คดีฆาตกรรมปริศนา

กลิ่นอายคาวเลือดจาง ๆ ที่ลอยอวลอยู่เหนือศาลาแปดเหลี่ยมกลางสระบัวหลวง ไม่ได้ทำให้สืออวี้ขยับเรียวคิ้วแม้แต่น้อย นางเพียงใช้ปลายนิ้วเรียวงามดุจลำหยก ประคองถ้วยกระเบื้องเคลือบสีไข่ไก่ขึ้นจิบช้า ๆ ชาหลงจิ่งร้อนกรุ่นช่วยขับไล่ไอเย็นยามวิกาล แต่ไม่สามารถกลบความหนาแน่นของบรรยากาศตึงเครียดรอบกายได้ รอบศาลาเวลานี้เต็มไปด้วยทหารองครักษ์ในชุดเกราะประดับลายหงส์เพลิง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงของหน่วยตรวจสอบต้า理寺 (ศาลต้าหลี่) ดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของรัตติกาล ใกล้กันนั้น ร่างไร้ลมหายใจของขุนนางกรมคลังห้อยโตงเตงอยู่ใต้คานระเบียง สภาพศพมีรอยเขียวช้ำรอบลำคอ และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ สัญลักษณ์ประหลาดรูปดอกบัวโลหิตที่ถูกกรีดสลักลงบนหน้าอกเสื้ออย่างจงใจ "เจ้าว่านี่คือฝีมือของ 'พรรคมารโลหิต' ตามที่ใต้เท้าหลี่พยายามชี้นำจริงหรือ สืออวี้?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่ม ราบเรียบแต่น่าเกรงขามดังขึ้นจากเบื้องหลัง พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดคลุมผ้าไหมสีนิลปักดิ้นทอง องค์ชายสี่หรือเฟิงอวี้หลางก้าวพระบาทเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างนาง กลิ่นอายบุรุษสูงศักดิ์ผสมผสานกับกลิ่นอายจันทน์หอมจาง ๆ ลอยเข้ากระทบนาสิก สืออวี้ไม่หันกลับไปมองทันที นางวางถ้วยชาลงบนโต๊ะหินด้วยจังหวะนุ่มนวลราบเรียบ ราวกับเสียงกุ๊กกิ๊กของกระเบื้องกระทบหินนั้นคือเสียงดนตรีขับกล่อมความตาย "ใต้เท้าหลี่ผู้นี้ในชาติก่อนขึ้นชื่อว่าเป็นสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดของอัครเสนาบดีหลี่ ชายผู้กุมบัญชีลับการคลังทั่วแผ่นดิน จะถูกฆ่าตายอย่างอนาถในเรือนพักส่วนตัวโดยไม่มีร่องรอยการต่อสู้ได้อย่างไรเพคะ... พระองค์ทรงคิดว่าเรื่องนี้สมเหตุสมผลแล้วหรือ" สืออวี้เอ่ยตอบ น้ำเสียงของนางราบเรียบทว่าแฝงประกายคมกริบในดวงตาหงส์คู่สวย เฟิงอวี้หลางแย้มพระ oสรพระโอษฐ์น้อย ๆ รอยยิ้มนั้นระคนความพึงพอใจและแววตารักใคร่ลุ่มลึกที่ซ่อนไว้อย่างแนบเนียน เขายื่นมือหนาออกไปจัดปอยผมที่ถูกสายลมยามค่ำพัดมาปรקיข้างแก้มเนียนนุ่มของนางอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้หัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของสืออวี้กระตุกวูบเล็กน้อย แต่นางก็ยังคงรักษาท่าทีสงաբเยือกเย็นไว้ได้อย่างไร้ที่ติ "เจ้ามักจะมองทะลุกลลวงของพวกมันเสมอ... ข้ารู้สึกโชคดีเหลือเกินที่กระดานนี้ เจ้าไม่ได้อยู่ฝั่งตรงข้ามกับข้า" เฟิงอวี้หลางกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มพร่าเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "หม่อมฉันเพียงแต่คุ้นเคยกับ 'วิธีฆ่าตัดตอน' ของคนตระกูลหลี่ดีก็เท่านั้นเพคะ" สืออวี้เบี่ยงตัวหลบสัมผัสวาบหวามนั้นอย่างแนบเนียน ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ศพของขุนนางกรมคลัง นางหยิบเข็มเงินเล่มบางออกจากแขนเสื้อ ปลายเข็มวาววับสะท้อนแสงจันทร์ นางบรรจงฝังเข็มลงไปบริเวณรอยแผลที่ถูกกรีดเป็นรูปดอกบัวโลหิตเพียงชั่วอึดใจ ชั่วพริบตาเดียว ปลายเข็มเงินก็แปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เสียงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ของเหล่าข้าราชบริพารและมือปราบศาลต้าหลี่ดังขึ้นระงม "ยาพิษ... นี่ไม่ใช่ฝีมือของพรรคมารโลหิต!" หัวหน้ามือปราบศาลต้าหลี่อุทานออกมาด้วยความตกใจ "หากเป็นพรรคมาร พวกเขาจะใช้พิษสลายกระดูก ไม่ใช่พิษ 'หมื่นบุปผาน้ำค้าง' ที่หาได้เฉพาะในห้องเครื่องของตระกูลขุนนางใหญ่เช่นนี้!" สืออวี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางปัดชายเสื้อที่ไม่มีแม้แต่ฝุ่นละอองอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมกวาดมองไปรอบศาลาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกังวานใสที่ทรงพลัง "ถูกต้องแล้ว... พิษหมื่นบุปผาน้ำค้างนี้ มีเพียงตระกูลอัครเสนาบดีหลี่เท่านั้นที่ครอบครองสิทธิ์ในการนำเข้าจากดินแดนใต้ นอกเสียจากว่า... ใต้เท้าผู้นี้ล่วงรู้ความลับบางอย่างเกี่ยวกับการยักยอกเงินท้องคลังเพื่อไปสนับสนุนกองกำลังส่วนตัวของตระกูลหลี่ จึงถูกฆ่าปิดปาก แล้วจัดฉากให้กลายเป็นฝีมือของชาวยุทธภพเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากราชสำนัก" คำพูดของนางเฉียบคมดุจใบมีดที่กรีดแทงลงบนความจริงอันเน่าเฟะของราชสำนัก เหล่าข้าราชการที่มาร่วมตรวจที่เกิดเหตุต่างพากันหน้าถอดสี ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เพราะทุกคนต่างรู้ดีว่าการพาดพิงถึงอัครเสนาบดีหลี่ในเวลานี้เท่ากับการเดินไปเหยียบปากเหวแห่งความตาย ทว่า สืออวี้กลับเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง ชาติก่อนนางต้องตายอย่างอนาถเพราะเล่ห์เหลี่ยมของคนพวกนี้ ชาตินี้นางจะใช้คดีฆาตกรรมปริศนานี้แหละ เป็นบันไดก้าวแรกในการเหยียบย่ำชื่อเสียงของตระกูลหลี่ให้จมดิน และประกาศให้ทั่วทั้งเมืองหลวงได้ประจักษ์ว่า 'สืออวี้' ผู้นี้ไม่ใช่สตรีในห้องหอที่จะยอมให้ผู้ใดรังแกอีกต่อไป "เก่งกาจ... สมกับที่เป็นกุนซือคนสำคัญของข้าจริง ๆ" เฟิงอวี้หลางทอดพระเนตรมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมระคนหลงใหล พระองค์ก้าวเข้ามาประทับยืนเคียงข้าง แผ่รังสีอำนาจกดดันเหล่าข้าราชการรอบด้านให้คุกเข่าลงพร้อมกัน "ในเมื่อคุณหนูสือสามารถคลี่คลายคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญนี้ได้อย่างรวดเร็วและกระจ่างแจ้ง ทางศาลต้าหลี่จงบันทึกสำนวนคดีนี้ตามคำบอกเล่าของนางทุกประการ! ใครกล้าขัดขวาง... ถือว่ามีใจฝักใฝ่กบฏ!" "รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!" หัวหน้ามือปราบโขกศีรษะคำนับด้วยความหวาดกลัว ความสำเร็จในการไขคดีแพร่สะพัดออกไปทั่วเมืองหลวงราวกับไฟลามทุ่ง ภายในเวลาเพียงชั่วข้ามคืน ชื่อเสียงของสืออวี้ในฐานะ "ยอดกุนซือหญิงผู้มีดวงตาทิพย์" ขจรขจายไปไกล ชายคาบ้านเรือนต่างกล่าวขานถึงความฉลาดเฉลียวที่เหนือล้ำกว่าบุรุษใดในแผ่นดิน ขณะที่จวนอัครเสนาบดีหลี่กลับเต็มไปด้วยเสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวจนแจกันหยกแตกกระจายเกลื่อนพื้น สืออวี้กลับมาถึงเรือนพักส่วนตัวในยามดึกสงัด นางถอดเครื่องประดับศีรษะออกทีละชิ้นอย่างใจเย็น มองเงาของตนเองในกระจกทองเหลือง ทว่าในขณะที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบชุดนอนบนเตียงนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็จู่โจมดังขึ้นสามครั้งตามด้วยเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "ดึกดื่นปานนี้แล้ว... เหตุใดคุณหนูสือถึงยังไม่ยอมหลับนอนเล่า?" สืออวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย นางเดินไปเปิดประตูออกช้า ๆ ทว่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับไม่ใช่เฟิงอวี้หลาง แต่เป็นขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเต้ที่ยืนถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายมังกรทองห้าเล็บด้วยมืออันสั่นเทา ด้านหลังของเขาคือราชองครักษ์เงาที่ปิดบังใบหน้ามิดชิด "คุณหนูสือ... พระสนมเอกสั่งให้ข้าน้อยนำสิ่งนี้มามอบให้ท่านเป็นการส่วนตัวพ่ะย่ะค่ะ" ขันทีเฒ่ายื่นกล่องไม้ให้ด้วยความนอบน้อมพร้อมรอยยิ้มอันน่าขนลุก "ท่านทรงชื่นชมในความสามารถของท่านมาก จึงอยากให้ท่าน 'เปิดดูด้วยตนเอง' ในยามวิกาลนี้" สืออวี้จ้องมองกล่องไม้ใบนั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นมาถึงหัวใจ กลิ่นอายความตายที่คุ้นเคยโชยออกมาจากรอยต่อของฝากล่อง นางค่อย ๆ เอื้อมมือไปเปิดฝากล่องออกช้า ๆ... สิ่งของที่อยู่ภายในกล่องไม้สนสีดำสนิท ไม่ใช่เครื่องประดับล้ำค่าอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือป้ายหยกประจำตัวของบิดาแท้ ๆ ของนาง ที่ควรจะเดินทางไปปฏิบัติราชการชายแดนทางเหนือ... และชุ่มโชกไปด้วยหยดเลือดสด ๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทดี! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินเกมอำนาจและลุ้นระทึกไปกับความรักอันมั่นคงในบทนี้นะคะ