บาปที่ต้องชดใช้

เสียงกุญแจมือโลหะที่กระทบกันดัง *กริ๊ง* ในห้องสอบสวนที่เงียบงัดนั้น ฟังดูคล้ายเสียงพิพากษาจากยมโลก มากกว่าเสียงของกระบวนการยุติธรรม ธันวาไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแค่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำราคาแพง ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นของนักบุญผู้ใจบุญ ยามนี้เรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตาคู่คมที่ผ่านการกดขี่ผู้คนมานับไม่ถ้วน ทอดมองแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะสแตนเลสตรงหน้า ซึ่งเต็มไปด้วยลายเซ็น เส้นทางการเงิน และหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ที่รินรดาเพียรพยายามขุดคุ้ยมาตลอดหลายปี ไม่มีคำแก้ตัว ไม่มีเสียงหัวเราะเยาะเย้ย และไม่มีท่าทีตื่นตระหนก มีเพียงความเงียบงันที่กดดันจนแม้แต่เสียงลมหายใจยังฟังดูหนักหน่วง "คุณทำลายทุกอย่างเพื่ออะไร?" รินรดาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะคลื่นอารมณ์ที่อัดแน่น ทั้งความโกรธ ความเจ็บปวด และความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัดว่า คนที่พรากครอบครัวของศิลาไปเมื่อสิบปีก่อน นั่งอยู่ตรงหน้าเธอนี่เอง ธันวาเงยหน้าขึ้นช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันต่อความไร้เดียงสาของโลกใบนี้ "ทำลายงั้นหรือครับ คุณรินรดา?" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ผมไม่ได้ทำลาย ผมแค่... จัดระเบียบใหม่ คนพวกนั้นเป็นแค่ฟันเฟืองที่ชำรุด ถ้าผมไม่กำจัดพวกเขาทิ้ง เมืองนี้คงไม่มีความเจริญอย่างทุกวันนี้" ศิลายังคงยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง เงาสะท้อนจากหลอดไฟนีออนสาดส่องลงบนไหล่กว้างของเขา ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินสลัก ทว่าภายในอกกลับร้อนรุ่มราวกับมีลาวาไหลวน ภาพเหตุการณ์ในคืนวันนั้น วันที่บ้านของเขาถูกเผาผลาญพร้อมกับรอยยิ้มของพ่อและแม่ วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวราวกับแผ่นเสียงตกร่อง นิ้วมือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาวโพลน พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่อยากจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของชายผู้พรากทุกอย่างไปจากชีวิตเขา "คุณยอมจำนนต่อกฎหมายแล้วสินะครับ" ศิลาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบสนทนาจนน่ากลัว มันคือความเย็นชาแบบเดียวกับใบมีดที่ถูกลับจนคมกริบ พร้อมจะกรีดแทงลงมาได้ทุกเมื่อ ธันวาหันไปมองหน้าศิลา ดวงตาของทั้งสองปะทะกันราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูงที่สาดประกายใส่กัน ทว่าสิ่งที่น่าแปลกคือ ในแววตาของธันวา กลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความหมายบางอย่างที่ซ่อนอยู่ "กฎหมายหรือครับ ศิลา?" ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ "คุณคิดจริงๆ หรือว่ากุญแจมือเหล่านี้จะล่ามโซ่ความจริงทั้งหมดไว้ได้? คุณคิดว่าอำนาจของผมมันจบลงแค่ตึกสำนักงานใหญ่ หรือบัญชีลับที่พวกคุณอุตส่าห์หาเจอแค่นั้นหรือ?" บรรยากาศในห้องสอบสวนเปลี่ยนไปทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด รินรดารู้สึกได้ถึงความผิดปกติบางอย่างที่แผ่ซ่านออกมาจากท่าทีที่ผ่อนคลายเกินไปของธันวา "หมายความว่ายังไง?" รินรดาถามเสียงแข็ง ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้น ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจสวมกุญแจมือให้แต่โดยดี รอยยิ้มที่มุมปากของเขากลับกว้างขึ้น ยิ้มแบบที่ทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบราวกับกำลังเดินอยู่บนปากเหวลึก "ผมยอมจำนนต่อหลักฐาน... แต่เกมมันเพิ่งจะเริ่มต้นต่างหากครับ" ธันวาเอ่ยทิ้งท้ายเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเตรียมตัวเดินออกจากห้องสอบสวน ศิลายืนมองแผ่นหลังของศัตรูตัวฉกาจที่กำลังเดินออกไป ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอกอย่างรุนแรง เขารู้จักธันวาดีเกินกว่าจะเชื่อว่าคนอย่างมันจะยอมแพ้ง่ายๆ เพียงเพราะกระดาษไม่กี่แผ่น ฉับพลัน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของรินรดาก็แผדเสียงดังทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน รินรดากดรับสาย ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วกลับไร้สีเลือดลงไปอีกเมื่อได้ยินเสียงปลายสาย น้ำเสียงของกองบรรณาธิการข่าวตื่นตระหนกจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ "ริน! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ระบบฐานข้อมูลหลักของสถานีตำรวจและศาลยุติธรรมถูกแฮกพร้อมกัน ข้อมูลหลักฐานทั้งหมดในคดีของธันวา... ถูกลบหายไปจนเกลี้ยงระบบแล้ว!" รินรดาตัวชาดิ่ง โทรศัพท์ในมือแทบจะหล่นร่วงลงสู่พื้น เธอหันขวับกลับมามองศิลาด้วยดวงเบิกกว้างที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และในวินาทีนั้นเอง ไฟทั่วทั้งตึกสอบสวนก็ดับวูบลงพร้อมกัน ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกตารางนิ้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าปริศนาจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาใกล้ห้องสอบสวนทีละน้อย... ทีละน้อย... ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดนี้มาด้วยกันนะครับ ราชันย์หอกทมิฬ