กับดักในคฤหาสน์

“ไวน์แดงแก้วนี้มีราคาแพงกว่าเงินเดือนทั้งปีของคนขับรถผมเสียอีก แต่ก็นะ... รสชาติมันกลับเจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจางๆ คุณว่าจริงไหมครับ คุณศิลา?” น้ำเสียงนุ่มทุ้มของธันวาดูอบอุ่นประหนึ่งชายผู้เปี่ยมด้วยเมตตา ทว่าดวงตาที่จับจ้องมานั้นกลับเย็นเยียบดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร ศิลาชะงักมือที่กำลังถือแก้วคริสตัลเพียงเสี้ยววินาที เขารู้สึกถึงความกดดันที่แผ่ซ่านมาจากชายตรงหน้า งานเลี้ยงในคฤหาสน์หรูหราโอ่อ่าแห่งนี้เปรียบเสมือนกรงทองที่เต็มไปด้วยเสือสิงห์กระทิงแรด ทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากปากแขกเหรื่อล้วนเป็นอาวุธที่ซ่อนอยู่ในสำเนียงการทักทาย “ผมคงไม่มีประสบการณ์ดื่มของแพงขนาดนั้นหรอกครับ คุณธันวา” ศิลาตอบกลับด้วยท่าทีเรียบเฉย เขาสวมหน้ากากเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้กระหายความสำเร็จได้อย่างแนบเนียน แม้ในใจจะกำลังกรีดร้องด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานนับปี “ผมก็แค่คนขายประกันที่โชคดีได้รับเชิญมาเปิดหูเปิดตา” ธันวาหัวเราะหึในลำคอ เขาขยับกายเข้าไปใกล้จนศิลาได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกลิ่นบุหรี่ซิการ์ชั้นดี “โชคดีงั้นเหรอ? ในโลกของผม ไม่มีคำว่าโชคดี มีแต่คนที่ถูกเลือก... และคนที่ถูกกำจัด” ศิลาไม่ตอบ เขาใช้สายตาสำรวจรอบห้องโถงกว้างใหญ่ แสงจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับล้อไปกับใบหน้าของผู้คนที่ดูเสแสร้ง เขาเห็นรินรดายืนอยู่มุมห้อง เธอแต่งกายด้วยชุดราตรีสีเข้มกลมกลืนไปกับความมืด สายตาของเธอส่งสัญญาณบอกเขาว่าระบบรักษาความปลอดภัยฝั่งตะวันออกกำลังจะถูกเจาะในอีกสองนาที ‘จังหวะนี้แหละ’ ศิลาคิดในใจ “ขอประทานโทษนะครับ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายกะทันหัน” ศิลาแสร้งทำเป็นหน้าซีดเผือด “ขอตัวไปพักสักครู่” ธันวาไม่ได้รั้งเขาไว้ เขายกแก้วไวน์ขึ้นจิบพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก ท่าทางนั้นประหนึ่งพญาเสือที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้ากรงด้วยความสมัครใจ ศิลาเดินเลี่ยงออกมาผ่านระเบียงทางเดินที่เงียบเชียบ หัวใจของเขาเต้นรัวดุจกลองศึก แต่ใบหน้ายังคงนิ่งสนิทดั่งหินผา เขาหยิบหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วขึ้นมาใส่ “ริน รหัสผ่านผ่านแล้วหรือยัง?” เสียงเขากระซิบเบาๆ “กำลังพยายาม... ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่หนาแน่นกว่าที่คิด พวกเขามีระบบสแกนม่านตาแยกชั้น” เสียงรินรดาสั่นเล็กน้อยผ่านหูฟัง “ศิลา นายต้องรีบไปที่ห้องทำงานของเขา ฉันดึงความสนใจของระบบกล้องวงจรปิดได้แค่สามนาทีเท่านั้น” ศิลาไม่รอช้า เขาขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว อาศัยความคุ้นเคยจากการฝึกฝนที่แลกมาด้วยเลือดและคราบน้ำตาในอดีต เขาพุ่งตัวผ่านเงามืดของเสาหินขนาดใหญ่ สัมผัสถึงความสั่นสะเทือนของเซนเซอร์ตรวจจับความเคลื่อนไหวที่รินรดากำลังพยายามรบกวน เมื่อถึงหน้าประตูห้องทำงานของธันวา เขาใช้บัตรจำลองที่ขโมยมาได้จากบอดี้การ์ดคนหนึ่งเมื่อตอนหัวค่ำแตะลงที่ช่องอ่านข้อมูล สัญญาณไฟสีแดงกระพริบถี่ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างนุ่มนวล ประตูไม้บานใหญ่เปิดออกอย่างเงียบเชียบ ภายในห้องทำงานนั้นมืดสลัว แสงจันทร์จากหน้าต่างบานใหญ่ส่องกระทบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวโต ศิลาตรงไปที่ลิ้นชักลับใต้ฐานโต๊ะตามที่ข้อมูลที่เขามีระบุไว้ แต่มือของเขากลับหยุดชะงักเมื่อเห็นบางอย่างบนโต๊ะ มันคือซองจดหมายสีน้ำตาลที่จ่าหน้าซองถึงชื่อ ‘ศิลา’ พร้อมกับรูปถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวเขาในวันเกิดเหตุ... ภาพของแม่และน้องสาวที่ถูกถ่ายไว้ในมุมที่ไม่มีใครรู้เห็น รวมถึงภาพถ่าย ‘ตัวเขาเอง’ ในปัจจุบันที่ถูกติดตามอยู่ทุกฝีก้าว ไม่ใช่แค่ข้อมูลที่เขาตามหา แต่นี่คือกับดัก พลันนั้น ไฟในห้องทำงานก็สว่างวาบขึ้น บอดี้การ์ดสี่นายในชุดสูทสีดำสนิทปรากฏตัวขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับธันวาที่เดินเข้ามาปิดประตูห้องด้วยท่าทีใจเย็น “ผมบอกคุณแล้วไงครับคุณศิลา ว่าในโลกของผมไม่มีคำว่าโชคดี” ธันวากล่าวพลางวางปืนพกกระบอกเล็กไว้บนโต๊ะ “คุณเป็นหนูตัวที่ฉลาดที่สุดที่ผมเคยเจอมาตลอดสิบปี แต่ก็น่าเสียดาย... เพราะหนูที่รู้มากเกินไป มักจะไม่ได้ตายดี” ศิลาเงยหน้าขึ้น สบตากับธันวาด้วยสายตาที่ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความเกลียดชังที่ลุกโชนดั่งไฟนรก “แกฆ่าพวกเขาทำไม ธันวา?” ธันวาหัวเราะเสียงดังสนั่น ก่อนจะหยิบรูปถ่ายอีกใบหนึ่งขึ้นมาแล้วโยนลงบนพื้น มันคือภาพของรินรดาที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ไม้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ โดยมีชายปริศนาสวมหน้ากากสีเงินจ่อปืนที่ขมับของเธอ “นั่นไม่ใช่คำถามที่ควรจะถามในตอนนี้” ธันวาแสยะยิ้ม “คำถามที่ควรจะเป็นคือ... คุณจะเลือกช่วยคู่หูของคุณ หรือจะแลกชีวิตของเธอเพื่อเปิดเผยความจริงที่คุณตามหาอยู่กันแน่?” ศิลาตัวแข็งทื่อ เขาไม่เคยคิดว่าธันวาจะดึงรินรดาเข้ามาเกี่ยวด้วย เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นมาจากทางเดินชั้นล่าง ตามด้วยเสียงกรีดร้องที่ทำให้หัวใจของศิลาแทบหยุดเต้น แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ - ราชันย์หอกทมิฬ