ฮีลเลอร์ผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

“หุบปากของพวกแกเสีย ถ้าไม่อยากให้ปอดของพวกแกกลายเป็นก้อนน้ำแข็ง!” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของลู่เฉินดังขึ้นท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนของเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงที่กำลังแตกตื่นอยู่หน้าทางเข้าดันเจี้ยนระดับหายนะ บรรยากาศรอบข้างบิดเบี้ยวด้วยรอยแยกมิติที่พ่นไอสีดำออกมาดั่งหมึกนรก กลิ่นคาวเลือดและไอระเหยของพลังงานปีศาจตลบอบอวลจนน่าคลื่นไส้ โจวฮ่าวที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างหลัง พยายามแอบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิป แต่ทว่าใบหน้าของเขากลับซีดเผือดเมื่อสบตากับชายในชุดสูทสีขาวบริสุทธิ์ที่เพิ่งก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ ภายใต้หน้ากากเงินนั้น ดวงตาคู่นั้นเย็นชาประหนึ่งเทพเจ้าที่กำลังมองดูฝูงมดปลวกกำลังจะถูกเหยียบขยี้ “ท่าน... ท่านคือ ‘ผู้ชำระล้าง’ ที่สมาคมส่งมาหรือครับ?” หนึ่งในฮันเตอร์ระดับ S ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสพยายามคลานมาหาลู่เฉินด้วยสายตาที่เปี่ยมด้วยความหวัง ลู่เฉินไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเดินผ่านร่างของชายคนนั้นไปราวกับเป็นเพียงอากาศธาตุ กลิ่นอายของ ‘พลังหมอเทวะ’ เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา ไม่ใช่พลังฮีลรักษาบาดแผลธรรมดา แต่มันคือพลังที่กดทับมิติรอบข้างจนสั่นสะเทือน ทุกก้าวย่างที่เขาเดินผ่าน พื้นดินที่เคยเน่าเฟะจากพลังงานมืดค่อยๆ กลับกลายเป็นหญ้าเขียวขจีในพริบตา “ดันเจี้ยนระดับหายนะงั้นหรือ? สำหรับผม... มันก็แค่ห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยขยะที่ต้องกำจัดเท่านั้น” ลู่เฉินเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าปากทางเข้าที่อสูรกายระดับลอร์ด ‘พยัคฆ์มังกรอเวจี’ กำลังแยกเขี้ยวคำรามใส่เขา โจวฮ่าวที่ยืนอยู่ห่างออกไปถึงกับเข่าทรุด ลมหายใจของเขาติดขัด “เป็นไปไม่ได้... ไอ้สวะลู่เฉินคนนั้นน่ะนะ? มันไม่มีทางมีพลังมหาศาลถึงขนาดกดดันมิติได้!” ลู่เฉินหันกลับมามองโจวฮ่าวเพียงชั่วครู่ รอยยิ้มมุมปากภายใต้หน้ากากเผยให้เห็นถึงความเย้ยหยัน “โจวฮ่าว... ดูให้ดี ว่าสิ่งที่แกเคยเหยียดหยามน่ะ มันคือสิ่งที่แกไม่มีวันเอื้อมถึง” สิ้นคำพูด ลู่เฉินหยิบเข็มเงินเล่มบางออกมาจากอากาศว่างเปล่า เขาไม่ได้ร่ายเวทมนตร์ ไม่ได้ตะโกนชื่อท่าไม้ตาย เขาเพียงแค่ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พลังงานสีทองคำขาวพุ่งกระจายออกไปราวกับตาข่ายเหล็กไหลที่ไร้จุดบอด อสูรกายพยัคฆ์มังกรที่เคยน่าเกรงขามกลับถูกพลังนั้น ‘ตรึง’ ให้อยู่กับที่ ไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่มันรวมถึงพลังชีวิตที่กำลังถูกสูบออกไปอย่างรวดเร็ว “รักษา... หรือทำลาย? มันขึ้นอยู่กับว่าผมเป็นคนเลือก” เข็มเงินนับพันเล่มพุ่งทะลุทะลวงผ่านผิวหนังที่แข็งแกร่งดุจเพชรของอสูรกาย เลือดสีดำไหลทะลักออกมา แต่แทนที่จะเป็นเสียงคำรามแห่งความโกรธแค้น อสูรกายตัวยักษ์กลับคุกเข่าลงต่อหน้าลู่เฉินด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มันพยายามก้มหัวลงต่ำเพื่อขอความเมตตา แต่มันสายเกินไป ลู่เฉินเหวี่ยงมือเพียงครั้งเดียว พลังงานกดทับที่เขาสร้างขึ้นก็ระเบิดออก อสูรกายระดับลอร์ดร่างแหลกสลายกลายเป็นละอองแสงโดยไม่ทันได้ส่งเสียงร้องแม้แต่น้อย ดันเจี้ยนที่เคยมืดมิดพลันสว่างไสวด้วยแสงสีทองที่เขาสร้างขึ้น ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของเหล่าฮันเตอร์ที่เฝ้ามองเหตุการณ์อย่างตกตะลึง ขณะที่ลู่เฉินกำลังจะหันหลังเดินกลับ หลินม่านม่านที่เพิ่งจะวิ่งฝ่ากลุ่มคุ้มกันเข้ามาเห็นภาพเหตุการณ์นั้นเข้าพอดี แววตาของเธอสั่นระริกด้วยความตื้นตันใจ เธอกุมมือเขาไว้แน่น “คุณลู่เฉิน... คุณปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ?” ลู่เฉินถอดหน้ากากออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ทว่าเต็มไปด้วยความอ่อนโยนเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ เขากระซิบข้างหูเธอเบาๆ ว่า “สำหรับคุณ ผมยอมพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อปกป้องไว้เสมอ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องคุณแม้แต่ปลายเล็บ” แต่ทว่าในจังหวะนั้นเอง โจวฮ่าวที่หน้ามืดตามัวด้วยความอิจฉาและพ่ายแพ้ ได้ควักเครื่องส่งสัญญาณลึกลับออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันคือ ‘ระเบิดมิติ’ ที่จะส่งทุกคนในรัศมีนี้หายไปในความว่างเปล่าถาวร “ในเมื่อฉันไม่ได้... แกก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างมีความสุข!” โจวฮ่าวหัวเราะอย่างบ้าคลั่งพร้อมกดปุ่ม ทว่าก่อนที่สัญญาณจะทำงาน รอยยิ้มของลู่เฉินกลับเย็นเยียบขึ้นกว่าเดิม เขาไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย แต่จู่ๆ เครื่องส่งสัญญาณในมือของโจวฮ่าวก็เปลี่ยนสภาพกลายเป็น ‘กุหลาบสีขาว’ ดอกหนึ่งในพริบตา พร้อมกับข้อความที่เด้งขึ้นบนหน้าจอโฮโลแกรมของลู่เฉินว่า: *[ตรวจพบความพยายามลอบสังหาร: ทำการยึดทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลโจวเข้าสู่ระบบเรียบร้อยแล้ว]* ลู่เฉินเดินเข้าไปหาโจวฮ่าวที่กำลังสติแตกก้าวหนึ่ง แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจหายวูบ “โจวฮ่าว... ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตของแกไม่ได้เป็นของแกอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นหนี้ที่แกต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มี... เตรียมตัวพบกับนรกที่แท้จริงได้เลยครับ” เสียงไซเรนจากกองกำลังปริศนาดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้า พร้อมกับหน่วยรบพิเศษล้อมรอบตัวของโจวฮ่าวไว้ในพริบตา ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน ลู่เฉินหันกลับมามองที่หน้าจอโฮโลแกรมของตนเอง ซึ่งตอนนี้กราฟความมั่งคั่งของเขากำลังพุ่งทะยานจนทะลุขีดจำกัดสูงสุดไปแล้ว แต่ทว่า... มีแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาแทนที่ *[แจ้งเตือนระบบ: สัญญาณชีพของ 'ศัตรูที่แท้จริง' ที่แท้จริงได้ปรากฏขึ้นในระยะ 100 เมตร... เขากำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณ และเขารู้จักตัวตนที่แท้จริงของคุณดีกว่าใคร]* ลู่เฉินชะงักฝีเท้า หัวใจเต้นแรงขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงวินาทีนี้ครับ หากอยากทราบว่าใครคือบุคคลปริศนาที่รู้จักตัวตนของลู่เฉินดีที่สุด ต้องห้ามพลาดตอนถัดไปนะครับ!