กับดักในจวนสกุลหลี่

หมึกสีชาดบนแผ่นกระดาษสาเนื้อดีหอมกลิ่นกฤษณา ยังไม่ทันแห้งสนิทดีด้วยซ้ำ เมื่อปลายนิ้วเรียวดั่งหยกสลักของสืออวี้จรดลงไปเป็นอักษรตัวสุดท้าย "บัญชีรายรับย้อนหลังสามปีของกรมคลัง... ช่างเป็นตัวเลขที่งดงามและชวนให้ผู้คนกุดหัวหลุดบ่าได้ง่ายเสียจริงนะคะ" เสียงหวานใสที่เจือไปด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องหนังสือลับ ชั้นล่างสุดของเรือนรับรองสกุลสือ เทียนไขเล่มใหญ่ส่งแสงสีส้มวับแวมขับเน้นให้ใบหน้าของนางงดงามดั่งภาพวาด แต่ดวงตาคู่นั้นกลับลึกล้ำดั่งเหวลึกไร้ก้นบึง ใต้ชายเสื้อคลุมปักลายหงส์เพลิงซ่อนกริชสั้นเล่มงามที่นางลับจนคมกริบไว้พร้อมปลิดชีพผู้ที่บังaอาจเข้ามาขวางทาง เฟิงอวี้หลาง ซึ่งประทับนั่งเอกเขนกอยู่บนเก้าอี้ไม้พะยูงแกะสลัก ทอดพระเนตรการกระทำของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระคนทึ่งและลุ่มหลง พระองค์ยกจานชาขึ้นจิบช้าๆ กลิ่นชาผู่อ่อร์ชั้นดีลอยกรุ่นเคล้ากับบรรยากาศตึงเครียดรอบกาย "เจ้ามั่นใจหรือว่าตาแก่หลี่จื้อหยวนจะส่งคนมารับเหยื่อชิ้นโตชิ้นนี้" พระองค์ตรัสถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจ แววตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวทอดมองสตรีในดวงใจที่กำลังจัดเรียงเอกสารปลอมแปลงเหล่านี้อย่างประณีตบรรจง "เพลานี้ตระกูลหลี่กำลังร้อนเงินเพื่อไปสมทบทุนซื้อใจขุนนางฝ่ายเหนือ การมียอดเงินคลังหมุนเวียนจำนวนมหาศาลหลุดลอดออกมาจากกองบัญชาการใหญ่ มีหรือที่สุนัขล่าเนื้ออย่างอัครเสนาบดีหลี่จะไม่วิ่งเข้าใส่" สืออวี้แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษไว้หนาทึบ "หม่อมฉันเพียงแต่โปรยเมล็ดพันธุ์แห่งความโลภลงบนดินที่แห้งแล้ง รอเพียงเวลาให้รากเงี่ยงของมันหยั่งลึก แล้วกระชากเชือกให้พวกมันดิ้นรนจนมุมตายไปเองค่ะ" เอกสารที่วางอยู่ตรงหน้าหาใช่บัญชีจริงไม่ หากแต่เป็น "หมากกล" ที่นางตระเตรียมไว้อย่างแยบยล ทุกตัวเลข ทุกรอยประทับตราลับ ถูกปลอมแปลงขึ้นอย่างแนบเนียนจนแม้แต่เจ้ากรมคลังเองก็ยังแยกแยะไม่ออก หากใครได้ครอบครองบัญชีชุดนี้ คนผู้นั้นจักกุมจุดอ่อนของราชสำนักไว้ในกำมือ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็คือ "หลุมพรางมรณะ" ที่จะดึงให้ผู้ถือครองกลายเป็นกบฏยักยอกเงินแผ่นดินโดยสมบูรณ์ บรรยากาศภายในห้องเริ่มกดดันขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเสียงฝีเท้าแผ่วเบาราวกับแมียวนย่างก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าประตู ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... สัญญาณลับสามครั้งดังขึ้น สืออวี้ส่งสัญญาณห้ามปรามด้วยสายตา นางเก็บเอกสารชุดนั้นใส่ลงในกล่องไม้จันทน์หอม ก่อนจะผลักมันไปเบื้องหน้าองค์ชายสี่ รอยยิ้มของนางระบายขึ้นอีกคราเมื่อรู้ว่าปลาใหญ่กำลังฮุบเหยื่อแล้ว "เข้ามาได้" สืออวี้เอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พ่อบ้านหลี่ ประจำจวนสกุลหลี่ ผู้เป็นมือขวาคนสนิทของอัครเสนาบดี ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด แม้จะพยายามรักษาท่าทีให้สงบเสงี่ยมเพียงใด แต่เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนขมับก็ฟ้องชัดถึงความตื่นตระหนก "คุณหนูสือ... นายท่านของเราให้ข้าพเจ้านำสิ่งนี้มาแลกเปลี่ยน" พ่อบ้านหลี่คุกเข่าลง ก้มหน้าต่ำ พร้อมกับชูหีบไม้ใบเล็กขึ้นเหนือศีรษะ ภายในนั้นบรรจุหยกมันแพะล้ำค่าที่ต่อให้ขายจวนทั้งหลังก็ยังซื้อไม่ได้ สืออวี้มิได้สนใจหยกมูลค่ามหาศาลนั้นแม้แต่น้อย สายตาของนางกวาดมองท่าทีหวาดระแวงของอีกฝ่ายด้วยความสมเพช นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้ชายผู้นั้น เสียงรองเท้าปักลายกระทบพื้นไม้ดังสะท้อนก้องรากับเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย "นายท่านของท่านช่างใจร้อนเสียจริงนะคะ ส่งคนมาลักลอบขโมยเอกสารสำคัญถึงในจวนสกุลสือยามวิกาลเช่นนี้ หากความนี้แพร่งพรายออกไป หัวบนบ่าของท่าน... จะยังอยู่ดีหรือไม" น้ำเสียงของนางเยียบเย็นดั่งสายน้ำในฤดูเหมันต์ "เรื่องนี้... ขอคุณหนูโปรดเก็บเป็นความลับ นายท่านเพียงต้องการตรวจสอบความถูกต้องของบัญชีคลังหลวงเท่านั้น มิได้มีเจตนาเป็นอื่น!" พ่อบ้านหลี่ละล่ำละลักตอบ ใบหน้าแนบชิดติดพื้นด้วยความหวาดกลัว สืออวี้หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์โดยสิ้นเชิง นางยื่นมือไปรับหีบไม้จันทน์ที่บรรจุเอกสารปลอมชุดนั้นคืนให้พ่อบ้านหลี่ด้วยมือข้างหนึ่ง ขณะที่อีกข้างส่งสัญญาณให้องค์ชายสี่ที่หลบมุมอยู่ในเงาดำทรงขยับพระองค์ "นำไปเถอะค่ะ... บัญชีฉบับนั้น อยู่ในมือของอัครเสนาบดีหลี่ ย่อมสร้างประโยชน์ได้มหาศาลนัก แต่น่าเสียดาย..." นางหยุดเว้นจังหวะ เลื่อนใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของพ่อบ้านหลี่ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาดั่งเสียงกระซิบของปีศาจ "ของสิ่งนั้น... มีพิษร้ายแรงยิ่งกว่ายาอุษาเสียอีก ใครแตะต้อง... ผู้นั้นย่อมมอดไหม้เป็นจุล" พ่อบ้านหลี่ตัวสั่นเทิ้มด้วยความหวาดผวา รีบคว้าหีบไม้จันทน์นั้นมากอดไว้แน่นราวกับไข่ในหิน ก่อนจะรีบลุกขึ้นและถอยร่นออกไปจากห้องอย่างลุกลี้ลุกลน ราวกับกำลังหนีตายจากขุมนรก เมื่อร่างของพ่อบ้านหลี่ลับหายไปในความมืด เฟิงอวี้หลางจึงทรงก้าวออกมาจากเงาสลัว พระองค์ทอดพระเนตรสืออวี้ด้วยแววตาที่ลึกล้ำเกินกว่าจะหยั่งถึง รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมพระโอษฐ์ "เจ้าเล่นเกมนี้ได้น่าสนุกยิ่งนัก สืออวี้ หลี่จื้อหยวนคงไม่คาดคิดว่าเหยื่อชิ้นงามที่เขาไขว่คว้ามาครอบครอง จะเป็นเชือกที่ใช้วาดวงกบโลงศพของตนเอง" ตรัสจบ พระองค์ก็ทรงยื่นพระหัตถ์ไปโอบเอวบางของนางเข้าหาพระองค์อย่างแนบแน่น กลิ่นอายบุรุษเพศอบอวลผสมผสานกับกลิ่นชาชั้นดี สืออวี้ซบหน้าลงกับพระoระนอขององค์ชายสี่ ปล่อยให้ความอบอุ่นนี้บรรเทาความเหน็บหนาวในใจที่สะสมมาข้ามภพข้ามชาติ ทว่าในขณะที่ทั้งสองกำลังดื่มด่ำกับชัยชนะก้าวแรก ทันใดนั้น... เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ตามด้วยเสียงร้องตะโกนด้วยความตื่นตระหนกของสาวใช้คนสนิท "คุณหนูเจ้าคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วเจ้าค่ะ! ราชโองการด่วนจากในวังหลวง... มุ่งตรงมาที่จวนสกุลหลี่และจวนของเรา พร้อมกับ... กองกำลังองครักษ์เสื้อแพรที่นำโดยใต้เท้าฝ่ายตรวจสอบ ได้ล้อมรอบจวนทั้งสองแห่งไว้หมดแล้วเจ้าค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางย้อนเวลาและชิงไหวชิงพริบไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกในบทนี้นะคะ