เพลิงแค้น

"วางมันลงเสีย รินรดา" เสียงของศิลาแหบพร่า ทว่าแฝงด้วยกระแสแห่งความกดดันที่ทำให้บรรยากาศในห้องทำงานหรูหราของธันวาดูเล็กลงถนัดตา สองมือของเขาสั่นระริกไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนที่กำลังเดือดพล่านราวกับลาวาในอก เขาจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กสีดำสนิทในมือของรินรดา มันคือรีโมทคอนโทรลที่ส่งสัญญาณไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ราวกับจังหวะหัวใจของนักโทษประหารที่กำลังรอเวลาดับสูญ รินรดามองเขาสลับกับรีโมทในมือ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความสับสน "ศิลา... คุณกำลังจะบอกว่าสิ่งนี้คือสิ่งที่ใช้จุดระเบิดสังหารครอบครัวของคุณงั้นเหรอ? แต่มันเป็นไปไม่ได้ นี่มันอุปกรณ์ควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยของอาคาร!" "นั่นคือคำลวงที่มันป้อนเข้าสมองคุณ" ศิลาก้าวเท้าเข้าหาเธอช้าๆ เงาร่างของเขาบนผนังดูยาวเหยียดและบิดเบี้ยวราวกับปีศาจที่ตื่นจากการหลับใหล "มันไม่ได้ใช้รักษาความปลอดภัย แต่มันใช้เพื่อ 'ล้างบาง' ใครก็ตามที่กล้าขวางทางอำนาจของธันวา" เขากระชากรีโมทมาจากมือเธออย่างรุนแรง รินรดาผงะถอยหลัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ นี่ไม่ใช่ศิลาคนที่เคยเยือกเย็นและมีเหตุผลคนเดิมที่เธอรู้จัก แววตาของเขาในตอนนี้มันว่างเปล่า แต่ในความว่างเปล่านั้นกลับมีความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งราก "ศิลา หยุดนะ! เราต้องเอาหลักฐานนี้ไปแจ้งตำรวจ ไม่ใช่ทำลายมัน หรือ..." "ตำรวจงั้นเหรอ?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก "ในเมืองที่ธันวากุมชะตาชีวิตคนไว้ในกำมือ นายจะให้ฉันไปแจ้งคนที่กินข้าวในจานเดียวกับมันเนี่ยนะ?" เขาสะบัดรีโมททิ้งลงพื้นก่อนจะเหยียบซ้ำด้วยรองเท้าหนังราคาแพงจนมันแตกกระจาย แผงวงจรภายในเผยออกมาให้เห็น เศษพลาสติกกระเด็นไปตามพื้นพรมราคาแพง แต่ศิลาไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาคว้าคอเสื้อสูทของตนเองแล้วเดินตรงไปยังประตูห้องทำงานของธันวาที่อยู่ถัดไปเพียงไม่กี่ก้าว ปัง! เขาถีบประตูห้องทำงานของธันวาจนเปิดกว้าง เสียงไม้ปะทะวงกบดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วชั้นบนของตึก ธันวากำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คขนาดใหญ่ เขาสวมแว่นสายตาอ่านเอกสารอยู่เงียบๆ ราวกับไม่รับรู้ถึงพายุอารมณ์ที่เพิ่งพังประตูเข้ามา "ใจร้อนเสียจริง ศิลา" ธันวาเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าของเขาช่างดูสุภาพและทรงอำนาจ "พังทรัพย์สินคนอื่น มันไม่ใช่พฤติกรรมของผู้มีชาติตระกูลนะ" ศิลาไม่รอช้า เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อของนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลขึ้นมาจากเก้าอี้ แรงบีบที่มือของศิลาแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดโปน ความโกรธแค้นที่ถูกสั่งสมมานานนับปีทะลักออกมาดั่งเขื่อนแตก "แก!" ศิลาคำราม ลมหายใจของเขาหอบถี่ "แกสั่งให้คนกดปุ่มนั้นใช่ไหม! แกพรากทุกอย่างไปจากฉันเพียงเพราะผลประโยชน์เน่าๆ ของแก!" ธันวาไม่ได้ตอบโต้ เขาเพียงจ้องมองเข้าไปในนัยน์ตาของศิลาด้วยความสงบที่น่าสะพรึงกลัว "ถ้าฉันเป็นคนทำจริง ป่านนี้แกจะเหลือลมหายใจมายืนตะคอกใส่หน้าฉันตรงนี้งั้นหรือ? ความตายมันมีรสนิยมมากกว่านั้นศิลา มันไม่ยอมให้ใครมาทวงถามความยุติธรรมหลังจากที่ทุกอย่างจบไปแล้วหรอก" "โกหก!" ศิลาเหวี่ยงธันวาอัดเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลัง เสียงหนังสือเล่มหนาร่วงหล่นลงพื้นราวกับเสียงกระดูกหัก รินรดาที่วิ่งตามเข้ามาถึงกับต้องหยุดชะงัก เธอเห็นศิลาที่บ้าคลั่งจนน่ากลัว เขากำลังจะหยิบที่ทับกระดาษทองเหลืองบนโต๊ะขึ้นมาฟาด แต่เธอก็พุ่งเข้ามากอดแขนเขาเอาไว้แน่น "พอแล้วศิลา! ถ้าคุณทำแบบนี้ คุณก็ไม่ต่างอะไรกับเขา! คุณจะกลายเป็นฆาตกรที่เขาสร้างขึ้นมากับมือจริงๆ นะ!" ศิลานิ่งงัน แขนของเขาค้างอยู่กลางอากาศ เขาก้มมองรินรดาที่ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา แววตาของเธอเตือนสติเขาถึงสิ่งที่เขากำลังสูญเสียไป... นั่นคือ 'ตัวตน' ที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวของเขา ธันวาปัดฝุ่นออกจากเสื้อสูทอย่างใจเย็น เขายังคงยิ้ม มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยนั้นไม่ได้แสดงถึงความพ่ายแพ้ แต่มันกลับดูเหมือนผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า "เห็นไหมล่ะศิลา? ความโกรธมันทำให้แกตาบอดได้ง่ายเพียงใด" ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ปรับปกเสื้อให้เข้าที่เหมือนพ่อที่กำลังสอนลูกชาย "ถ้าแกอยากได้ความจริง แกต้องใช้สมอง ไม่ใช่ใช้หมัด แต่ถ้าแกอยากได้ความตาย... ฉันก็มีคนพร้อมจะมอบให้แกได้ทุกเมื่อ" ทันใดนั้น ไฟในห้องก็กะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับมืดสนิท ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจของกันและกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงปลดล็อกเซฟตี้ปืนพกดังต่อเนื่องกันเป็นจังหวะ ศิลารู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบของปากกระบอกปืนที่จ่อเข้าที่ท้ายทอยจากด้านหลัง "คุณลืมไปหรือเปล่าศิลา..." เสียงกระซิบของธันวาดังอยู่ใกล้ใบหู "ว่าห้องนี้... ไม่เคยอนุญาตให้ใครเดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต และคนที่เดินเข้ามาแล้ว ก็ไม่เคยมีใครได้เดินออกไปสภาพเดิม" ท่ามกลางความมืดมิด เสียงสัญญาณไฟกะพริบสีแดงดังขึ้นอีกครั้งจากใต้โต๊ะที่ศิลาเพิ่งทุบทำลายทิ้งไป มันไม่ใช่แค่รีโมทตัวเดียว แต่มันคือสัญญาณเตือนว่า... มีระเบิดอีกชุดหนึ่งที่ถูกติดตั้งไว้ใต้เก้าอี้ของธันวา และตอนนี้มันกำลังนับถอยหลัง ศิลาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแสงสีแดงสะท้อนในความมืด เขาหันไปมองรินรดาที่ยังคงกอดแขนเขาไว้แน่น ก่อนจะหันกลับมามองธันวาที่ยังคงยืนนิ่งด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ "ดูเหมือนว่า... วันนี้เราสามคนจะมีเวลาเหลือไม่ถึงหกสิบวินาทีนะ" ธันวากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความมืดมิดกำลังจะเปิดเผยความจริงอันโหดร้ายนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ