ความทรงจำที่ครบถ้วน

“ความจริงมันเจ็บปวดเสมอศิลา... นายมั่นใจหรือว่าอยากจะมองเห็นมันจริงๆ?” รินรดาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือของเธอสั่นเทาขณะยื่นแฟ้มเอกสารปกหนังสีดำเก่าคร่ำที่เพิ่งกู้คืนมาจากตู้เซฟนิรภัยของธันวาให้แก่ชายหนุ่มเบื้องหน้า แววตาของเธอสะท้อนความห่วงใยที่ปนเปไปกับความหวาดกลัวต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ ศิลาไม่ได้ตอบในทันที เขานิ่งงันดั่งรูปปั้นหิน ท่ามกลางความเงียบงันในห้องใต้ดินที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของกาลเวลา ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเขาจ้องมองแฟ้มนั้นราวกับมันเป็นระเบิดเวลาที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา “ผมหนีมันมานานพอแล้วริน” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความร้าวรานที่กัดกินลึกลงไปถึงขั้วหัวใจ “ถ้าตัวตนของผมต้องถูกนิยามด้วยคำโกหกของมัน... ผมยอมแตกสลายไปพร้อมกับความจริง ดีกว่าต้องมีชีวิตอยู่เป็นหุ่นเชิดของคนสารเลวนั่น” นิ้วมือที่หยาบกร้านของศิลาแตะลงบนพื้นผิวหนังของแฟ้ม เขาเปิดมันออกทีละน้อย ภายในนั้นไม่ใช่แค่บันทึก แต่เป็นภาพถ่าย ฟิล์มเนกาทีฟ และไดอารี่ที่เขียนด้วยลายมือของใครบางคนที่เขาคุ้นเคยจนแทบหยุดหายใจ ทันทีที่สายตาของเขาจับจ้องลงบนรูปถ่ายใบแรก... ความเจ็บปวดดั่งเข็มนับพันเล่มพุ่งเข้าเสียบทะลุสมองของเขา ศิลาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น เสียงลมหายใจหอบถี่ดังสะท้อนก้องทั่วห้อง ภาพเหตุการณ์ในคืนนรกวันนั้น—คืนที่กองเพลิงกลืนกินบ้านทั้งหลัง—ไม่ได้เป็นเพียงสีดำมืดมัวอีกต่อไป มันกลับมามีสีสัน มีกลิ่นควันไฟ และที่สำคัญที่สุด... มีเสียงของฆาตกร *‘จำไว้ไอ้หนู ความตายคือของขวัญที่ฉันมอบให้คนรวยที่ทำตัวลำบาก... และแกคือโบนัสชิ้นพิเศษ’* เสียงทุ้มต่ำของชายที่ดูเหมือนผู้กอบกู้ในปัจจุบันดังก้องชัดเจนในโสตประสาท ความทรงจำที่เคยถูกสะกดทับด้วยสารเคมีและอุบายอันซับซ้อนของธันวาไหลย้อนกลับมาดั่งเขื่อนแตก ศิลาเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กกำลังกอดขาของผู้เป็นแม่ที่ไร้ลมหายใจ เห็นเงาของธันวาที่ยืนถือปืนพกสีเงินเดินออกมาจากเงามืดด้วยรอยยิ้มที่เหี้ยมเกรียมที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะพึงมี “มันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ...” ศิลาคำรามเสียงต่ำ มือขยุ้มกลุ่มผมตัวเองจนแน่น “มันคือการคัดออก! มันฆ่าครอบครัวฉันเพียงเพราะพ่อปฏิเสธที่จะขายที่ดินผืนนั้นให้มัน!” รินรดาถอยกรูดไปด้านหลัง ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเห็นรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างของศิลา ตอนนี้ไม่ใช่ศิลาคนเดิมที่สุขุมเยือกเย็น แต่นี่คือเพชฌฆาตที่ถูกปลุกให้ตื่นจากนรก “ศิลา! ฟังฉันนะ อย่าปล่อยให้ความแค้นเข้าครอบงำ!” เธอพยายามเอื้อมมือไปคว้าไหล่เขา แต่ศิลากลับสะบัดออกอย่างแรง สายตาที่เขามองมายังเธอในเสี้ยววินาทีนั้นว่างเปล่าและน่าสะพรึงกลัวจนเธอต้องหยุดหายใจ “ขอบใจที่ช่วยฉันไว้ริน” ศิลายันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ตัวเขาจะสั่นเทาด้วยโทสะ แต่แววตาตอนนี้กลับนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำที่ไม่มีวันสั่นไหว “แต่จากนี้ไป... บัญชีหนี้เลือดของธันวาจะต้องถูกชำระด้วยน้ำมือของฉันคนเดียวเท่านั้น” เขาเดินตรงไปยังโต๊ะทำงาน หยิบปืนพกกระบอกเก่าที่เขาสะสมไว้ขึ้นมาตรวจสอบกลไก เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนบทเพลงแห่งความตาย รินรดามองดูเหตุการณ์นั้นด้วยความสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าไม่มีคำพูดใดจะฉุดรั้งเขาไว้ได้อีกแล้ว “นายจะไปหาเขาตอนนี้เลยเหรอ?” เธอถามเสียงแผ่ว ศิลาไม่ได้หันกลับมามอง เขาเพียงแค่สวมเสื้อแจ็กเก็ตหนังตัวเก่ง แล้วก้าวเดินไปที่ประตู “มันส่งบัตรเชิญไปงานเลี้ยงการกุศลที่โรงแรมใจกลางเมืองคืนนี้...” เขากล่าวพลางหมุนลูกบิดประตู “มันคิดว่าการใส่หน้ากู้นักบุญจะทำให้คนลืมรอยบาปที่มันก่อได้ แต่มันคิดผิด... คืนนี้ หน้ากากของมันจะถูกฉีกกระชากต่อหน้าทุกคนที่มันหลอกใช้” ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตู บานประตูไม้เก่าก็ถูกผลักเข้ามาจากฝั่งตรงข้ามอย่างแรง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีขาวสะอาดตาของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญปรากฏตัวขึ้น พร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะรู้ทันทุกความเคลื่อนไหว “ยินดีด้วยนะศิลา... ที่ในที่สุดนายก็จำได้เสียที” ธันวาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับคุยกับหลานชายที่รัก “ฉันรอให้ถึงวันนี้มานานเหลือเกิน... วันที่แกจะรู้ว่า ทำไมฉันถึงปล่อยให้แกมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้” ธันวาขยับรอยยิ้มกว้างขึ้น ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเปิดวิดีโอคอล เผยให้เห็นภาพของเด็กหญิงตัวน้อยคนหนึ่งที่กำลังถูกมัดไว้บนเก้าอี้กลางดาดฟ้าตึกร้างที่ศิลาจำได้ดีว่ามันคือที่ไหน “ถ้าแกก้าวออกมาจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ของขวัญชิ้นสุดท้ายของครอบครัวแกที่ยังเหลืออยู่ จะกลายเป็นศพที่สวยงามที่สุดในเมืองนี้ทันที” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นที่สุดบทหนึ่งนะครับ ราชันย์หอกทมิฬครับ