การสืบสวนขั้นสุดท้าย

“แกกำลังเล่นกับไฟที่เผาผลาญตัวเองอยู่ ศิลา... และที่แย่กว่านั้นคือ แกยังไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่า ใครกันแน่ที่เป็นคนจุดไฟ” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของธันวาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบราคาแพง ศิลาไม่ได้ตอบโต้ในทันที เขานั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำเบื้องหน้าชายผู้กุมชะตาของคนทั้งเมือง แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย แต่มือที่วางอยู่บนตักกลับกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “ผลงานชิ้นเอกงั้นหรือ?” ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสั่นไหวด้วยความเคียดแค้น “ถ้าผมเป็นผลงานของธันวาคนนั้นจริงๆ งั้นผู้ที่สร้างรอยบาปนี้ขึ้นมา ก็มีเพียงคนเดียวที่ต้องรับผิดชอบ” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่มาหยุดอยู่ข้างหลังศิลา ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงที่ซ่อนความเหี้ยมเกรียมไว้มิดชิด “คนอย่างแกน่ะหรือจะสืบจนถึงก้นบึ้งของความจริง? รินรดากำลังส่งหลักฐานชุดสุดท้ายมาให้แกใช่ไหมล่ะ? น่าเสียดายนะ... ที่เธอน่าจะไปถึงที่นั่นช้ากว่าที่แกคิด” หัวใจของศิลาหล่นวูบราวกับตกเหว ความเงียบที่เขาพยายามรักษาไว้แตกกระจายทันที เขาคว้าคอเสื้อของธันวาด้วยความเร็วที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไป บังคับให้ชายวัยกลางคนกระแทกเข้ากับผนังห้องจนข้าวของบนชั้นสั่นไหว “แกทำอะไรเธอ!” ศิลาคำราม แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยโทสะ “ใจเย็นๆ สิ ศิลา” ธันวาแย้มยิ้ม แม้จะอยู่ในสภาพที่เพลี่ยงพล้ำ “การสืบสวนน่ะ มันมีจุดสิ้นสุดเสมอ และบางครั้ง... จุดสิ้นสุดของมันก็คือโลงศพ” ในขณะเดียวกัน ที่โกดังร้างย่านชานเมือง รินรดากำลังกอดแฟ้มเอกสารแน่น มือที่เปื้อนฝุ่นของเธอสั่นเทาขณะพยายามเชื่อมต่อข้อมูลจากแฟลชไดรฟ์ลงในแล็ปท็อปเครื่องเก่า แสงหน้าจอสีฟ้าฉาบใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ ข้อมูลที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่แค่บัญชีการเงินผิดกฎหมาย แต่มันคือรายชื่อของผู้มีอิทธิพลทุกคนในเมืองที่ถูกธันวาบงการด้วยภาพถ่ายและคลิปวิดีโอเหตุการณ์ในคืนที่ครอบครัวของศิลาต้องสังเวยชีวิต เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากภายนอก รินรดากลั้นหายใจ เธอรู้ดีว่าเวลาของเธอหมดลงแล้ว นิ้วเรียวสั่นระริกกด ‘ส่ง’ ข้อมูลทั้งหมดไปยังอีเมลของศิลา ทว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตกลับแกว่งไกวราวกับล้อเล่นกับความตาย “ถ้าศิลาได้ข้อมูลนี้ไป... เขาก็จะรอด” เธอกระซิบกับตัวเอง น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนแป้นพิมพ์ ศิลาในห้องทำงานตัดสินใจปล่อยมือจากธันวา เขาไม่มีเวลาเล่นเกมประสาทกับปีศาจตนนี้อีกต่อไป ความทรงจำเกี่ยวกับครอบครัวที่ตายจากไปผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขารู้แล้วว่าเหตุใดธันวาถึงเรียกเขาว่าผลงานชิ้นเอก เพราะตัวเขาเองก็คือเบี้ยที่ถูกเลี้ยงไว้ให้เติบโตขึ้นเพื่อเป็นตัวแทนความแค้นที่สมบูรณ์แบบที่สุด เขาหันหลังเตรียมจะพุ่งตัวออกไป แต่เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้น ศิลาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา อีเมลจากรินรดาถูกส่งมาถึงแล้ว แต่หัวข้ออีเมลกลับทำให้เขาแทบหยุดหายใจ ‘อย่ามาที่นี่... ศิลา... เขาไม่ได้อยู่คนเดียว’ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะพิมพ์ตอบกลับ เสียงปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้นก้องห้องทำงานของธันวา ไม่ใช่จากฝั่งของศิลา แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากลำโพงในห้องที่เชื่อมต่อกับระบบรักษาความปลอดภัยของบ้านพักธันวา ธันวายิ้มกว้าง แววตาอำมหิตฉายชัด “ดูเหมือนว่าผลงานของฉันจะจบลงเพียงเท่านี้จริงๆ ศิลา” ศิลาทรุดตัวลงคุกเข่า เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจอีกครั้ง แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอแล็ปท็อปที่เปิดค้างอยู่บนโต๊ะทำงานของธันวา ภาพในกล้องวงจรปิดที่โกดังร้างกลับแสดงให้เห็นบุคคลที่เขาไม่คาดฝันที่สุด... คนที่ยืนอยู่ตรงหน้ารินรดาพร้อมกระบอกปืนเก็บเสียงในมือ ไม่ใช่ลูกน้องของธันวา แต่เป็นตำรวจที่ศิลาไว้ใจที่สุดในกรม เขาไม่ใช่แค่ถูกหลอก แต่เขากำลังถูกต้อนให้จนมุมในเกมที่ผู้เล่นทุกคนรู้จักตัวตนของเขาดีกว่าที่เขารู้จักตัวเองเสียอีก ศิลาเงยหน้าขึ้นมองธันวาที่บัดนี้เดินกลับไปนั่งบนเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลาย ก่อนที่ธันวาจะเอ่ยคำถามสุดท้ายที่เปลี่ยนชีวิตของศิลาไปตลอดกาล “แกคิดว่าทำไมฉันถึงปล่อยให้แกสืบจนมาถึงจุดนี้ได้... ทั้งที่ฉันฆ่าแกได้ตั้งแต่วันแรกที่แกเริ่มถามหาความยุติธรรม?” ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาด้านหลังธันวา... เงาของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาเอง ในห้องที่ปิดตายนี้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดตัดสินใจครั้งสำคัญของศิลาไปพร้อมกับผมนะครับ หวังว่าทุกท่านจะเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่กำลังจะเปิดเผยในตอนถัดไป ราชันย์หอกทมิฬขอบคุณครับ