ผลงานที่ถูกขโมย

เสียงปรบมือเกรียวกราวในแกรนด์บอล룸หรูหราของโรงแรมระดับเจ็ดดาวดังระงดดั่งคลื่นซัดสาดกระทบฝั่ง แต่สำหรับลลินแล้ว เสียงเหล่านั้นกลับเป็นดั่งเสียงกัมปนาทที่กรีดแทะหัวใจของเธอจนแหลกละเอียด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นกันแดดทรงโตจดจ้องไปยังเวทีกลาง แสงสปอตไลท์สีทองสาดส่องลงบนร่างระหงในชุดราตรีผ้าไหมปักคริสตัลระยิบระยับ—ชุดที่ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยหยาดเหงื่อ ความฝัน และจิตวิญญาณตลอดสามปีเต็มของเธอ ทว่า บนป้ายแบนเนอร์ยักษ์เบื้องหลังเวที กลับปรากฏชื่อของ "ศิรินทร์" หญิงสาวผู้เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคนที่เธอเคยไว้ใจที่สุด ในฐานะ "หัวหน้าทีมดีไซเนอร์อัจฉริยะ" ผู้สร้างสรรค์คอลเลกชันนี้แต่เพียงผู้เดียว ลลินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดแปลบปลาศแล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ แต่นั่นเทียบไม่ได้เลยกับความโกรธแค้นที่กำลังแผดเผาจนแทบแหลقสลาย ภาพในแท็บเล็ตของเธอแสดงสเกตช์ลายเส้น โครงร่างโครงสร้างชุด ไปจนถึงรหัสลับการตัดเย็บที่ถูกขโมยไปอย่างไร้ร่องรอย ทุกอย่างถูกชิงไปต่อหน้าต่อตาในค่ำคืนที่ควรจะเป็นความสำเร็จสูงสุดในอาชีพของเธอ "อร่อยไหมคะกับความพยายามที่ถูกคนอื่นหยิบฉวยไปกินนิ่มๆ แบบนี้" เสียงกระซิบเย้ยหยันดังขึ้นจากด้านข้าง ลลินหันไปมองพบร่างระหงของศิรินทร์ที่เดินเข้ามาใกล้ รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากฉาบลิปสติกสีแดงเพลิงช่างบาดตาบาดใจ "ขอบคุณสำหรับผลงานชิ้นนี้นะคะลลิน... อ้อ ไม่สิ ตอนนี้เธอเป็นแค่ผู้ช่วยโนเนม ไม่มีใครเขาฟังเสียงคนไร้ค่าอย่างเธอหรอกค่ะ จำใส่สมองเอาไว้ซะ" ลลินไม่ตอบโต้ด้วยการกรีดร้อง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก3วินาที รวบรวมสติทั้งหมดที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมาเป็นเกราะกำบัง ความอ่อนแอในอดีตได้ตายไปพร้อมกับความไว้วางใจที่ถูกเหยียบยยี่แล้ว ในเมื่อพวกมันเลือกที่จะเล่นสกปรกบนกองเลือดและน้ำตาของเธอ เธอก็จะใช้คราบน้ำตานี้แหละ สลักเป็นดาบอาบยาพิษเพื่อทวงทุกอย่างคืนมาให้สาสม "ดีใจด้วยนะคะที่ได้ใส่ชุดที่ฉันออกแบบ" ลลินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ศิรินทร์ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ "แต่อย่าเพิ่งรีบได้ใจไปค่ะ ของที่ขโมยมา... ต่อให้สวมจนเนียนแค่ไหน สุนัขก็ยังคงเป็นสุนัขวันยันค่ำ ไม่มีทางกลายเป็นหงส์ไปได้หรอกนะคะ" ศิรินทร์หน้าถอดสีด้วยความโกรธจัด "นัง, นี่แก—!" "เชิญรับแสงไฟแห่งความปลอมเปลือกนี้ต่อไปเถอะค่ะ เพราะเวลาที่ความจริงจะแผดเผาพวกคุณให้มอดไหม้... มันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว" ลลินสะบัดหน้าหนีไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้วยความโมโหของศิรินทร์ที่ไล่หลังมา เธอก้าวเท้าฉับไวออกมายังบริเวณโถงทางเดินวีไอพีเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังจะผลักประตูออกสู่ด้านนอก ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก็ก้าวสวนเข้ามาชนเข้ากับเธออย่างจัง จนร่างเพรียวเซถอยหลังเกือบล้มลง ทว่าอ้อมแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กกลับคว้าเอวเธอไว้ได้อย่างทันท่วงที กลิ่นอายบุรุษเพศผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หรูหราลึกล้ำโชยเข้าจมูก ลลินเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของอ้อมแขนนั้น และต้องสะท้านเฮือกเมื่อพบกับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ดูลึกล้ำดั่งห้วงเหว ทว่าเย็นชาจนน่าขนลุก คิรากร—ทายาทมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ของประเทศผู้ทรงอิทธิพลและไม่เคยปรากฏตัวในงานสังคมที่ไหนง่ายๆ กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตานิ่งเรียบที่อ่านไม่ออก "เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ ระวังจะสะดุดขาตัวเองตายเสียก่อนจะไปแก้แค้นใครเขานะครับ... อ้อ ขอโทษที ฉันไม่นิยมใช้คำสุภาพกับคนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความรื่นรมย์เล็กน้อย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจอันล้นเหลือที่กดดันจนลลินแทบหายใจไม่ออก ลลินเม้มปากแน่น สะบัดตัวออกจากอ้อมแขนของเขาอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ "ถ้าท่านประธานคิรากรว่างมากนัก ช่วยเอาเวลาไปบริหารสมองของตัวเองให้ดีกว่ามายืนวิจารณ์คนอื่นจะดีกว่านะคะ" คิรากรเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววทึ่งระคนพึงพอใจอย่างปิดไม่มิด นานเท่าไหร่แล้วนะที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยสายตาดุดانและไม่ยอมก้มหัวให้เช่นนี้ น่าสนใจ... ผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างที่แตกต่างจากบรรดาคุณหนูจอมปลอมในงานนี้อย่างสิ้นเชิง ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยอะไรต่อ ประตูห้องโถงใหญ่ด้านหลังก็เปิดผางออกพร้อมกับเสียงเอะอะโกลาหล ตำรวจในเครื่องแบบและนักข่าวจำนวนมากกรูเข้ามาพร้อมกับแฟลชกล้องที่สาดส่องรัวยิบรอบทิศทาง พร้อมกับเสียงตะโกนก้องของเจ้าหน้าที่ที่ประกาศกร้าวต่อหน้าสาธารณชน "หยุดอยู่ตรงนั้น! ศิรินทร์... คุณถูกจับในข้อหาละเมิดลิขสิทธิ์และโจรกรรมทรัพย์สินทางปัญญา!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับความแค้นบทแรกนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ