พันธมิตรในเงามืด

"ปล่อยมือจากไกปืนซะ ถ้าไม่อยากให้สมองของแกกลายเป็นปุ๋ยต้นไม้ในตรอกนี้" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไว้ด้วยกระแสอำนาจเยือกเย็นดังก้องขึ้นจากความมืดเบื้องหลัง ศิลาที่กำลังขดตัวอยู่หลังถังขยะเหล็กขึ้นสนิมในซอยแคบๆ ชะงักกึก ปลายนิ้วที่เหนี่ยวไกปืนพกสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อความตาย แต่เป็นความเหนื่อยล้าที่กัดกินจิตวิญญาณจนเกือบถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของกลุ่มชายชุดดำที่ไล่ล่าเขายังคงดังก้องอยู่ไม่ไกล พวกมันมีอาวุธครบมือ และที่สำคัญ...พวกมันมีอำนาจของธันวาหนุนหลังอยู่ "นายเป็นใคร" ศิลาเค้นเสียงถาม ลมหายใจหอบถี่ สายตาพยายามเพ่งมองผ่านความมืดมิดเพื่อหาตัวตนของบุคคลปริศนา "คนที่กำลังช่วยให้แกมีลมหายใจไปถึงวันพรุ่งนี้ไงล่ะ" ชายปริศนาก้าวออกมาจากเงา เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีกหนึ่งถูกฉาบด้วยหน้ากากเหล็กเรียบง่าย แววตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ผ่านการอาบเลือดมานับไม่ถ้วน "เก็บของเล่นของแกไป แล้วตามมา ถ้าไม่อยากจบชีวิตลงในที่ที่หมายังไม่อยากมาตายแบบนี้" ศิลาไม่รีรอ เขาตัดสินใจเสี่ยงดวงกับคนแปลกหน้าที่ดูอันตรายพอๆ กับศัตรูที่ตามล่าเขาอยู่ ทันทีที่เขาลุกขึ้น กลุ่มชายชุดดำก็โผล่พ้นหัวมุมซอยมาพอดี เสียงกระสุนปืนแผดเผาอากาศผ่านใบหูของเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร ความตายโอบกอดเขาไว้แน่น แต่มือของชายสวมหน้ากากกลับกระชากคอเสื้อเขาให้หลบเข้าสู่ช่องแคบระหว่างอาคารอย่างรวดเร็ว ภายในความเงียบงันของห้องใต้ดินที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงอิฐเก่า กลิ่นอับชื้นและคาวสนิมจางๆ เตะจมูก ศิลานั่งหอบหายใจอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ในขณะที่ชายปริศนาคนเดิมถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่พาดผ่านใบหน้า ราวกับสัญลักษณ์ของอดีตที่ไม่มีวันลบเลือน "แกกำลังเล่นกับไฟ ศิลา" ชายผู้นั้นกล่าวพลางวางแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำคร่าลงตรงหน้า "ธันวาไม่ใช่แค่คนรวยที่มีอิทธิพล แต่มันคือโครงข่ายที่ถักทอรากฐานลงไปใต้เมืองนี้ ทั้งตำรวจ นักการเมือง หรือแม้แต่คนที่แกไว้ใจที่สุด..." ศิลาขมวดคิ้ว "รินรดา? นายหมายถึงรินรดาหรือไง อย่ามาปั่นหัวกันด้วยเรื่องพวกนี้ เธอเป็นคนเดียวที่พยายามช่วยฉันเปิดโปงความโสมมของพวกมัน" ชายผู้นั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและน่าขนลุก "ความเชื่อใจคือความเปราะบางที่สุดของมนุษย์ นายลองคิดดูให้ดีสิ ทำไมทุกครั้งที่นายเกือบจะเข้าใกล้ความลับเรื่องคืนที่ครอบครัวนายตาย รินรดาถึงต้องเป็นคนแรกที่ไปปรากฏตัวอยู่ในจุดนั้นเสมอ?" หัวใจของศิลาเต้นผิดจังหวะ ความทรงจำภาพเหตุการณ์ไฟไหม้บ้านในคืนนั้นพรั่งพรูเข้ามาเหมือนคลื่นสึนามิ ใบหน้าของผู้เป็นแม่ที่กรีดร้อง เสียงปืนที่ดังขึ้นท่ามกลางเปลวเพลิง และเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไป... เงาที่เขารู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด "ฉันไม่ได้มาเพื่อโน้มน้าวใจนาย" ชายปริศนากล่าวต่อ พร้อมกับหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากซองเอกสาร "แต่นี่คือสิ่งที่พิสูจน์ว่า 'พันธมิตร' ของนายอาจจะเป็น 'กุญแจ' ที่ล็อคความลับที่แกโหยหามาตลอดชีวิตเอาไว้" ศิลาหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมา มือของเขาเริ่มสั่นแรงกว่าเดิม เมื่อเห็นภาพของรินรดาที่กำลังยืนสนทนาอยู่กับ 'ธันวา' ในสถานที่ที่ไม่มีใครควรจะเข้าถึงได้ ทั้งคู่ไม่ได้ดูเหมือนศัตรูที่กำลังต่อสู้ แต่ดูเหมือน...ผู้สมรู้ร่วมคิดที่กำลังวางแผนบางอย่างร่วมกัน ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง ศิลาเงยหน้าขึ้นมองชายปริศนาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความหวาดระแวงกลายเป็นความสับสนที่ลึกสุดหยั่ง "ทำไมต้องช่วยฉัน?" ศิลาถาม เสียงเข้มขึ้น "เพราะถ้าแกตาย ความจริงก็ตายไปกับแก" ชายคนนั้นลุกขึ้นยืน เตรียมตัวจะเดินจากไป "และโลกที่เน่าเฟะใบนี้ ก็จะไม่มีใครเหลือพอที่จะเป็นความหวังสุดท้าย... อ้อ อีกอย่างนะ พรุ่งนี้ตอนเที่ยง ที่สถานีรถไฟเก่า นายจะได้เจอกับใครบางคนที่จะทำให้ทุกอย่างที่นายคิดว่ารู้จัก เปลี่ยนไปตลอดกาล" เมื่อชายลึกลับหายลับไปในความมืด ศิลานั่งนิ่งอยู่กับที่ มือที่กำรูปถ่ายแน่นจนกระดาษยับยู่ยี่ เสียงฝีเท้าที่ก้องมาจากด้านบนห้องใต้ดินทำให้เขาสะดุ้งสุดตัว เขาคว้าปืนขึ้นมาเตรียมพร้อม ทว่าประตูห้องถูกผลักออกอย่างแผ่วเบา ร่างหนึ่งที่ปรากฏตัวขึ้นทำให้ศิลาถึงกับหยุดหายใจ รินรดายืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยเสื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนฝุ่นควัน ดวงตาคู่สวยที่เขาเคยเชื่อมั่นมาตลอดกลับดูว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อยที่เขามองไม่ออก "ศิลา... นายต้องเลิกทำแบบนี้เสียที" รินรดากล่าวเสียงสั่น มือของเธอสอดเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทช้าๆ ท่ามกลางความเงียบที่กดดันราวกับโลกทั้งใบกำลังจะแตกสลาย "เพราะถ้าแกไม่หยุดตอนนี้... คนที่จะต้องเป็นคนลงมือลั่นไกฆ่านายจริงๆ จะเป็นฉันเอง" กระบอกปืนเงาวับถูกดึงออกมาจากเสื้อของเธอ ปากกระบอกเล็งตรงมาที่หน้าอกของเขา ศิลานิ่งงัน ราวกับหัวใจที่เคยแตกสลาย ได้หยุดเต้นลงไปแล้วจริงๆ ในวินาทีนั้นเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปในเส้นทางแห่งความมืดมิดนี้กับผม ราชันย์หอกทมิฬ นะครับ