หมากกระดานแรกเริ่มขยับ

กลิ่นอายกำยานจันทน์หอมฟุ้งตลบอบอวลอยู่ภายในตำหนักรับรอง แสงเทียนสีชาดวับแวมสะท้อนลงบนผิวน้ำในจอกสุราหยกเขียว ราวกับดวงดวงดาราที่กำลังสั่นไหวท่ามกลางราตรีอันมืดมิด เสียงดนตรีบรรเลงจากพิณโบราณขับกล่อมบรรยากาศให้ดูราวกับงานเลี้ยงอันสำราญรื่นรมย์ ทว่าใต้รอยยิ้มและเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ กลับซ่อนเร้นไว้ด้วยคมดาบที่พร้อมจะเสียดแทงกันได้ทุกเมื่อ สืออวี้ในอาภรณ์ไหมปักลายหงส์เพลิงสีชาดแนบเนื้อ ขยับพัดจีบกระดาษสาเคลือบน้ำมันในมือช้าๆ ปลายนิ้วเรียวขาวราวหยกสลักสัมผัสด้ามพัดอย่างมั่นคง สายตาคู่คมกริบดั่งเหยี่ยวราตรีทอดมองไปยังเบื้องหน้า ณ ที่ซึ่งอัครเสนาบดีหลี่กำลังยกจกสุราคารวะทูตานุทองจากแคว้นเป่ยหลันด้วยท่าทีองอาจเย่อหยิ่ง "ใต้เท้าหลี่ช่างรอบคอบยิ่งนัก การค้าขายเกลือและเหล็กเส้นทางเหนือปีนี้ ล้วนอยู่ในกำมือของท่านจนหมดสิ้น เกรงว่าแม้แต่ท้องพระคลังหลวง ก็ยังต้องอาศัยความเมตตาจากตระกูลหลี่กระมังคะ" เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วงเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันช่วงรอยต่อของการบรรเลงเพลง สืออวี้ก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้าอย่างสง่างาม ทุกย่างก้าวราศีกุนซือผู้เรืองอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนผู้คนต้องเหลียวมอง อัครเสนาบดีหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าเหี่ยวย่นตามกาลเวลาชะงักค้างไปชั่วพริบตา แววตาส่อประกายอำมหิตขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูจอมปลอม "แม่นางสือ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก สตรีในงานเลี้ยงเช่นนี้ ควรอยู่แต่ด้านหลังม่านไยจึงก้าวล่วงเรื่องราชการแผ่นดินเล่า" "เรื่องราชการแผ่นดินย่อมเป็นของฝ่าบาทและขุนนางผู้ใหญ่ แต่นี่… หาใช่เรื่องราชการไม่เจ้าค่ะ" สืออวี้แย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นางสะบัดแขนเสื้อเบาๆ ม้วนกระดาษหนังแกะสีนวลผืนหนึ่งก็ร่วงหล่นลงสู่พื้น พร้อมกับตราประทับลับที่หล่นกลิ้งอยู่แทบเท้าของทูตแคว้นเป่ยหลัน บรรยากาศภายในห้องโถงพลันเย็นเยียบลงทันตาเห็น เสียงพิณที่กำลังบรรเลงขาดห้วงลงอย่างกะทันหัน "นี่คือบัญชีลับที่ท่านอัครเสนาบดีแอบลักลอบส่งออกอาวุธยุทโธปกรณ์ให้แก่กบฏแดนใต้ โดยใช้เส้นทางค้าขายของทูตเป่ยหลันเป็นฉากหน้า" สืออวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าทุกคำกลับหนักแน่นดั่งค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจคน "ตัวเลขสามหมื่นตำลึงทองนี้ ถูกบันทึกไว้ในสมุดบัญชีเล่มที่สามของหอการค้าตระกูลหลี่ หากฝ่าบาททรงตรวจสอบ ลายมือนี้คงไม่ต้องให้หม่อมฉันทูลหรอกกระมังว่าเป็นของผู้ใด" ดวงตาของอัครเสนาบดีหลี่เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่คาดคิดเลยว่าสตรีผู้นี้จะสืบสาวราวเรื่องจนลึกถึงแก่นรากได้ภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้ "เหลวไหล! เจ้านี่มันนางปีศาจ คิดก섬กราบใส่ร้ายขุนนางผู้ใหญ่ โทษนี้คือประหารเจ็ดชั่วโคตร!" "ใส่ร้ายหรือเจ้าคะ?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกแต่ทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาจากความมืดตรงระเบียงทาง องค์ชายสี่หรือเฟิงอวี้หลางก้าวพระบาทเข้ามาท่ามกลางแสงจันทร์ ฉลองพระองค์สีม่วงเข้มปักลายมังกรห้ากรงเล็บแผ่ไอเย็นเยือกและสง่างาม พระเนตรคมกลาบกวาดมองอัครเสนาบดีหลี่ด้วยความดูแคลน รอยยิ้มมุมพระโอษฐ์ประดับไว้ด้วยความเย้ยหยัน "บัญชีเล่มนี้อยู่ในมือเราแล้ว อัครเสนาบดีหลี่ ท่านยังกล้าปฏิเสธอีกหรือ" ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ ขุนนางหลายคนถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว การเปิดโปงครั้งนี้รวดเร็ว เด็ดขาด และไร้ช่องโหว่โดยสิ้นเชิง เฟิงอวี้หลางทอดพระเนตรสืออวี้ด้วยแววตาที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความชื่นชมระคนทึ่ง สตรีในดวงใจของพระองค์มิได้มีความงามเพียงแค่เปลือกนอก หากแต่มีสติปัญญาที่แหลมคมดั่งกระบี่โบราณที่พร้อมจะตัดหัวศัตรูได้ในคราเดียว ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังตกตะลึงกับหลักฐานชิ้นสำคัญ ขันธ์ทีคนสนิทของอัครเสนาบดีหลี่กลับแอบถอยหลังไปหยิบกาน้ำชาเคลือบกระเบื้องสีครามขึ้นมา มือที่สั่นเท้ารินของเหลวสีชาดลงในจอกด้วยท่าทีพิรุธ สืออวี้หรี่ตามองการกระทำนั้นทันที สัญชาตญาณกุนซือเตือนภัยดังลั่นในอก นางก้าวเข้าไปขวางหน้าเฟิงอวี้หลางพร้อมกับยื่นมือเรียวคว้าจับข้อมือของขันทีเฒ่าผู้นั้นไว้แน่น "จะรีบไปไหนกันเล่า ขันทีหลิว… สุราจอกนี้ ท่านยังไม่ได้ดื่มถวายความภักดีต่อฝ่าบาทเลยมิใช่หรือ" ขันทีหลิวหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าแผนการถูกจับได้ สืออวี้ออกแรงบิดข้อมือเพียงนิดเดียว กาน้ำชาในมือของอีกฝ่ายก็ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นแตกกระจาย ของเหลวสีดำส่งกลิ่นคละคลุ้งแผ่ไอพิษร้ายแรงออกมาทันทีจนพื้นหินศิลาขึ้นคราบดำสนิท! สิ้นเสียงกาน้ำชาแตก ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ความปราณี พร้อมกับเงาร่างขององครักษ์เสื้อแพรนับร้อยชีวิตที่กรูเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทาง แต่ทว่า ท่ามกลางความโกลาหลนั้น กลับมีลูกดอกอาบยาพิษดอกหนึ่งแหวกอากาศพุ่งตรงมายังพระMเพลาของเฟิงอวี้หลางด้วยความเร็วแสง! — หงส์เพลิงหวนคืน