พันธมิตรเงาปรากฏกาย

"ท่านจะยอมปล่อยให้โลกใบนี้พินาศ เพียงเพราะทิฐิของคนในสภากลุ่มเก่าอย่างนั้นหรือครับ ประธาน?" เสียงทุ้มต่ำของลู่เฉินดังก้องไปทั่วห้องโถงกว้างที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง เขาไม่ได้หันไปมองร่างของประธานสภาฮันเตอร์ที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สายตาของเขาจดจ้องไปยังภาพโฮโลแกรมสามมิติที่แสดงพิกัดรอยแยกมิติแรงก์ SSS ซึ่งกำลังสั่นไหวราวกับแก้วที่รอวันแตกสลาย "ผม... ผมขอโทษครับนายท่านลู่เฉิน แต่ไม่มีใครในโลกนี้หยุดยั้งมันได้อีกแล้ว พลังฮีลเลอร์ระดับที่เคยบันทึกไว้ในตำนานก็ยังทำได้เพียงแค่หน่วงเวลา แต่นายท่าน... นายท่านคือคนเดียวที่ระบบระบุว่ามี 'พลังชีวิตอนันต์' ครับ!" ลู่เฉินแค่นยิ้มที่มุมปาก มือข้างหนึ่งหมุนแหวนทองคำขาวบนนิ้วเล่นอย่างใจเย็น ราวกับหายนะระดับล้างโลกที่กำลังจะเกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศทั่วไป "โลกที่เคยเหยียบย่ำผม โลกที่เคยตราหน้าว่าผมเป็นขยะแรงก์ F... เหตุใดผมจึงต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อปกป้องพวกมันด้วยครับ?" "เพราะถ้าโลกนี้ล่มสลาย สิ่งที่ท่านรักที่สุด... คุณหลินม่านม่าน ก็จะไม่มีที่ยืนอยู่อีกต่อไปครับ!" คำพูดนั้นทำให้แววตาของลู่เฉินเปลี่ยนไปในทันที รังสีอำมหิตที่กดทับบรรยากาศโดยรอบพุ่งสูงขึ้นจนประธานสภาฮันเตอร์แทบกระอักเลือด เขาสั่งให้หลินม่านม่านรออยู่ในห้องรับรองระดับวีไอพีที่ปลอดภัยที่สุด แต่ลึกๆ แล้ว เขารู้ดีว่าไม่มีที่ใดปลอดภัยในโลกที่บิดเบี้ยวใบนี้ถ้าเขายังไม่กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ ทว่า ก่อนที่ลู่เฉินจะได้เอ่ยอะไรตอบกลับ ประตูบานยักษ์ของห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเป็นจังหวะของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้น ทั้งหมดสวมชุดสูทสีเทาเข้มไร้ลวดลาย ทว่าแผ่ไอเย็นเยือกและแรงกดดันระดับมหาศาลที่แม้แต่ประธานสภายังต้องสั่นสะท้าน "ดูเหมือนพวกเราจะมาในเวลาที่เหมาะสมพอดีนะครับ ลู่เฉิน" ชายวัยกลางคนผู้มีแผลเป็นจางๆ บนหางตาเดินนำหน้าออกมา เขาคือ 'ผู้อำนวยการเขตลับ' ชายผู้กุมความลับดำมืดที่สุดของประเทศที่ไม่มีใครในสภาฮันเตอร์กล้าแตะต้อง "องค์กรเงา?" ลู่เฉินเลิกคิ้วมองบุคคลตรงหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน "ผมจำได้ว่าพวกคุณมีกฎเหล็กไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องฮันเตอร์ทั่วไป นี่คือเหตุผลที่บุกเข้ามาถึงที่นี่ หรือว่าเขตแดนแรงก์ SSS นั้นมีส่วนเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ของพวกคุณด้วยครับ?" ผู้อำนวยการเงานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผายมือไปยังภาพโฮโลแกรม "ไม่ใช่แค่ผลประโยชน์ แต่มันคือการอยู่รอดของเผ่าพันธุ์มนุษย์ เราติดตามคุณมานานแล้ว ลู่เฉิน ตั้งแต่วันที่คุณปลุกระบบหมอเทวะนั่นได้สำเร็จ... คุณไม่ใช่แค่ฮันเตอร์ คุณคือคนที่เราตามหาเพื่อขึ้นเป็น 'ผู้นำสูงสุด' ของกลุ่มพันธมิตรเงา" คำพูดนั้นทำให้ประธานสภาฮันเตอร์เบิกตากว้างจนแทบถลน การขึ้นเป็นผู้นำองค์กรเงาเท่ากับการกุมอำนาจเหนือรัฐบาลและกองทัพทั้งหมดในคราวเดียว! ลู่เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแคลนทุกอำนาจในโลกนี้ "ผู้นำ? ผมไม่เคยต้องการตำแหน่งที่ต้องมีภาระผูกพัน ผมต้องการแค่ความรวยที่ซื้อได้ทุกอย่าง และความสบายใจที่ไม่มีใครหน้าไหนมาแตะต้องคนของผมได้ ถ้าคุณต้องการให้ผมช่วยปิดรอยแยกนี้ ก็จงคุกเข่าลงและยอมรับเงื่อนไขของผมให้ได้เสียก่อน" "เงื่อนไขอะไร?" ผู้อำนวยการเงาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตึงเครียด "อย่างแรก โอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเขตพื้นที่ธุรกิจทั้งหมดในเขตเหนือให้กับหลินม่านม่าน และอย่างที่สอง..." ลู่เฉินขยับตัวเข้าใกล้ผู้อำนวยการเงาจนเกือบชิด "ล้างมลทินของตระกูลโจวฮ่าวและพวกที่เคยทรยศผมให้สิ้นซากในคืนนี้ ผมต้องการให้พวกมันได้รับรู้ว่า การตกต่ำลงมาคลานที่ปลายเท้าผมน่ะ... มันรู้สึกอย่างไร" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดิน ผู้อำนวยการเงามองหน้าลู่เฉินอยู่นาน ก่อนจะก้มหัวลงต่ำเล็กน้อยเป็นการแสดงความเคารพอย่างสูงส่ง "ตกลงครับ... เราจะทำทุกอย่างตามที่คุณต้องการ" ขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามแผน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดก็ดังขึ้นทั่วทั้งตึก รอยแยกมิติแรงก์ SSS ในภาพโฮโลแกรมเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีเลือด! "สายเกินไปแล้ว!" ประธานสภาตะโกนลั่น "มันไม่ได้กำลังจะแตก แต่มันกำลัง 'เปิดออก' จากข้างใน!" ลู่เฉินมองไปที่รอยแยกด้วยสายตาเย็นชา เขาสัมผัสได้ถึงพลังงานมหาศาลที่กำลังทะลักออกมา แต่เขากลับไม่ได้ขยับตัวหนี เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดส่งข้อความถึงหลินม่านม่านสั้นๆ ว่า *'รอผมนะครับ ผมจะกลับไปพร้อมกับโลกทั้งใบที่สยบแทบเท้าคุณ'* ก่อนจะหันไปหาผู้อำนวยการเงา "เตรียมเฮลิคอปเตอร์ไว้ ผมจะไปปิดรอยแยกนี้เอง..." เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังสนั่นขึ้นจากทิศทางที่หลินม่านม่านอยู่! ลู่เฉินชะงักไป ดวงตาคู่คมดุจสัตว์ร้ายวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เคยมีมา "ใคร... ใครเป็นคนสั่งให้โจมตีจุดที่เธออยู่?" เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกที่สุดในชีวิต ผู้อำนวยการเงาหน้าถอดสี "ผมไม่ได้สั่ง... นี่มันการหักหลังภายในองค์กรของเราเองครับ!" ในจังหวะที่ลู่เฉินกำลังจะพุ่งตัวออกไป ชายในชุดคลุมสีดำสนิทคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลังของผู้อำนวยการเงา มือของเขาถือดาบเล่มหนึ่งที่อาบด้วยพลังทำลายล้างที่คุ้นเคย... ดาบเล่มเดียวกับที่เคยแทงทะลุหัวใจของลู่เฉินในชาติก่อน "ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง... ไอ้หมอเทวะผู้โอหัง" ชายคนนั้นกล่าวพร้อมแสยะยิ้มที่ทำให้ลู่เฉินต้องหยุดกึก เพราะใบหน้านั้น... คือใบหน้าของ 'ตัวเขาเอง' ในอนาคตที่บิดเบี้ยว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้ผลงานของผมมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!