ความจริงกลางสายฝน

“คุณกำลังโกหกตัวเองอยู่ ศิลา... หรือคุณแค่กลัวความจริงที่ผมกำลังจะบอกกันแน่?” เสียงของธันวาดังก้องท่ามกลางเสียงฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย หยาดน้ำเย็นเยียบชะล้างคราบเลือดบนใบหน้าของชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนนิ่งอยู่ริมหน้าผา ศิลากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องไปยังร่างของธันวาที่ทรุดตัวลงพิงกับโขดหิน ลมหายใจของอีกฝ่ายติดขัดราวกับเศษแก้วที่บาดลึกอยู่ในปอด ศิลาไม่ได้ตอบกลับในทันที เขาเพียงแต่มองลงไปยังเหวเบื้องล่างที่มืดมิดดุจหลุมพรางแห่งกาลเวลา ความเงียบงันที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นช่างน่าสะพรึงกลัวกว่าเสียงปืนที่เพิ่งลั่นไปเมื่อครู่หลายเท่า “ความจริงมันไม่มีค่าพอที่จะแลกด้วยชีวิตของใครหรอก ธันวา” ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยความสั่นไหวที่เจ้าตัวพยายามซ่อนเร้น “โดยเฉพาะชีวิตของคนที่คุณคิดว่าคุณควบคุมได้” ขณะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เสียงฝีเท้าที่ย่ำไปบนพื้นดินโคลนเลนก็ดังแทรกขึ้นมา ร่างระหงของรินรดาปรากฏขึ้นจากเงามืดของพุ่มไม้ เธอหอบหายใจถี่ ใบหน้าเปรอะเปื้อนด้วยหยดน้ำฝนและหยาดน้ำตา ดวงตาของเธอเบิกกว้างเมื่อเห็นศิลาถือปืนเล็งไปที่ร่างที่โชกเลือดของธันวา “หยุดเถอะศิลา!” เสียงของเธอตะโกนแข่งกับเสียงฟ้าร้อง ศิลาชะงัก ร่างกายที่แข็งทื่อค่อยๆ หันกลับมามองหญิงสาวที่เขาพยายามปกป้องมาตลอดทาง แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ยากจะบรรยาย “ริน... คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่ กลับไปซะ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด “ฉันกลับไปไม่ได้!” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้โดยไม่สนใจความเสี่ยง “ฉันรู้เรื่องธนาคารลับนั่นแล้ว... ฉันรู้ว่าสิ่งที่ธันวากำลังจะบอกคุณ คือเหตุผลที่ครอบครัวของคุณต้องตาย” ธันวาแค่นหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น เลือดสีเข้มไหลซึมออกมาจากมุมปาก “คุณคิดว่าคุณรู้จักผู้ชายคนนี้ดีพอแล้วงั้นหรือ รินรดา? คุณมองเขาเป็นเหยื่อ เป็นฮีโร่... แต่คุณรู้ไหมว่าในคืนที่ไฟเผาผลาญบ้านหลังนั้น ใครกันที่เป็นคนส่งสัญญาณให้มือสังหารลงมือ?” ศิลาตัวแข็งทื่อ ปืนในมือสั่นสะท้านเล็กน้อย สายฝนที่ตกลงมาไม่สามารถดับไฟในใจที่กำลังปะทุขึ้นมาได้อีกครั้ง “หุบปาก...” “ไม่ใช่ผมหรอก ศิลา...” ธันวาแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยความสมเพช “ลองถามตัวเองดูสิว่า ทำไมรินรดาถึงรู้ที่ตั้งของโรงเก็บไม้ร้างนั่น ทั้งที่ผมไม่เคยบอกใคร แม้แต่เงาของตัวเอง” คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจศิลา เขาทิ้งปืนลงกับพื้นดินโคลน ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา หญิงสาวชะงักนิ่ง ความมั่นใจที่เธอเคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้สายตาที่เย็นชาและตั้งคำถามของศิลา “ริน... บอกผมมาว่านั่นไม่จริง” ศิลาขยับเข้าไปหาเธอช้าๆ “คุณไม่ได้เป็นคนส่งพิกัดให้พวกมันใช่ไหม?” รินรดากัดริมฝีปากแน่น มือของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามจะคว้าแขนเขาไว้ “ศิลา ฟังฉันก่อน... มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด ธันวาไม่ได้บอกความจริงทั้งหมด เขาบังคับฉัน... เขาขู่ว่าจะทำร้ายครอบครัวที่เหลืออยู่ของฉัน ถ้าฉันไม่ทำตาม” “แล้วคุณก็เลือกที่จะสละครอบครัวของผม เพื่อแลกกับความปลอดภัยของตัวเองงั้นหรือ?” น้ำเสียงของศิลาแห้งผาก ความผิดหวังในแววตาของเขาบาดลึกยิ่งกว่ากระสุนปืนนัดใด รินรดาพยายามจะอธิบาย ทว่าความจริงที่ถูกเปิดเผยออกมากลางสายฝนนี้กลับทำให้ทุกอย่างพังทลายลงในพริบตา ในจังหวะที่ศิลากำลังจะหันหลังเดินจากไป เสียงเครื่องยนต์ของรถยนต์หลายคันก็ดังลั่นขึ้นมาจากเบื้องล่างของภูเขา แสงไฟจากรถยนต์สาดส่องขึ้นมาตัดกับความมืดมิดเผยให้เห็นกลุ่มชายชุดดำจำนวนมากที่กำลังรุดหน้าขึ้นมาตามทางลาด ธันวาหัวเราะร่าท่ามกลางความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ “คุณคิดว่าคุณเป็นคนคุมเกมงั้นเหรอศิลา? ไม่ใช่เลย... เราทุกคนเป็นแค่เบี้ยที่เดินตามกระดานที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันที่คุณลืมตาดูโลกแล้ว” ในตอนนั้นเอง ศิลาสังเกตเห็นบางอย่างที่ผิดปกติที่คอเสื้อของรินรดา อุปกรณ์ส่งสัญญาณขนาดเล็กสีเงินวาววับสะท้อนแสงไฟจากรถยนต์ที่กำลังพุ่งตรงมาทางพวกเขา มันไม่ใช่แค่ความลับเรื่องการหักหลัง แต่มันคือการวางตำแหน่งเพื่อปิดฉากชีวิตของเขาอย่างถาวรโดยรินรดาที่เขาไว้ใจที่สุด ศิลาหันกลับมามองรินรดาอีกครั้ง ความอ่อนโยนในดวงตาของเขาหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปีศาจ “คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อเตือนผม... คุณมาที่นี่เพื่อเป็นพยานให้กับการตายของผมสินะ” รินรดาสะอื้นไห้ เธอไม่ได้ปฏิเสธ แต่น้ำตานั้นกลับไหลรินออกมาด้วยความรู้สึกที่เกินจะหยั่งถึง ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่คุ้นเคยก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ข้างหลังศิลา พร้อมกับเสียงปลดล็อกเซฟตี้ปืนที่ดังชัดเจนในความเงียบ ศิลาชะงักค้าง... เมื่อปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบแตะเข้าที่ท้ายทอยของเขาพอดี ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในความมืดมิดนี้นะครับ ราชันย์หอกทมิฬ