งานเลี้ยงฉลองที่เต็มไปด้วยการดูถูก

"ฮะ... ฮ่าๆๆๆ! ลู่เฉิน แกนี่มันตลกสิ้นดี คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงกล้าก้าวเท้าเข้ามาในงานหมั้นของฉันกับม่านม่านด้วยชุดสูทเช่าเก่าๆ แบบนี้?" เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยดังลั่นห้องจัดเลี้ยงหรูหราอลังการใจกลางมหานครเซี่ยงไฮ้ โจวฮ่าวในชุดสูทแบรนด์ดังสั่งตัดพิเศษ ยืนกอดอกมองชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวผ่านประตูเข้ามาด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองเศษขยะที่เปื้อนโคลน บรรยากาศภายในงานเลี้ยงฉลองครบรอบตระกูลใหญ่เต็มไปด้วยเสียงซุบซิบนินทา บรรดาแขกเหรื่อผู้ดีตีนแดงต่างพากันเหลือบมองมาที่ร่างสูงโปร่งของลู่เฉินด้วยรอยยิ้มสมเพชเวทนา ในอดีต ลู่เฉินเคยเป็นเพียงฮีลเลอร์แรงก์ F ไร้ค่าที่ต้องคุกเข่าขอเศษเงินเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง แต่ในวันนี้ เขากลับมายืน ณ ที่แห่งนี้อีกครั้ง ทว่าเบื้องหลังแววตาคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวหรือความเวทนาเหลืออยู่เลย มีเพียงความเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกที่แผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างต้องขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว "โจวฮ่าว... งานเลี้ยงยังไม่ทันเริ่มดี ทำไมสุนัขถึงรีบเห่าทักทายแขกเร็วกว่ากำหนดเสียล่ะครับ?" น้ำเสียงนุ่มทุบแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น ลู่เฉินกวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับร่างของหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้างโจวฮ่าว หลินม่านม่าน... ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังสั่นระริก แฝงไปด้วยความเจ็บปวดและห่วงหา เธอยังคงสวมสร้อยคอเงินราคาถูกที่เขาเคยเก็บเงินซื้อให้ในวันครบรอบปีแรก—สิ่งเดียวที่ตระกูลโจวและคนพวกนี้พยายามจะบังคับให้เธอดึงทิ้งแต่เธอกลับปฏิเสธมาตลอด "ลู่เฉิน... คุณ..." หลินม่านม่านเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจและเป็นห่วง เธอรู้ดีว่าการมาที่นี่หมายถึงอะไร มันคือการเอาชีวิตมาทิ้งชัดๆ "ม่านม่าน ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมมาที่นี่เพื่อพาคุณกลับบ้าน" ลู่เฉินส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ รอยยิ้มที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดท่ามกลางความหนาวเหน็บของสังคมคนรวยจอมปลอม "หึ! พาเธอกลับบ้านงั้นรึ? แกเอาสมองส่วนไหนคิดวะไอ้สวะ!" โจวฮ่าวตบโต๊ะเสียงดังลั่นจนแก้วไวน์สั่นสะเทือน เขาเดินเข้ามาประชิดตัวลู่เฉินด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเมินเฉย "ม่านม่านตอนนี้คือนายหญิงของตระกูลโจว เป็นคู่หมั้นของฉัน! ผู้หญิงที่นอนแบራให้ฮีลเลอร์ชั้นต่ำอย่างแกมันก็เป็นได้แค่ของเล่นยามว่างเท่านั้นแหละวะ!" เพียะ! เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นหวั่นไหว ทว่า... มันไม่ใช่เสียงตบหน้าของลู่เฉิน แต่เป็นมือของหลินม่านม่านที่หวดลงบนใบหน้าของโจวฮ่าวเต็มแรงจนหน้าหัน ใบหน้าสวยเฉี่ยวบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนสั่นเทา ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแห่งความเกลียดชัง "โจวฮ่าว... ปากต่ำๆ ของแกไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเขา!" หลินม่านม่านตะคอกเสียงกร้าว เธอสะบัดชายชุดราตรีราคาแพงที่โจวฮ่าวซื้อให้ทิ้งอย่างไม่ใยดี แล้ววิ่งฝ่าวงล้อมของผู้คนตรงดิ่งเข้ามาสวมกอดลู่เฉินเอาไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับอกเสื้อสูทของชายหนุ่ม ปล่อยโฮออกมาอย่างไร้การ Fเกรง ลู่เฉินโอบกอดร่างบางนั้นไว้แนบอก มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม สายตาคมกริบราวกับใบมีดหันกลับไปมองโจวฮ่าวที่กำลังกุมแก้มตัวเองด้วยความช็อก "แก... นังตัวดี! กล้าตบฉันเหรอ!" โจวฮ่าวคำรามด้วยความอับอายต่อหน้าแขกเหรื่อหลายร้อยชีวิต "รปภ! อยู่ไหนกันหมดวะ! ลากหัวไอ้สวะนี่กับอีร่านนี่ออกไปโยนทิ้งข้างถนนให้หมากินเดี๋ยวนี้!" สิ้นเสียงคำสั่ง รปภ. ร่างยักษ์สวมสูทสีดำนับสิบคนพรูเข้ามาล้อมกรอบลู่เฉินและหลินม่านม่านไว้ทันที แต่ละคนปลดปล่อยออร่าพลังปราณแรงก์ C ออกมาข่มขวัญ หวังจะบดขยี้ลู่เฉินให้แหลกคามือในพริบตาเดียว ทว่า ลู่เฉินกลับไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนร่างกาย เขายังคงยืนกอดหลินม่านม่านไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น "รอนานหน่อยนะครับ..." ลู่เฉินพึมพำเบาๆ ก่อนจะหยิบการ์ดสีดำสนิทที่ขอบเคลือบทองคำแท้สลักลายมังกรสวรรค์ออกมา มันคือ "บัตรเครดิตเซ็น츄รีออนไร้ขีดจำกัด" ที่ออกโดยธนาคารกลางโลก—บัตรที่ทั่วทั้งโลกมีเพียงสามใบเท่านั้น! หัวหน้าหน่วยรปภ. ชะงักกึกเมื่อเห็นการ์ดในมือของชายหนุ่ม สัญชาตญาณดิบในตัวกรีดร้องเตือนภัยอันตรายถึงชีวิต แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว *ติ๊ด!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของโจวฮ่าวและแขกผู้ใหญ่หลายคนในงานดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย ทุกคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความงุนงง ก่อนที่ใบหน้าของมหาเศรษฐีและผู้มีอิทธิพลนับร้อยจะซีดเผือกไร้สีเลือด ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ ในหน้าจอของพวกเขา ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบธนาคารสูงสุดระบุว่า: *[ประกาศด่วนจากกลุ่มทุนเฮเว่น: บัญชีทรัพย์สินทั้งหมดของ "ตระกูลโจว" ถูกอายัดโดยสมบูรณ์ เนื่องจากตรวจพบการกระทำความผิดและหนี้สินมหาศาลที่ค้างชำระกับนายท่านผู้ถือบัตรไร้ขีดจำกัด SSS!]* โจวฮ่าวเข่าอ่อนทรุดฮวบลงกับพื้น โทรศัพท์ในมือร่วงหล่นแตกกระจาย เค้าโครงความเย่อหยิ่งทระนงเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลู่เฉินก้าวเท้าเดินผ่านร่างของโจวฮ่าวที่กำลังสั่นเทาไปทีละก้าว รองเท้าหนังขัดเงาเหยียบลงบนเศษกระจกเสียงดังกรอบแกรบ เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหอของอดีตคุณชายตระกูลใหญ่ด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องดิ่งลงติดลบ "ความสุขที่ปลอมเปลือกของแก... หมดเวลาสนุกแล้วล่ะครับคุณโจว" ทันใดนั้นเอง... ประตูห้องจัดเลี้ยงบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของกองกำลังทหารรับจ้างระดับท็อปและผู้บริหารระดับสูงของธนาคารกลางที่เดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับให้ลู่เฉินเป็นตาเดียว "ยินดีต้อนรับกลับสู่อาณาจักรของคุณครับ นายท่านลู่เฉิน!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความสะใจในครั้งนี้นะครับ