การตัดสินใจของรินรดา

"หกสิบวินาที... นายกะเกณฑ์ชีวิตคนอื่นเหมือนกำลังดูนาฬิกาจับเวลาตอนต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเลยนะ ธันวา" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากขยับเพียงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่ได้ขยับตัวหนี แม้ว่ารัศมีกดดันจากศิลาที่ยืนอยู่ข้างหลังจะพุ่งพล่านจนอากาศรอบกายแทบจะหนาแน่นไปด้วยไอสังหาร ศิลาไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่ขยับตัวเข้ามาขวางหน้าเธอไว้ครึ่งก้าว มือหนาของเขาที่กุมดาบสั้นใต้เสื้อโค้ทสั่นไหวเล็กน้อยจากการพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ รอยเลือดที่เปื้อนปลายนิ้วเขายังไม่แห้งสนิทดี มันเป็นหลักฐานของความรุนแรงที่เขาเพิ่งกระทำไปเมื่อครู่—ความรุนแรงที่รินรดาไม่เคยคิดว่าเขาจะกล้าทำ "ริน ถอยไป" เสียงของศิลาทุ้มต่ำ แหบพร่า เหมือนเสียงของคนที่มีบาดแผลฉกรรจ์อยู่ในลำคอ "ไม่" เธอตอบกลับทันควัน น้ำเสียงหนักแน่นพอๆ กับแววตาที่จ้องมองศิลา "ฉันมาที่นี่เพื่อเอาความจริง ไม่ใช่มาดูนายฆ่าใครเพิ่ม" ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูรื่นรมย์ผิดที่ผิดทาง เขาก้าวเท้าออกมาจากเงามืดของเสาปูน เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ "เห็นไหมศิลา? ผู้หญิงคนนี้ฉลาดกว่านายเยอะ เธอรู้ว่าโลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยเลือดเพียงอย่างเดียว แต่มันขับเคลื่อนด้วย 'ผลประโยชน์' และ 'อำนาจ' ซึ่งนาย... กำลังสูญเสียมันไปทีละนิด" "หุบปาก" ศิลาตวาด แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท—ความดำมืดที่ไม่ได้เกิดจากแสงสว่างน้อยลง แต่มันมาจากความตายที่กัดกินตัวตนของเขาจากภายใน รินรดามองเห็นเงาสะท้อนในดวงตาคู่นั้น มันไม่ใช่คนเดิมที่เธอเคยรู้จัก ไม่ใช่ศิลาที่ยอมเจ็บตัวเพื่อช่วยแมวตกต้นไม้ หรือศิลาที่นั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ข้างเธอในวันฝนตก รินรดาเอื้อมมือไปแตะแขนของศิลาเบาๆ สัมผัสที่เย็นเยียบผ่านเสื้อผ้าทำให้เธอใจสั่น แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้เธอถอยหลัง "ศิลา ฟังนะ" เธอเรียกชื่อเขา น้ำเสียงอ่อนลงแต่มีความเด็ดขาดซ่อนอยู่ "ถ้าการที่นายต้องแลกกับทุกอย่างเพื่อความแค้นครั้งนี้ มันทำให้นายเหลือแต่ร่างเปล่าๆ ที่ไม่มีหัวใจ... แล้วชัยชนะของนายจะมีค่าอะไร?" ศิลาชะงัก ร่างกายที่เกร็งแน่นค่อยๆ คลายออกเพียงเล็กน้อย เขาหันมามองรินรดา สายตาที่เคยดุดันสั่นไหวเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนไม่มิด "เธอไม่เข้าใจ... ริน" เขาเค้นเสียง "มือคู่นี้มันสกปรกเกินกว่าที่จะจับมือเธอตั้งแต่วันที่ฉันเลือกทางนี้แล้ว" "แล้วใครบอกให้นายตัดสินใจแทนฉันล่ะ?" รินรดาตอกกลับ ปากเก่งอย่างที่เคยเป็น "ฉันไม่ใช่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่นายต้องเก็บไว้ในตู้กระจก นายไม่ได้เป็นคนกำหนดชะตาชีวิตฉัน และนายก็ไม่ใช่เจ้าของความเจ็บปวดเพียงคนเดียวในห้องนี้ด้วย" ธันวาปรบมือช้าๆ สองสามครั้ง "ซึ้งใจจนน้ำตาจะไหล นี่คือบทสนทนาที่น่าประทับใจที่สุดในรอบปีเลยนะ แต่เสียใจด้วย... เวลามันหมดลงแล้ว" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากก็ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน เงาร่างของชายชุดดำนับสิบคนพุ่งออกมาจากทุกทิศทาง พวกเขาไม่ได้พกปืน แต่มันน่ากลัวยิ่งกว่า เพราะในมือของแต่ละคนคืออาวุธที่ออกแบบมาเพื่อการสังหารโดยเฉพาะ รินรดารู้สึกถึงความกดอากาศที่เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เธอหันไปสบตาศิลา เห็นเขากำลังกวาดสายตามองประเมินสถานการณ์ด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่กำลังจนตรอก "ถ้าจะออกไปจากที่นี่ นายต้องเชื่อใจฉัน" รินรดากระซิบข้างหูเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอทำให้ศิลาที่กำลังเข้าสู่โหมดบ้าคลั่งชะงักไปครู่หนึ่ง "ไม่มีทางที่เธอจะรอด ถ้าฉันไม่..." "ฉันบอกให้เชื่อใจไง!" เธอขัดขึ้น สบตากับเขาอย่างท้าทาย "หรือนายจะยอมให้ตัวเองกลายเป็นปีศาจที่ทำลายทุกอย่างจริงๆ... ศิลา?" ศิลานิ่งงัน ท่ามกลางวงล้อมของศัตรูที่ค่อยๆ บีบเข้ามาเหลือเพียงไม่กี่เมตร เขาจ้องมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักที่สุด หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความขัดแย้งระหว่าง 'ความแค้นที่ต้องสะสาง' กับ 'ชีวิตที่เขาต้องปกป้อง' กำลังฉีกกระชากจิตวิญญาณเขาให้ขาดวิ่น "ได้" ศิลาตอบรับ สั้นๆ แต่หนักแน่น เขาวางอาวุธในมือลงกับพื้น เสียงโลหะกระทบพื้นปูนดังสนั่นท่ามกลางความเงียบงันของฝูงหมาป่า ธันวาเลิกคิ้วขึ้นอย่างประหลาดใจ "วางดาบงั้นหรือ? นายกำลังเดิมพันชีวิตด้วยความรักงั้นเหรอศิลา? น่าสมเพชจริงๆ" ศิลาไม่ได้สนใจคำดูถูก เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังรินรดาไว้มิด ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือไปคว้ามือของรินรดามากุมไว้แน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือ "ถ้าเราต้องตายที่นี่..." ศิลากระซิบ เสียงของเขาแผ่วเบาจนมีเพียงเธอที่ได้ยิน "ฉันเสียใจอย่างเดียว คือที่ยังไม่ได้บอกความจริงกับเธอ... เรื่องเหตุการณ์ในวันนั้น" รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นผิดจังหวะ "นายหมายความว่า..." ในจังหวะนั้นเอง ประตูเหล็กบานยักษ์ที่ปิดตายอยู่เบื้องหลังธันวากลับเปิดออกพร้อมเสียงดังสนั่น บุคคลที่ก้าวเข้ามาไม่ได้มาพร้อมกับอาวุธ แต่มาพร้อมกับเอกสารในมือ และใบหน้าที่รินรดาไม่มีวันลืม... ใบหน้าของ 'พ่อ' เธอเอง ขอให้สนุกกับตอนนี้นะครับ รินรดาจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อความลับกำลังจะถูกเปิดเผยจากปากของคนที่เธอไว้ใจที่สุด ราชันย์หอกทมิฬขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามกันมาถึงจุดนี้ครับ