รูดบัตรฟาดหน้าด้วยเงินสดร้อยล้าน

"เชิญพวกคุณออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของผมได้แล้วครับ ก่อนที่ความอดทนของผมจะหมดลง" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่ทรงพลังของลู่เฉินดังก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมบลูมินตัน บรรยากาศภายในงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของตระกูลโจวพลันเงียบกริบลงทันตาเห็น เสียงดนตรีบรรเลงอันแผ่วเบาถูกกลืนหายไปกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของชายหนุ่ม เสียงซุบซิบของเหล่าไฮโซและแขกผู้มีเกียรตินับร้อยชีวิตหยุดชะงัก ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ด้วยมนต์สะกด โจวฮ่าว ที่กำลังยืนยิ้มเยาะด้วยความสะใจเมื่อครู่ ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เขากวาดสายตามองลู่เฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ อดีตฮีลเลอร์แรงก์ F ที่เคยคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนเขาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน บัดนี้กลับยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าด้วยแววตาที่เยnชาและดุดันราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองเหยื่อ "แก... แกพูดบ้าอะไรของแกวะ ลู่เฉิน!" โจวฮ่าวเค้นเสียงลอดไรฟัน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหักหน้าต่อหน้าแขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตา "ที่นี่คือโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาว โรงแรมในเครือตระกูลใหญ่ที่พวกแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเหยียบ! เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย! ลากตัวไอ้สารเลวคนนี้ออกไปโยนทิ้งข้างถนนเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงคำรามของโจวฮ่าว ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสี่คนซึ่งทำหน้าที่เป็นการ์ดประจำงานก็ก้าวออกมารุมล้อมลู่เฉินทันที ร่างกายกำยำอัดแน่นด้วยกล้ามเนื้อและพลังออร่าระดับฮันเตอร์แรงก์ C หมายจะเข้า ทว่า ลู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นปัดอากาศเบาๆ ราวกับกำลังปัดรำคาญแมลงวัน ปัง! แรงกดดันมหาศาลจากระบบหมอเทวะแรงก์ SSS พวยพุ่งออกจากร่างของลู่เฉินในเสี้ยววินาที แรงอัดอากาศนั้นรุนแรงจนการ์ดทั้งสี่คนกระเด็นกระดอนถอยหลังไปคนละทาง ล้มกลิ้งไม่เป็นท่าท่ามกลางความตกตะลึงของฝูงชน หลินม่านม่าน ซึ่งยืนอยู่เคียงข้างลู่เฉินมาตลอด เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด มือเรียวบางเอื้อมไปกุมมือหนาของชายหนุ่มไว้แน่นสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและความมั่นคงที่อีกฝ่ายมอบให้ แม้รอบกายจะเต็มไปด้วยสายตานับร้อยคู่ที่มองมาด้วยความดูแคลนและหวาดระแวง แต่ดวงตาของหญิงสาวกลับฉายแววแห่งความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ลู่เฉินคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใครอีกต่อไปแล้ว "ใจเย็นๆ ครับม่านม่าน" ลู่เฉินหันมามองหญิงสาวด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด น้ำเสียงของเขาอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรัก "ผมบอกแล้วไงครับว่า วันนี้ผมจะพาคุณมาเหยียบย่ำพวกที่เคยเหยียบย่ำเราให้จมดิน" ลู่เฉินหันกลับมาเผชิญหน้ากับโจวฮ่าวอีกครั้ง รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างชัดเจน "ขับไล่ผมงั้นหรือครับ โจวฮ่าว?" ลู่เฉินก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อป... ก๊อป... ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง "คุณคิดว่าโรงแรมแห่งนี้เป็นของตระกูลโจวของคุณจริงๆ งั้นสินะครับ ถึงได้กล้าออกปากไล่ผมอย่างไร้ยางอายแบบนี้" "ฮ่าๆๆๆ!" โจวฮ่าวระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ "ไอ้โง่เอ๊ย! หรือว่าสมองแกจะฝ่อไปแล้ว โรงแรมบลูมินตันแห่งนี้มูลค่ากี่หมื่นล้าน แกจะไปรู้อะไรวะ! ต่อให้แกทำงานทั้งชาติ ก็ยังซื้อไม่ได้แม้แต่ลูกบิดประตูห้องนี้ด้วยซ้ำ!" เหล่าแขกเหรื่อเริ่มส่งเสียงหัวเราะเยาะตาม หลายคนพากันส่ายหน้าด้วยความสมเพช เวทนาในความไร้เดียงสาและความอวดดีของชายหนุ่มยากจนคนนี้ ลู่เฉินไม่ได้โกรธเคือง เขากลับหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เย็นเยียบและบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผู้จัดการเฉิน... ออกมาได้แล้วครับ" ลู่เฉินเอ่ยเรียกเบาๆ แต่ดังก้องกังวานไปทั่วห้อง ทันใดนั้น ประตูบานคู่สีทองอร่ามด้านหลังเวทีก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว ร่างอวบอ้วนในชุดสูทผู้บริหารระดับสูงของเฉินเทียนเฟิง ผู้จัดการใหญ่ประจำโรงแรมบลูมินตัน วิ่งหน้าตาตื่นกระหืดกระหอบออกมา เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าด้วยความตื่นตระหนก เขารีบฝ่าฝูงชนตรงดิ่งเข้ามาหาลู่เฉินทันที ท่ามกลางความงุนงงของทุกคนในงาน โจวฮ่าวขมวดคิ้วมุ่น เมื่อเห็นท่าทีร้อนรนของผู้จัดการเฉิน เขารีบก้าวเข้าไปตบไหล่อีกฝ่ายด้วยความคุ้นเคย เนื่องจากตระกูลโจวเคยอุดหนุนโรงแรมนี้มานาน "ผู้จัดการเฉิน มาพอดีเลย!" โจวฮ่าวพูดด้วยน้ำเสียงวางอำนาจ "จัดการไอ้สวะนี่ที มันบุกรุกเข้ามาสร้างความวุ่นวายในงานของผม แถมยังพูดจาหลงตัวเอง..." เพียะ! เสียงตบหน้าฉادใหญ่ดังสนั่นหวั่นไหวจนทุกคนในห้องต้องสะดุ้งสุดตัว ไม่ใช่ผู้จัดการเฉินที่ตบ ลู่เฉินก็ไม่ได้ตบ แต่เป็นผู้จัดการเฉินที่หันกลับไปตบหน้าโจวฮ่าวอย่างเต็มแรงด้วยความโมโหสุดขีด! โจวฮ่าวเซถลาไปชนโต๊ะอาหารด้านข้าง แก้มซ้ายขึ้นรอยแดงเป็นปื้น เลือดกำเดาไหลซิบ เขายกมือขึ้นกุมหน้าด้วยความมึนงงและเจ็บปวด ดวงเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ "ผู้... ผู้จัดการเฉิน! คุณตบผมทำไมวะ!" เฉินเทียนเฟิงไม่สนใจเสียงโหลนของโจวฮ่าวแม้แต่น้อย เขารีบทรุดตัวคุกเข่าลงต่อหน้าลู่เฉินตัวสั่นงก ยิ่งกว่าเจอภูตผีปีศาจ เหงื่อกาฬไหลท่วมแผ่นหลังจนเปียกโชก "นาย... นายท่านลู่!" เสียงของผู้จัดการเฉินสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "กราบขออภัยท่านนายท่านที่ผมต้อนรับไม่ดีพอครับ! ขออภัยด้วยครับ!" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ตกอยู่ในความเงียบงันระดับปวดยะเยือก ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ ทุกสายตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังชายหนุ่มผู้ถูกเรียกว่า "นายท่าน" ด้วยความช็อกระลอกใหญ่จนสมองแทบประมวลผลไม่ทัน โจวฮ่าวอ้าปากค้างจนคางแทบหลุด ส่วนเหล่าไฮโซที่เคยหัวเราะเยาะต่างหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ลู่เฉินมองชายวัยกลางคนที่คุกเข่าอยู่เบื้องด้วยแววตาเรียบเฉย เขายื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินหนังแท้ราคาแพงออกมาจากเสื้อสูท ก่อนจะดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหิตแบล็กการ์ด ไร้ขีดจำกัดวงเงิน ออกมาถือไว้ในมือ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนลงบนผิวบัตรสีดำสนิท ปรากฏสัญลักษณ์รูปงูสลักทองคำบริสุทธิ์ที่บ่งบอกถึงอำนาจทางการเงินขั้นสูงสุดในโลก "ลุกขึ้นเถอะครับผู้จัดการเฉิน" ลู่เฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจ "ผมไม่ได้มาเพื่อพังงาน ผมแค่มาทำธุระ... ซื้อโรงแรมแห่งนี้ให้เสร็จสิ้นตามที่ตั๋วสัญญาใช้เงินระบุไว้ก็เท่านั้นเอง" เฉินเทียนเฟิงรีบพยักหน้ารับคำสั่งอย่างนอบน้อม ลุกขึ้นยืนก้มหัวโค้งคำนับให้ลู่เฉินเกือบเก้าสิบองศาด้วยความยำเกรง ลู่เฉินก้าวเดินผ่านร่างของโจวฮ่าวที่ยังคงล้มพับคุกเข่าอยู่บนพื้น ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์สีทองที่ผู้จัดการเฉินรีบนำมาถวายด้วยมือตัวเอง สายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่มือหนาของลู่เฉินเป็นตาเดียว หัวใจของทุกคนเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมานอกอก บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ลู่เฉินเหลือบมองโจวฮ่าวที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่เขาจะเอ่ยประโยคเรียบง่ายที่สั่นสะเทือนไปทั้งวงการธุรกิจ "ว่าแต่... โรงแรมบลูมินตันแห่งนี้ รวมภาษีมูลค่าเพิ่มแล้ว ราคาเท่าไหร่หรือครับ?" "สิบ... สิบหมื่นล้านถ้วนครับนายท่าน!" ผู้จัดการเฉินตอบเสียงสั่น ลู่เฉินพยักหน้ารับเบาๆ จากนั้น เขาก็เสียบบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัดวงเงินลงไปในเครื่องรูดบัตรด้วยความมั่นใจ ติ๊ด... เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นหนึ่งครั้ง พร้อมกับหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความเงียบงัน... --- ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ