ้มแห้งแล้งออกมา น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ลู่เฉินเดินลงจากเวทีช้าๆ ฝีเท้าของเขามั่น 100% ทุกก้าวที่ขยับเข้าใกล้ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับโจวฮ่าวจนชายหนุ่มตระกูลไฮโซถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้นพรมต่อหน้าเท้าของเขา "ตอนที่นายเหยียบหัวฉัน ตอนที่นายสั่งให้คนซ้อมฉันปางตายที่ตรอกมืด และตอนที่นายหัวเยาะเย้ยฉันกับม่านม่าน... นายเคยคิดถึงวันนี้บ้างไหมครับ?" ลู่เฉินก้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเชยคางของโจวฮ่าวขึ้นมาบังคับให้สบตา โจวฮ่าวร้องไห้ออกมาด้วยความหวาดกลัว น้ำตาน้ำมูกไหลเปื้อนใบหน้าอันหล่อเหลaที่เคยยโส "ผมผิดไปแล้ว! ผมขอร้อง... อยากทำอะไรผมเลย! ผมยกสมบัติทั้งหมดให้คุณ! ยกบริษัทให้คุณเลยก็ได้!" ลู่เฉินยิ้มเย็นชา รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความเมตตาใดๆ "สมบัติของนาย? ของพวกนั้นมันก็แค่เศษเงินที่ฉันโยนให้ทานเล่นตั้งแต่แรกอยู่แล้ว... สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้ ไม่ใช่เงินของนายหรอกครับ" บรรยากาศในงานเงียบสนิทลงทันตาเห็น ทุกคนต่างกลั้นหายใจรอฟังคำพิพากษาจากราชาคนใหม่ ทว่า ในวินาทีที่ลู่เฉินกำลังจะเอ่ยประโยคตัดสินชะตากรรมของโจวฮ่าว ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของห้องบอลรูมก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน! ร่างของชายชุดดำสวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งบนก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวานไปทั่วห้อง "ช่างเป็นฉากการแก้แค้นที่งดงามเสียจริง... แต่ก็น่าเสียดายนะลู่เฉิน ที่เกมของนายมันกำลังจะจบลงแค่นี้" เสียงปริศนาดังขึ้น พร้อมกับที่ชายคนนั้นดึงหน้ากากออก เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง ซึ่งทำให้แม้แต่ลู่เฉินเองก็ยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" ด้วยดีเสมอมานะครับ