จอกสุราแลกสัจวาจา

"หากจอกนี้คือยาพิษที่ท่านอัครเสนาบดีหลี่ส่งมาแทรกแซง องค์ชายสี่... พระองค์ยังจะกล้าดื่มมันลงคออีกหรือเพคะ" สุ้มเสียงราบเรียบดุจผิวน้ำในบึงใหญ่ยามไร้ลมพัด ทว่ากลับบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักบูรพาในยามวิกาล แสงจันทร์สีนวลกระจ่างสาดส่องลอดผ่านหน้าต่างแกะสลักลวดลายหมู่หงส์เล่นเมฆ ทาบทับลงบนร่างระหงของสืออวี้ นางมิได้หันกลับมามองผู้ที่ก้าวเข้ามา ทว่าสายตาคู่คมกลับทอดมองเงาสะท้อนในจอกสุราหยกขาวที่ถือไว้ในมือเรียวบาง อาภรณ์ไหมปักลายดิ้นเงินรูปเมฆมงคลไหววูบตามจังหวะการหายใจ แฝงไว้ซึ่งไอสังหารอันเยือกเย็นที่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างแนบเนียน เฟิงอวี้หลางมิได้ตอบคำถามทันที พระองค์ก้าวพระบาทอย่างเงียบเชียบเข้าประชิดเบื้องหลัง กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์เจือจางด้วยกลิ่นหอมเย็นของไม้จันทน์หอมโชยปะทะนาสิก พระองค์โน้มพระoองค์ลงเล็กน้อยจนพระBะสาเข้าใกล้เรียวไหลลาดมนของนาง ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดต้นคอระหงทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นอย่างมิอาจหักห้าม ทว่าสืออวี้หาได้สะดุ้งสะเทือน นางยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งดั่งรูปสลักหยกหิน "หากเป็นยาพิษที่เจ้าเป็นผู้ริน ย่อมมีความหมายยิ่งกว่าโอสถทิพย์แห่งสวรรค์เก้าชั้นฟ้าแล้วสืออวี้..." น้ำเสียงทุ้มนุ่มรื่นหูเจือรอยแย้มสรวลหยอกเย้า ทว่าแววเนตรคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวกลับทอดมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความลุ่มลึกและหนักแน่นดั่งขุนเขา พระองค์ยื่นพระหัตถ์เรียวยาวแย่งจอกสุราในมือของนางมาถือไว้ ก่อนจะหมุนจอกในมือช้าๆ สบตากับดวงเนตรหงส์ที่หันกลับมามองด้วยความระแวดระวัง นี่คือวันที่สิบของการเดิมพันบนกระดานอำนาจ สืออวี้ใช้แผนการซ้อนแผนหลอกล่อให้หมากในมือของอัครเสนาบดีหลี่เปิดเผยรอยรั่วออกมาอย่างจงใจ ความแค้นจากชาติภพก่อนที่ถูกตอกตรึงด้วยความตายอันอยุติธรรมยังคงร้อนรุ่มอยู่ในอก ทุกย่างก้าวของนางคือการเดินบนคมดาบที่พร้อมจะบาดลึกถึงชีวิต ทว่าในคืนนี้ ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาดั่งสายธารแห่งโชคชะตา องค์ชายสี่กลับเลือกที่จะทอดทิ้งหน้ากากแห่งความสำราญ เหลือเพียงบุรุษผู้หนึ่งที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเคียงข้างนาง "องค์ชายทรงตรัสล้อเล่นเกินไปแล้ว หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่มีแต่ความแค้น คบหากับหม่อมฉัน มีแต่จะนำภัยมาสู่ราชบัลลังก์ที่พระองค์ทรงเฝ้ารอ..." สืออวี้เอ่ยเสียงเบา หลบสายตาคู่นั้นวูบหนึ่ง นางรู้ซึ้งถึงความรู้สึกประหลาดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอก หัวใจที่เคยด้านชาและแข็งกระด้างดั่งเหล็กกล้า บัดนี้กลับไหววูบทุกครั้งยามที่อยู่ใกล้ชิดบุรุษผู้นี้ "ความแค้นของเจ้า คือความแค้นของเปิ่นหวาง บัลลังก์ที่เจ้าปรารถนา เปิ่นหวางจะแย่งชิงมาวางไว้แทบเท้าเจ้าให้จงได้" เฟิงอวี้หลางตรัสด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าตกใจ ไม่มีร่องรอยของความล้อเล่นหลงเหลืออยู่ พระองค์ยกจอกสุราขึ้นจิบตรงรอยที่ริมฝีปากของนางเพิ่งสัมผัสเมื่อครู่ สุราฤทธิ์แรงไหลผ่านลำพระศอก พาเอาความอบอุ่นซ่านซี้ดไปทั่วร่าง "มาเถอะ... สืออวี้ ดื่มจอกนี้ร่วมกัน เพื่อผูกพันธะสัญญาแห่งเรา" นางมองจอกสุราในพระ The หัตถ์ของพระองค์ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางหยิบจอกสุราอีกใบขึ้นมารินสุราใสจนเต็มปริ่ม ก่อนจะยกขึ้นชนกับจอกของพระองค์ เสียงกังวานใสของหยกกระทบกันก้องกังวานในความเงียบสงบ "ดื่มจอกนี้แลกสัจวาจา หากผู้ใดทรษณีก่อน ขอให้ฟ้าดินลงทัณฑ์ ให้วิญญาณแตกดับ ไม่ผุดไม่เกิด" สืออวี้เอ่ยคำสาบานด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคง ดวงตาคู่สวยสบประสานกับดวงเนตรขององค์ชายสี่อย่างไม่หลบเลี่ยง "ตกลง... เปิ่นหวางขอสาบานต่อหน้าจันทรา หากสิ้นแผ่นดินนี้ไป ใจของเปิ่นหวางจะมีเพียงเจ้าผู้เดียว มิมีวันเปลี่ยนแปลง" ทั้งสองดื่มสุราลงคอจนหมดจอก รสชาติเผ็ดร้อนบาดคอแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ทว่าความอบอุ่นที่แผ่มาจากภายในกลับอุ่นลึกยิ่งกว่าสิ่งใด ความรู้สึกบางอย่างที่เกินเลยกว่าคำว่า "ผู้ร่วมมือ" หรือ "หมากในกระดาน" ได้เติบโตขึ้นอย่างเงียบงันในใจของทั้งสองคน ท่ามกลางคลื่นใต้น้ำแห่งการแย่งชิงอำนาจที่กำลังโหมกระหน่ำเข้ามาใกล้ทุกขณะ ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความลึกซึ้งและเงียบงันอันน่าหลงใหลนั้นเอง... *ปัง!* เสียงประตูกระดาษสาของตำหนักถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ลมพัดกรรโชกแรงจนเปลวเทียนวูบไหวเกือบดับวับ ขันทีสนองพระโอษฐ์คนสนิทของฮ่องเต้ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาจนแทบยืนไม่ vững ในมือชูราชโองการสีทองอร่ามที่ประทับตราหยกมังกรเด่นชัด "องค์ชายสี่! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ฝ่าบาทมีพระราชโองการด่วน... สั่งให้ปลดกองกำลังคุ้มกันตำหนักบูรพา และให้ควบคุมตัวกุนซือสืออวี้เข้าคุกใต้ดินหลวงในทันที ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏแคว้นเป่ย!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินเกมอำนาจและลุ้นระทึกไปกับความรักอันมั่นคงในบทนี้นะคะ