พันธมิตรใหม่

"รูปถ่ายสวยดีนี่ครับ... มุมกล้องชัดเจนเสียจนผมเกือบจะลืมไปเลยว่ากำลังถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา" ศิลากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับวงล้อมของชายชุดดำแม้แต่น้อย เขายืนพิงประตูรถที่เพิ่งเบรกจนยางไหม้ กลิ่นยางมะตอยร้อนระอุอบอวลอยู่ในอากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงัดราวกับป่าช้า ชายสวมหน้ากากผู้นั้นหยุดฝีเท้าลง ห่างจากศิลาเพียงห้าก้าว เขาส่งเสียงหัวเราะต่ำๆ ในลำคอ ก่อนจะสะบัดรูปถ่ายใบนั้นทิ้งปลิวไปตามลม "อย่าเข้าใจผิดไปหน่อยเลยศิลา" เสียงที่ลอดผ่านหน้ากากออกมานั้นแหบพร่าและทุ้มต่ำ "สิ่งที่ฉันสนใจไม่ใช่ชีวิตของแก แต่มันคือข้อมูลที่แกกำลังถืออยู่ในมือ... ข้อมูลที่อาจจะลากคอ 'ไอ้สารเลว' ที่อยู่เบื้องหลังพวกเราทุกคนลงนรกได้" รินรดาที่นั่งอยู่บนเบาะหน้าข้างคนขับกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากชายปริศนาคนนี้ เขาไม่ใช่ลูกน้องของธันวา... อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมก้มหัวให้ใครโดยง่าย "แกคือใคร?" ศิลาถามพลางขยับมือไปวางไว้ที่เอวอย่างเป็นธรรมชาติ ท่าทางนั้นข่มขวัญชายชุดดำรอบข้างให้ชะงักไปครู่หนึ่ง ชายสวมหน้ากากถอดหน้ากากออกช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาข้างซ้าย ดวงตาคู่นั้นเย็นชาและดุดันไม่ต่างจากศิลา แต่มันแฝงไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานปี "ธันวา..." ชายผู้นั้นกล่าวชื่อศัตรูหมายเลขหนึ่งออกมาด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น "มันฆ่าครอบครัวฉัน เหมือนที่มันฆ่าครอบครัวแก และในเมื่อเราต่างก็มีเป้าหมายเดียวกัน ทำไมเราต้องเสียเวลาสู้กันเองให้พวกมันนั่งหัวเราะอยู่บนยอดตึกด้วยล่ะ?" ศิลาหรี่ตาลง เขารู้จักชายคนนี้ดี... เขาคือ 'ผู้กองธนภัทร' อดีตนายตำรวจน้ำดีที่ถูกจัดฉากว่าเป็นผู้ทรยศต่อองค์กรเมื่อห้าปีก่อน ข่าวการตายของเขากลายเป็นเพียงหน้ากระดาษที่ถูกลืม แต่วันนี้ เขากลับมายืนอยู่ตรงหน้าศิลาในฐานะพันธมิตรที่ดูอันตรายที่สุด "มือของฉันเปื้อนเลือดมามากพอแล้วธนภัทร" ศิลาตอบกลับ นัยน์ตาคู่นั้นสะท้อนภาพเปลวไฟจากไฟถนนที่กะพริบถี่ๆ "ฉันไม่ต้องการเพื่อนร่วมทางที่พร้อมจะแทงข้างหลังเมื่อไหร่ก็ได้" "งั้นก็ดูนี่" ธนภัทรหยิบแฟลชไดร์ฟสีเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกแล้วโยนให้ศิลา "นั่นคือรายการเดินบัญชีลับของธันวากับนักการเมืองระดับรัฐมนตรีที่แกตามหาอยู่ ถ้าฉันอยากจะฆ่าแกจริงๆ ป่านนี้แกคงกลายเป็นศพไปตั้งแต่วินาทีที่ก้าวขาออกจากบ้านแล้ว ไม่ใช่มายืนต่อรองอยู่อย่างนี้" ศิลาคว้าแฟลชไดร์ฟไว้ได้ทันควัน เขาหันไปสบตารินรดาผ่านกระจกหน้าต่างที่เปิดอยู่ สายตาของเธอสื่อความหมายชัดเจน... นี่คือโอกาสเดียวที่จะกระชากหน้ากากของธันวาออกมาให้โลกเห็น แม้มันจะเป็นการเดินเข้าสู่กรงเล็บของหมาป่าอีกตัวก็ตาม "ตกลง" ศิลาเก็บแฟลชไดร์ฟเข้ากระเป๋าเสื้อ "เราจะร่วมมือกัน แต่จำไว้... ถ้าแกคิดจะหักหลังฉันแม้แต่นิดเดียว คนที่จะปิดบัญชีแกไม่ใช่ธันวา แต่เป็นฉัน" ธนภัทรแสยะยิ้มที่มุมปาก "ฉันก็หวังไว้เช่นนั้น" ทั้งสองยืนอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของถนนสายเปลี่ยว ล้อมรอบไปด้วยเหล่านักฆ่าที่พร้อมจะแปรเปลี่ยนความร่วมมือนี้ให้เป็นเลือดได้ทุกเมื่อ ทว่าในจังหวะที่ศิลากำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อออกเดินทางต่อ ธนภัทรกลับขยับเข้ามาใกล้เขาแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ก่อนจะไป... มีบางอย่างที่แกต้องรู้เกี่ยวกับ 'รินรดา' คนที่นั่งอยู่ข้างๆ แก" ศิลาชะงักกึก มือที่จับที่เปิดประตูรถแข็งค้าง เขาหันกลับมามองธนภัทรด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ธนภัทรเพียงแค่ชี้มือไปที่กระจกรถฝั่งที่รินรดานั่งอยู่ ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างน่าสยดสยอง "คนที่แกเชื่อใจที่สุด... จริงๆ แล้วเธอคือคนของธันวาที่ส่งมาจับตาดูแกตั้งแต่แรก... ดูที่กระเป๋าถือของเธอก็รู้" ศิลามองผ่านกระจกเข้าไป เห็นกระเป๋าถือใบเล็กของรินรดาวางอยู่ที่ตัก และที่ขอบของมันมีไฟสถานะสีแดงดวงเล็กๆ กระพริบถี่ๆ อย่างเป็นจังหวะเหมือนกับกล้องบันทึกภาพขนาดจิ๋ว... ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ ด้วยความเคารพจากใจ ราชันย์หอกทมิฬครับ