คำสรรเสริญจากคนทั้งประเทศ

"ถ้าแกยังก้าวเท้าข้ามเส้นนั้นมาอีกก้าวเดียว หัวของแกจะไม่ได้วางอยู่บนบ่าในวินาทีถัดไป... โจวฮ่าว" น้ำเสียงของลู่เฉินราบเรียบ ทว่าทรงพลังดุจประกาศิตจากฟากฟ้า เขาไม่ได้แม้แต่จะหันกลับไปมองเศษซากของอดีตที่พยายามฉุดรั้งเขาไว้ มือของเขายังคงกุมมือของหลินม่านม่านไว้แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอคือสิ่งเดียวที่ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองยังเป็นมนุษย์ ในขณะที่เบื้องหลังของเขานั้น คือกองทัพสื่อมวลชนและเหล่าฮันเตอร์ระดับสูงของประเทศที่กำลังคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความยำเกรง โจวฮ่าวชะงักงัน ร่างกายที่เคยสง่างามในชุดสูทราคาแพงบัดนี้สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเห็นเงาร่างของลู่เฉินสะท้อนบนกระจกอาคารสูงระฟ้า มันไม่ใช่เงาของอดีตฮีลเลอร์แรงก์ F ที่เขาเคยเหยียบย่ำ แต่เป็นเงาของยักษ์ใหญ่ที่ถือครองชะตาชีวิตของคนทั้งประเทศไว้ในกำมือ "ลู่เฉิน... ไม่สิ ท่านประธานลู่" โจวฮ่าวพยายามเค้นเสียงออกมา ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ "ผม... ผมแค่มาเพื่อขอโอกาส..." "โอกาส?" ลู่เฉินหมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจใบมีดโกนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "ตอนที่เธอไม่มีข้าวกิน ตอนที่ระบบของฉันยังไม่ตื่นขึ้น และตอนที่เธอสั่งให้คนหักขาฉัน... เธอเคยให้โอกาสฉันไหม?" บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบจนได้ยินเสียงหัวใจของเหล่าฝูงชนที่ล้อมรอบ เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวนับสิบลำบินวนอยู่เหนือน่านฟ้า แต่ละลำประทับตราสัญลักษณ์ของ 'กลุ่มบริษัทเทวะแรงก์ SSS' สัญลักษณ์ที่หมายถึงอำนาจทางการเงินที่สามารถซื้อทั้งประเทศได้ภายในพริบตา หลินม่านม่านบีบมือเขาเบาๆ เธอไม่ได้กล่าวอะไร แต่ดวงตาที่เปี่ยมด้วยความเชื่อมั่นนั้นสื่อสารทุกอย่าง ลู่เฉินเข้าใจดีว่าการแก้แค้นที่สาสมที่สุดไม่ใช่การฆ่าให้ตาย แต่มันคือการทำให้ศัตรูเห็นว่าโลกที่เขาเคยเหยียดหยามนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นบัลลังก์ที่เขาสามารถชี้นิ้วสั่งอะไรก็ได้ "จงดูให้ดี โจวฮ่าว" ลู่เฉินกวาดสายตามองไปรอบด้าน ทันใดนั้น จอภาพโฮโลแกรมยักษ์ทั่วทุกมุมเมืองก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าของเขา พร้อมกับประกาศอย่างเป็นทางการถึงการเข้าซื้อกิจการพลังงานทั้งหมดของประเทศ เพื่อเปลี่ยนผ่านเข้าสู่ยุคที่ทุกคนจะได้รับการรักษาฟรีโดยระบบหมอเทวะ เสียงแซ่ซ้องสรรเสริญดังสนั่นหวั่นไหวราวกับคลื่นยักษ์ ผู้คนนับล้านต่างเรียกขานชื่อเขา 'ลู่เฉิน' ฮีโร่ผู้กอบกู้เศรษฐกิจและผู้มอบความหวังให้แก่ผู้ป่วยที่ไร้ทางรักษา นี่คือการตบหน้าเหล่าไฮโซจอมปลอมที่เคยดูถูกเขาให้จมดินด้วยความจริงที่ว่า 'เขายิ่งใหญ่เกินกว่าที่พวกมันจะเอื้อมถึง' "จำไว้นะโจวฮ่าว" ลู่เฉินก้าวเข้าไปหาจนชิดใบหน้าของอีกฝ่าย "ในโลกที่เงินและพลังอำนาจเป็นพระเจ้า ฉันคือคนเดียวที่ถือครองบัญชีของสวรรค์ ส่วนแก... ก็เป็นแค่ฝุ่นละอองที่ฉันลืมกวาดทิ้งไปเท่านั้น" ลู่เฉินหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้โจวฮ่าวทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง มือถือของเขาสั่นไม่หยุด ข้อมูลทางการเงินจากบัญชีของโจวฮ่าวค่อยๆ หายไปทีละหลักจนกลายเป็นศูนย์ในเวลาไม่กี่วินาที ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวขึ้นสู่ลิฟต์แก้วส่วนตัวเพื่อกลับไปยังฐานบัญชาการลอยฟ้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นในหัวของเขา [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบตัวตนที่ 'อยู่เหนือ' ระบบหมอเทวะแรงก์ SSS กำลังแทรกแซงข้อมูลตัวตนของคุณ ลู่เฉิน... คนที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของครอบครัวคุณเมื่อสิบปีก่อน เพิ่งจะส่งจดหมายฉบับหนึ่งมาให้คุณ] มือของลู่เฉินชะงักที่ปุ่มกดลิฟต์ ซองจดหมายสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนมือของเขาโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น บนซองนั้นมีตราประทับที่เป็นรอยเลือดแห้งกรัง ซึ่งเป็นสัญลักษณ์เดียวกับที่ติดอยู่บนล็อกเก็ตของแม่เขาที่หายไปในวันเกิดเหตุ ลิฟต์เปิดออก แต่แทนที่จะเป็นที่ทำงานหรูหรา ภายในนั้นกลับมีชายแก่ในชุดสูทสีเทานั่งรออยู่เพียงลำพัง เขายิ้มให้ลู่เฉินด้วยสายตาที่ดูแคลนและคุ้นเคยอย่างประหลาด "ยินดีด้วยที่มาถึงจุดนี้ได้ ลู่เฉิน... แต่เกมที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มขึ้นต่อจากนี้ต่างหาก" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมากับลู่เฉินจนถึงตอนที่ 30 นะครับ มาร่วมลุ้นกันต่อในตอนหน้าครับ