ความล้มเหลว

"ปืนกระบอกนี้... เคยเป็นของคุณใช่ไหม หมวด" น้ำเสียงของศิลาเรียบเรื่อย หากแต่ทุ้มต่ำและแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่ยากจะควบคุม เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่าในโกดังร้างชายขอบเมือง แสงไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ สะท้อนให้เห็นแววตาที่ว่างเปล่าของเขา ในขณะที่ปลายกระบอกปืน .38 จ่อเข้าที่ขมับของ 'สารวัตรก้อง' ชายผู้ที่ศิลาเคยไว้ใจเหนือชีวิต สารวัตรก้องไม่ได้ตอบทันที เขาเพียงแต่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเกินเหตุ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้มือทั้งสองข้างจะถูกมัดไว้กับพนักพิงแน่นหนา "ผมสอนคุณเสมอไม่ใช่หรือศิลา ว่าในโลกของกฎหมาย ความถูกต้องมันไม่ได้เดินด้วยขาของมันเอง แต่มันถูกจูงด้วยเงินตราและอำนาจ" ก้องตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "และบังเอิญว่าข้อเสนอของธันวามันน่าสนใจกว่าความจงรักภักดีที่ผมมีให้คุณหลายเท่าตัวนัก" ศิลาหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าเสียงหัวเราะนั้นกลับบาดลึกเสียยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง เขาปล่อยปืนลงบนโต๊ะไม้ที่คั่นกลางระหว่างพวกเขา กลิ่นอับชื้นของน้ำมันเครื่องและสนิมในโกดังทำให้บรรยากาศดูน่าอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว "ผมวางแผนทำลายธันวามาตลอดสามปี... ทุกหลักฐาน ทุกรอยแผลที่ผมได้รับมาตลอดเส้นทางนั้น มันไม่มีค่าอะไรเลยหรือ ในสายตาคนที่ผมเรียกว่าพี่ชาย" "ความล้มเหลวที่แท้จริง ไม่ใช่การที่แผนของคุณพังทลายลงหรอกนะศิลา แต่มันคือการที่เขายังมองโลกแบบเด็กน้อยที่เชื่อว่าความจริงจะชนะทุกสิ่ง" สารวัตรก้องขยับตัวเล็กน้อย เสียงโซ่ตรวนกระทบกันดังก้อง "ธันวาไม่ได้แค่ต้องการกำจัดคุณ เขาสนุกกับการดูคุณพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากก้นเหว แล้วค่อยเหยียบคุณลงไปให้ลึกกว่าเดิม" ศิลาเงียบไป ครู่หนึ่งที่ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วพื้นที่ เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของอดีตตำรวจคู่ใจ สายตาที่ครั้งหนึ่งเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่ แต่วันนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความแปลกแยกที่น่าสะพรึงกลัว เขาเดินไปหยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา มันคือบัญชีรายชื่อผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในเหตุการณ์สูญเสียครอบครัวของเขาเมื่อหลายปีก่อน "รินรดารู้เรื่องนี้แล้ว" ศิลาเอ่ยขึ้นสั้นๆ สีหน้าของสารวัตรก้องเปลี่ยนไปทันที รอยยิ้มจางหายกลายเป็นความกังวลที่ปิดไม่มิด "นังนักข่าวนั่น... เธอไม่มีวันได้เอาเรื่องนี้ไปตีพิมพ์หรอก เพราะตอนนี้ที่สำนักงานของเธอ คงกำลังมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญไปเยี่ยมอยู่" หัวใจของศิลาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของเขาก็ดังขึ้น เป็นข้อความสั้นๆ จากรินรดาที่ส่งมาเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน *‘อย่ากลับมาที่ห้องพัก... พวกเขาไม่ใช่ตำรวจ’* ศิลาเม้มปากแน่นจนเลือดซิบ เขาหันหลังเดินไปที่ประตูโกดังด้วยท่าทีที่เย็นชา ทิ้งให้สารวัตรก้องนั่งยิ้มเยาะอยู่เบื้องหลัง แต่ก่อนที่เขาจะผลักประตูออกไป ก้องก็เอ่ยไล่หลังมาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของเขากลายเป็นน้ำแข็ง "ลืมบอกไป... ที่ผมหักหลังคุณ ไม่ใช่แค่เพราะเงินหรอกนะศิลา แต่เป็นเพราะคนในรูปภาพเก่าๆ ที่คุณเก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์นั่นแหละ มันไม่เคยเป็นความลับตั้งแต่วันแรกที่คุณเริ่มตามล่าพวกเราแล้ว" ศิลาชะงักค้าง มือที่จับลูกบิดประตูสั่นเทา เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนมาควักหัวใจของเขาออกมาแล้วบดขยี้ต่อหน้าต่อตา ภาพถ่ายใบนั้น... ภาพถ่ายที่เขาเก็บไว้เป็นเครื่องเตือนใจถึงความรักเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ มันไม่ได้เป็นเพียงภาพของครอบครัว แต่มันคือเบาะแสที่ชี้ให้เห็นว่า 'ผู้บงการ' ที่แท้จริงนั้นอยู่ใกล้ตัวกว่าที่เขาคาดคิดมาโดยตลอด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง ล้อมรอบตัวเขาไว้ทุกทิศทาง ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของชายชุดดำนับสิบคนที่ถือปืนสั้นในมือ ท่ามกลางความมืดมิดนั้นเอง ชายคนหนึ่งก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ศิลาคุ้นเคยดี มันคือธันวา... ศัตรูที่เขาทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อโค่นล้ม "ยินดีด้วยนะศิลา" ธันวากล่าวพลางตบมือเบาๆ "คุณทำผลงานได้ดีมากในฐานะ 'เหยื่อ' ที่ดีที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา" ศิลาหยิบปืนขึ้นมาเตรียมพร้อมสู้ตาย แต่ทว่า... เสียงเหนี่ยวไกปืนจากด้านหลังกลับดังขึ้นก่อนที่เขาจะได้ทันขยับตัว กระสุนเฉี่ยวไหล่ซ้ายของเขาจนเลือดสีแดงฉานสาดกระจายไปทั่วพื้นเบื้องล่าง มันไม่ใช่ฝีมือของใครอื่นนอกจากสารวัตรก้องที่หลุดออกจากพันธนาการได้อย่างไร้ร่องรอย พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่สุดที่ศิลาเคยเห็นมา ศิลาร่วงลงคุกเข่ากับพื้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง ทว่าสิ่งที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือการที่เขาหันไปเห็นรินรดาถูกลากตัวออกมาจากเงามืดด้วยสภาพที่สะบักสะบอม นี่ไม่ใช่แค่ความล้มเหลวของแผนการ... แต่มันคือการพ่ายแพ้ต่อโชคชะตาที่เขาเพียรพยายามขีดเขียนขึ้นมาด้วยเลือดของตัวเองอย่างหมดรูป ราชันย์หอกทมิฬขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงยืนหยัดเคียงข้างศิลาในบทที่เปราะบางที่สุดเช่นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ