ข้อมูลลับ

"ก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว... แล้วเธอจะไม่ได้เดินออกไปจากที่นี่ด้วยสองเท้าของตัวเอง" ศิลาคำรามเสียงต่ำ ลมหายใจของเขาหนักหน่วงราวกับหมีที่ถูกต้อนจนมุม ปลายมีดพกสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่ถาโถมเข้าใส่ดั่งพายุคลั่ง ภาพหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทตรงหน้าคือ ‘นีน่า’ น้องสาวแท้ๆ ของเขา ผู้ที่ควรจะนอนเน่าเปื่อยอยู่ใต้กองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน หญิงสาวหยุดก้าวเท้า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่เขาจำได้แม่นยำว่าเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่เขาเคยเห็นในอัลบั้มรูปครอบครัว ทว่านัยน์ตาของเธอกลับว่างเปล่าราวกับหลุมศพที่ไร้ก้นบึ้ง เธอไม่ได้หวาดกลัวมีดในมือเขาแม้แต่น้อย "พี่ชาย..." เสียงของเธอแหบพร่าและเย็นเยียบ "สิบปีที่ผ่านมาระหว่างที่พี่จมอยู่กับความแค้น พี่คิดว่ามีคนเล่นตลกกับชีวิตเราแค่คนเดียวหรือไง" รินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างหลังศิลาพยายามรวบรวมสติ เธอรับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวหญิงสาวคนนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกของการได้พบญาติมิตร แต่เป็นความรู้สึกเหมือนยืนอยู่หน้าปากเหวที่พร้อมจะดึงทุกคนตกลงไป "นีน่า... นั่นเธอจริงๆ ใช่ไหม" ศิลาถาม เสียงของเขาสั่นเครือ ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันพังทลายลงในพริบตา "ชื่อนั้นน่ะตายไปแล้วศิลา" หญิงสาวก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าวอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าถือใบเล็กสีดำ ก่อนจะโยงแฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินวาววับออกมาแล้ววางลงบนโต๊ะไม้ตัวกลางที่ตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสาม "ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับรื้อฟื้นความหลัง... นี่คือ 'รายชื่อ' ที่พี่กำลังตามหา... รายชื่อของพวกที่เปลี่ยนชีวิตเราให้กลายเป็นนรก" ธันวาที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างหน้าต่างห้องรับรองหัวเราะหึในลำคอ เขาสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกงพลางเดินเยื้องกรายเข้ามาใกล้ "น่าประทับใจจริงๆ นีน่า... หรือจะให้เรียกชื่อใหม่ว่า 'รหัสลับ' ดีล่ะ? ศิลา นายควรจะดีใจนะที่ได้ของขวัญชิ้นนี้ แต่นายลืมคิดไปหรือเปล่าว่าทำไม... ทำไมคนที่ตายไปแล้วถึงกลับมาพร้อมกับข้อมูลระดับทำลายล้างของผมได้?" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้อง ความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่างบอกเธอว่ามีบางอย่างผิดปกติ ธันวาดูใจเย็นเกินไป และนีน่า... หญิงสาวที่ดูเหมือนตุ๊กตาที่ถูกไขลานคนนี้ กำลังซ่อนอะไรไว้ใต้เดรสสีดำนั้น "อย่าไปหลงเชื่อมัน ศิลา!" รินรดาร้องเตือน "นั่นไม่ใช่กุญแจสู่อิสรภาพ แต่มันคือเหยื่อ!" ศิลาไม่ฟังเสียงใคร สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่แฟลชไดรฟ์บนโต๊ะ ความโหยหาอดีตและความต้องการที่จะกวาดล้างความชั่วร้ายตีรวนกันอยู่ในอก เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปหยิบมันด้วยมือข้างที่ไม่ได้ถือมีด แต่ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับพื้นผิวโลหะเย็นเฉียบนั้น เขาก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่าง... ไม่ใช่จากแฟลชไดรฟ์ แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากด้านนอกประตูห้อง นีน่ายกยิ้มกว้างขึ้น รอยยิ้มที่เปลี่ยนจากความเศร้าสร้อยกลายเป็นความอำมหิตอย่างประหลาด "พี่คะ... ความจริงน่ะมันเจ็บปวดเสมอ และพี่ก็เพิ่งจะตกลงไปในหลุมพรางที่พวกเขาวางไว้ให้ลึกที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะตกลงไปได้" ทันใดนั้น แสงไฟในห้องรับรองก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่เข้าปกคลุมชั่วขณะ ตามมาด้วยเสียงกระจกหน้าต่างแตกกระจายจากการจู่โจมจากภายนอก ศิลาถอยหลังไปชนรินรดา เขาคว้าตัวเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง ในความมืดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเหล็กและกลิ่นดินปืนที่อบอวล "ศิลา! รายชื่อนั่น..." รินรดาตะโกนท่ามกลางความวุ่นวาย "มันไม่ใช่รายชื่อคน... แต่มันคือตำแหน่งที่ตั้งระเบิด!" คำพูดของรินรดาดั่งสายฟ้าฟาด ศิลาเปิดแฟลชไดรฟ์ออกดูในความมืดด้วยหน้าจอโทรศัพท์ที่เขาหยิบขึ้นมาส่อง แสงสีฟ้าสลัวเผยให้เห็นรายชื่อตัวอักษรวิ่งผ่านหน้าจอไปอย่างรวดเร็ว แต่มันไม่ใช่รายชื่อบุคคลอย่างที่เขาคาดหวัง แต่มันคือพิกัด... พิกัดของสถานที่สำคัญทั่วเมืองที่เขารัก... และจุดสุดท้ายของรายชื่อนั้น คือพิกัดที่พวกเขากำลังยืนอยู่ ณ ขณะนี้! ธันวาหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวเราะที่ดังก้องอยู่ในอากาศ ส่วนนีน่า... หญิงสาวที่ควรจะเป็นน้องสาวของเขา กลับยืนอยู่ที่ประตูห้องในตำแหน่งเดิม แต่สิ่งที่ทำให้ศิลาถึงกับหยุดหายใจ คือแสงไฟสีแดงกะพริบจากอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งที่ติดอยู่บนอกของเธอ ซึ่งกำลังนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว "สิบวินาที..." นีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พี่จะเลือกช่วยผู้หญิงข้างๆ หรือจะเลือกวิญญาณของน้องสาวที่พี่รอคอยมาตลอดสิบปีล่ะคะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันครั้งสำคัญนี้กับผมนะครับ ราชันย์หอกทมิฬครับ