จุดตกต่ำที่ไม่เหลือใคร

เสียงปรบมือเกรียวกราวเมื่อครู่ยังก้องอยู่ในโสตประสาท หากแต่เวลานี้ มันกลับกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังเสียดแทงลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ ความเงียบงันภายในห้องรับรองหลังเวทีช่างหนาแน่นจนแทบจะใช้มือคว้าจับได้ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างของลลินที่ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสลัก ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองเอกสารคำสั่งระงับการปฏิบัติงานและหนังสือประกาศแบนจากสมาคมแฟชั่นชั้นสูงแห่งประเทศที่ถูกวางกระแทกไว้บนโต๊ะกระจกอย่างไม่แยแส "ลลิน... เธอควรจะรู้ตัวตั้งนานแล้วนะว่าความทะเยอทะยานแบบผิดๆ มันพาชีวิตมาได้ไกลแค่ไหน" น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่เคยเอ่ยทักทายกันด้วยรอยยิ้มจอมปลอมดังขึ้น ศิรินทร์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเชิดชู ยิ่งใหญ่ราวกับราชنيผู้ชนะสงคราม บนเรือนร่างระหงสวมชุดราตรีสั่งตัดพิเศษที่เพิ่งถูกถอดแบบมาจากสมุดร่างของลลินไม่ผิดเพี้ยน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของดีไซเนอร์สาวกระตุกวูบไม่ใช่ความหน้าด้านของศิรินทร์ หากแต่เป็นร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' แฟนหนุ่มที่คบหาและร่วมสร้างความฝันกันมานานกว่าห้าปี ซึ่งกำลังก้าวตามเข้ามาพร้อมกับรอยความเย็นชาที่ฉาบอยู่บนใบหน้า ลลินไม่ได้ร้องไห้ เธอมั่นใจว่าหยาดน้ำตาคือความฟุ่มเฟือยที่ราคาแพงเกินไปสำหรับคนทรยศ รอยยิ้มบางเบาจึงถูกยกขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน "ดูเหมือนว่าเธอด่วนสรุปชัยชนะเร็วเกินไปหน่อยนะ ศิรินทร์... หรือว่าสมองระดับปลาทองทำให้ลืมไปแล้วว่า ของที่ขโมยมา ต่อให้ใส่จนมั่นใจแค่ไหน มันก็ไม่มีวันกลายเป็นของเธออย่างแท้จริง" "ปากดีให้มันได้ตลอดเถอะลลิน!" ศิรินทร์หน้าเสีย สีหน้าที่เคยฉาบด้วยความมั่นใจบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด "หลักฐานทุกลงความเห็นว่าเธอเป็นคนขโมยดีไซน์ของฉันไปส่งโรงงานผลิตซ้ำ ตำรวจก็กำลังจะมาควบคุมตัวเธออยู่แล้ว เธอยังมีหน้ามาลอยหน้าลอยตาอยู่ออีกเหรอ!" ลลินหันไปมองหน้าชายคนที่ยืนอยู่เคียงข้างศิรินทร์ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นเคยใช่มองเธอด้วยความอ่อนโยน ทว่าเวลานี้มันกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความรังเกียจ เดжа뷔แห่งความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาในอก แต่เธอกลับเลือกที่จะยืนหลังตรง สง่างาม แม้ในยามที่รอบตัวไม่เหลือใคร "กรณ์... คุณไม่มีอะไรจะพูดกับฉันหน่อยเลยเหรอคะ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา... ความจริงมันไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับคุณเลยใช่ไหม" ลลินเอ่ยถาม เสียงของเธอราบเรียบแต่มั่นคง ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้คนที่ถูกมองต้องหลบสายตา กรณ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ราวกับภาระอันหนักอึ้งกำลังถูกสะบัดทิ้ง เขาปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายทุกเศษเสี้ยวความทรงจำร่วมกัน "ลลิน... โลกธุรกิจมันไม่มีพื้นที่ให้คนแพ้หรอกนะ ศิรินทร์ให้สิ่งที่ฉันต้องการได้ มากกว่าผู้หญิงที่วันๆ เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับกระดาษสเก็ตช์ภาพเก่าๆ อย่างเธอ เราจบกันแค่นี้เถอะ... และอย่าติดต่อมาอีกเลย ฉันอายคนอื่นเขาที่มีแฟนเป็นโจร" คำพูดนั้นคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกน ศิรินทร์ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ เธอเดินเข้าไปควงแขนกรณ์แนบชิด ราวกับประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของอย่างโจ่งแจ้ง ในวินาทีที่ความมืดมนเข้าปกคลุมรอบกาย ประตูห้องพักรับรองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทของ 'คิรากร' ก้าวเข้ามาพร้อมกับบรรยากาศกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ อุณหภูมิในห้องราวกับลดฮวบลงจนทุกคนต้องสะดุ้งสุดตัว ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยแววตาเยียบเย็นราวกับพญามัจจุราช "อายเหรอครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้น ทำเอาศิรินทร์และกรณ์ถึงกับผงะถอยหลังด้วยความเกรงกลัว "น่าแปลกจารนะคะที่คนระดับผู้บริหารบริษัทอสังหาริมทรัพย์ปลายแถว จะกล้าพูดจาดูถูกผู้หญิงที่ถือหุ้นใหญ่ถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ในกลุ่มบริษัทคิรากร กรุ๊ป ว่าเป็นโจร" สิ้นคำพูดนั้น ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท ศิรินทร์หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ส่วนกรณ์เบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ขณะที่ลลินหันไปสบตากับผู้มาใหม่ด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง รอยยิ้มทรงเสน่ห์แต่ไร้ความปรานีถูกจุดขึ้นที่มุมปากของคิรากร ก่อนที่เขาจะก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างลลิน พร้อมกับยื่นเอกสารแผ่นสีดำสนิทที่ทำจากไทเทเนียมแท้ประดับเพชร ออกมาตรงหน้าอดีตแฟนหนุ่มผู้โง่เขลา "ยินดีด้วยนะ... ที่คุณเพิ่งเตะว่าที่ภรรยาของมหาเศรษฐีที่รวยที่สุดในประเทศ ออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย" คิรากรเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "และหวังว่าคุณจะเตรียมตัวรับมือกับหมายศาลเรียกค่าเสียหายมูลค่าพันล้าน ที่กำลังจะเดินทางไปถึงบริษัทของคุณในอีกสิบนาทีข้างหน้านะคะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและซัพพอร์ตเค้กวานิลลามาโดยตลอดนะคะ