งานเลี้ยงฉลองความตาย

"ไวน์แก้วนี้รสชาติดีนะว่าไหมครับ คุณธันวา... เสียดายที่มันมีกลิ่นคาวเลือดเจือจางอยู่เบื้องหลังความหอมหวานนั่น" ศิลาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอในห้องโถงจัดเลี้ยงสุดหรู เขายืนอยู่เบื้องหน้าธันวาที่กำลังถือแก้วคริสตัล ท่ามกลางแขกเหรื่อระดับสูงที่ต่างหัวเราะร่าและดื่มด่ำกับบรรยากาศการกุศลที่ดูไร้ที่ติ ธันวาชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะแย้มยิ้มแบบที่เขาใช้หลอกลวงผู้คนมาทั้งชีวิต "คุณศิลา... คุณมักจะมีมุกตลกที่ฟังดูน่าขนลุกเสมอเลยนะครับ" ธันวาจิบไวน์พลางกวาดสายตามองไปรอบห้อง "งานวันนี้จัดขึ้นเพื่อระดมทุนให้โรงพยาบาลเด็ก คุณไม่คิดว่าการพูดถึงเรื่องเลือดลมในบรรยากาศแบบนี้มันเสียมารยาทไปหน่อยหรือครับ?" ศิลาไม่ตอบ เขาวางแก้วไวน์ลงบนถาดของพนักงานเสิร์ฟที่เดินผ่าน แล้วขยับเข้าไปใกล้ธันวาจนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด ในมุมหนึ่งของโถง รินรดากำลังยืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่ มือของเธอสั่นเทาขณะกุมแท็บเล็ตที่บรรจุหลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะสั่นคลอนอาณาจักรของธันวาให้พังทลายลงในคืนนี้ "ความตายที่ถูกซุกไว้ใต้พรมหรูหรา... มันไม่มีวันเน่าเปื่อยหายไปหรอกครับ มันแค่รอวันส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมาโชยเข้าจมูกผู้คน" ศิลาลดเสียงต่ำลง แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นจนคนฟังรู้สึกถึงไอความหนาวเหน็บ "ไฟล์เสียงในโทรศัพท์เครื่องนี้ และเอกสารการโอนเงินเข้าบัญชีลับที่เขตอุตสาหกรรม... ท่านผู้การกุศล คิดว่าพวกนักข่าวจะตื่นเต้นไหมครับถ้าได้เห็นมัน?" ธันวาหยุดยิ้ม มุมปากที่เคยยกขึ้นตกลง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความใจดีกลายเป็นความว่างเปล่าที่อันตรายยิ่งกว่าความโกรธเกรี้ยว เขาวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะข้างๆ อย่างเบามือ ก่อนจะโน้มตัวกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพอๆ กัน "คุณกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญคุณได้ตั้งแต่วันแรกที่ครอบครัวคุณจากไปนะ ศิลา... คุณคิดจริงๆ หรือว่าโลกใบนี้ต้องการความจริงมากกว่าความมั่งคั่งที่ผมหยิบยื่นให้?" "โลกอาจไม่ต้องการความจริงครับ... แต่ผมต้องการ" ศิลาจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของธันวา "และผมก็ไม่สนใจด้วยว่าไฟจะเผาผมมอดไหม้ไปตอนไหน ขอแค่ได้เห็นคุณถูกดึงลงมาจากบัลลังก์จอมปลอมนั่นเป็นพอ" รินรดาตัดสินใจเดินออกจากเงามืด เธอรู้ดีว่านี่คือวินาทีชี้ชะตา เธอไม่ได้เดินไปหาศิลา แต่เธอเดินตรงไปยังแท่นพิธีกรที่อยู่กลางห้องโถงกลางสายตาแขกนับร้อย ธันวาหันไปมองเธอด้วยแววตาอาฆาต ก่อนจะคว้าแขนของศิลาเอาไว้แน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดนูน "คุณหยุดเธอเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่อยากให้คนข้างตัวคุณต้องหายไปเหมือนพ่อแม่ของคุณ" ธันวาขู่ ศิลาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสุขและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่สะสมมานานหลายปี "คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะธันวา... คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย คือคนที่น่ากลัวที่สุด" เขาสะบัดมือธันวาออกอย่างแรง จังหวะเดียวกันนั้น รินรดาก็คว้าไมโครโฟนขึ้นมา เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงใหญ่ราวกับถูกสาป ศิลาก้าวไปยืนเคียงข้างรินรดา เขาสบตากับเธอเพียงชั่วครู่ เป็นสายตาที่แทนคำขอบคุณและความเป็นห่วงที่เธอต้องมารับความเสี่ยงนี้ "ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีครับ..." รินรดาเริ่มเสียงสั่น แต่หนักแน่น "คืนนี้... เราไม่ได้มารวมตัวกันเพื่อเฉลิมฉลองการกุศลเพียงอย่างเดียว แต่เรามารวมตัวกันเพื่อร่วมรับรู้ความจริงที่ถูกฝังกลบมานานกว่ายี่สิบปี" รินรดากดปุ่มเชื่อมต่อหน้าจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่ด้านหลัง ภาพเอกสารลับและคลิปวิดีโอวงจรปิดที่เผยให้เห็นใบหน้าของธันวาในคืนเกิดเหตุโศกนาฏกรรมเมื่อหลายปีก่อนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าแขกเหรือทุกคนในงาน เสียงฮือฮาดังขึ้นราวกับผึ้งแตกรัง บางคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย บางคนหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ธันวาไม่ได้หนี เขาเพียงแค่ยืนนิ่ง แววตาที่เคยอ่านไม่ออกบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหันมามองศิลาที่ยืนจ้องเขาอยู่ไม่ห่าง "แกทำลายงานของฉัน... แกทำลายชื่อเสียงของฉันที่สั่งสมมาทั้งชีวิต" ธันวาพึมพำ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ทำให้หัวใจของศิลาหยุดเต้นไปวูบหนึ่ง "แต่แกคิดผิดแล้วศิลา... เพราะสิ่งที่แกเห็นบนจอนั่น มันเป็นแค่จุดเริ่มต้นของความบันเทิงที่ฉันเตรียมไว้ให้แกเท่านั้น" ธันวาหยิบวิทยุสื่อสารขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาแล้วกดปุ่มเปิดสัญญาณ "จัดการได้... เริ่มพิธีปิดงานได้เลย" ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงทั้งหมดก็ดับลงมืดสนิท เสียงแก้วแตกและเสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความมืดมิด ศิลาสัมผัสได้ถึงแรงลมที่พุ่งผ่านหน้าเขาไป พร้อมกับความเย็นเยียบของเหล็กปลายแหลมที่จ่อเข้าที่ลำคอของรินรดา หวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำกับบทนี้และพร้อมสำหรับบทสรุปที่กำลังจะมาถึงนะครับ ราชันย์หอกทมิฬ