การเผชิญหน้าครั้งสุดท้ายกับโจวฮ่าว

"แก! ไอ้สวะลู่เฉิน! ออกมาให้ข้าเห็นหน้าเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนแหบพร่าดังก้องทั่วโถงรับรองของเพนต์เฮาส์หรูใจกลางมหานคร แรงสั่นสะเทือนจากฝีเท้าของชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นดั่งพญาอินทรีผู้เย่อหยิ่งบัดนี้เหลือเพียงซากปรักหักพังของศักดิ์ศรี โจวฮ่าวในชุดสูทแบรนด์เนมที่ยับยู่ยี่ ใบหน้าซูบตอบและดวงตาที่แดงก่ำจากการอดนอนแสดงถึงความสิ้นหวังที่จวนเจียนจะระเบิดออกมา ลู่เฉินนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ราคาแปดหลัก มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์ราคาที่แพงกว่าเงินเดือนรวมทั้งปีของพนักงานบริษัททั่วไป ในขณะที่อีกมือหนึ่งโอบกอดไหล่ของหลินม่านม่านไว้อย่างหวงแหน เขาไม่ได้แม้แต่จะปรายตาไปมองผู้บุกรุกที่ยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า "ความอดทนของผมมีจำกัดนะครับ โจวฮ่าว" ลู่เฉินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ที่นี่ไม่ใช่สวนหลังบ้านที่นายจะอยากตะโกนอะไรก็ตะโกนได้ตามใจชอบ" "แก... แกทำอะไรกับบริษัทตระกูลโจว! หุ้นที่ดิ่งลงเหวในชั่วข้ามคืน ทรัพย์สินที่ถูกอายัดโดยไม่ทราบสาเหตุ ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือแกใช่ไหม!" โจวฮ่าวพุ่งตัวเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อ ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วจะถึงตัวลู่เฉิน บอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนก็ปรากฏตัวขึ้นดุจเงาปีศาจ กดร่างของโจวฮ่าวลงกับพื้นหินอ่อนอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น "อั่ก!" โจวฮ่าวสำลักเลือดออกมา เขาเงยหน้ามองลู่เฉินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นผสมปนเปกับความหวาดกลัว "แกมันก็แค่ฮีลเลอร์แรงก์ F ขยะ! แกเอาปัญญาที่ไหนมาเล่นงานตระกูลโจว!" ลู่เฉินลุกขึ้นช้าๆ เขาเดินไปหยุดตรงหน้าโจวฮ่าว ใช้ปลายรองเท้าหนังขัดเงาแตะปลายคางของอีกฝ่ายให้เงยขึ้นมาสบตากับเขา "แรงก์ F อย่างงั้นหรือครับ?" ลู่เฉินหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "โลกนี้มันเปลี่ยนไปนานแล้วครับโจวฮ่าว ในขณะที่นายยังจมปลักอยู่กับชื่อเสียงจอมปลอม ผมก้าวข้ามขีดจำกัดที่พวกนายเคยกีดกันผมไปไกลจนมองไม่เห็นหลังแล้ว การที่ตระกูลโจวพังพินาศ มันไม่ใช่เพราะโชคชะตา แต่มันคือการ 'รักษา' สิ่งที่เน่าเฟะออกจากสังคมฮันเตอร์ต่างหาก" "แก... แกมันปีศาจ!" โจวฮ่าวเค้นเสียงลอดไรฟัน "ปีศาจเหรอครับ?" ลู่เฉินยิ้มบางๆ มือหนึ่งลูบไล้กลุ่มผมของหลินม่านม่านอย่างอ่อนโยนก่อนจะหันไปพูดกับเธอ "ม่านม่านครับ รอผมสักครู่นะครับ ที่รัก" หลินม่านม่านมองโจวฮ่าวด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอไม่ได้รู้สึกสงสารแม้แต่น้อย เพราะเธอจำวันที่ลู่เฉินถูกทอดทิ้งและเหยียบย่ำได้ดี เธอพยักหน้าเบาๆ แล้วเดินเลี่ยงออกไปทิ้งให้ห้องโถงเหลือเพียงชายสองคนที่อยู่คนละฟากฝั่งของชีวิต ลู่เฉินก้มลงไปกระซิบข้างหูโจวฮ่าว น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่เต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล "นายคิดว่าที่ผมยอมให้ตระกูลโจวอยู่รอดมาจนถึงตอนนี้ เพราะผมกลัวนายงั้นหรือ? เปล่าเลย... ผมแค่กำลังรอเวลาที่จะ 'ถอนรากถอนโคน' นายในวันที่นายรู้สึกว่าตัวเองมีอำนาจมากที่สุด เพื่อให้นายได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียทุกอย่าง เหมือนกับที่นายเคยทำกับผมไงล่ะ" โจวฮ่าวเบิกตากว้าง รูม่านตาสั่นระริก "แก... แกจะทำอะไร..." ลู่เฉินหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟจนดูขลังออกมาจากกระเป๋าเสื้อ เขาวางมันลงบนฝ่ามือของโจวฮ่าวที่กำลังสั่นเทา "นี่คือเงินในบัญชีงวดสุดท้ายที่ผมจะโอนให้ในนามของการ 'ชดเชย' ความโง่เขลาของนาย เอาไปซื้อตั๋วเครื่องบินใบเดียวไปที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครรู้จักนาย เพราะหลังจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ถ้าผมเห็นหน้านายในเมืองนี้อีก... ผมจะทำให้คำว่า 'ฮีลเลอร์แรงก์ SSS' กลายเป็นฝันร้ายที่นายไม่มีวันตื่นขึ้นมาเจอวันพรุ่งนี้อีกเลย" ทว่าในจังหวะที่โจวฮ่าวกำลังจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงไซเรนที่ดังระงมจากภายนอกอาคารก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ แสงไฟสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างกระจกบานยักษ์ ลู่เฉินหรี่ตาลง มองออกไปด้านนอกด้วยความสงสัย บอดี้การ์ดคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "นายท่านครับ! หน่วยปฏิบัติการพิเศษจากส่วนกลางล้อมตึกของเราไว้หมดแล้ว พวกเขามีหมายจับในข้อหา 'ครอบครองทรัพยากรต้องห้ามระดับประเทศ' ครับ!" โจวฮ่าวที่ได้ยินดังนั้นถึงกับหัวเราะร่าออกมาทั้งน้ำตา "ฮ่าๆๆ! ในที่สุด! สวรรค์ยังมีตา! ลู่เฉิน! ต่อให้แกจะรวยแค่ไหน แต่ถ้าขัดต่อกฎของสมาคมฮันเตอร์ แกก็ไม่รอด!" ลู่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันกลับมามองบัตรเครดิตในมือโจวฮ่าวที่กำลังเรืองแสงสีฟ้าอ่อนอย่างประหลาด มันไม่ใช่บัตรที่เขาเคยให้ไป... แต่มันคืออุปกรณ์ส่งสัญญาณลับที่ถูกติดตั้งมาพร้อมกับความแค้นของตระกูลโจวที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง ในขณะที่ประตูห้องโถงถูกพังเข้ามาโดยกองกำลังติดอาวุธนับสิบชีวิต ลู่เฉินก็สัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังไหลเวียนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขา... มันคือกับดักมิติ! "นายคิดว่าผมไม่เตรียมตัวมาดีพอเหรอครับ?" ลู่เฉินเอ่ยขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น เขาไม่ได้ขยับหนี แต่กลับหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดเพียงครั้งเดียว ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสนั่นอยู่บนดาดฟ้าก็เงียบลง แต่กลับมีเสียงฝีเท้าหนักแน่นของชายในชุดสูทสีดำนับร้อยคนพุ่งเข้ามาจากทุกทิศทางของอาคาร พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด... หญิงสาวในชุดยูนิฟอร์มผู้บัญชาการระดับสูงของสมาคมฮันเตอร์ที่ก้าวเข้ามาขวางกองกำลังติดอาวุธเหล่านั้นไว้ เธอหันมามองลู่เฉินแล้วยิ้มที่มุมปาก "หมอเทวะ... การตรวจสอบครั้งนี้คงต้องเปลี่ยนตัวคนผิดแล้วล่ะครับ เพราะคำสั่งนี้เพิ่งถูกสั่งยกเลิกโดย 'เจ้าของคนใหม่' ของสมาคมฯ" ลู่เฉินเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า สายตาคมกริบมองไปยังโจวฮ่าวที่คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความช็อก "ผมบอกแล้วไงครับโจวฮ่าว... ในเกมนี้ ใครคือคนถือไพ่เหนือกว่ากันแน่?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญนี้ครับ ไว้พบกันตอนหน้าครับ!