แผนล้มยักษ์

“ถ้าแกก้าวออกมาจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว... ของขวัญชิ้นสุดท้ายของครอบครัวแกที่ยังเหลืออยู่ จะกลายเป็นศพที่สวยงามที่สุดในเมืองนี้ทันที” คำขู่ของธันวายังคงดังก้องอยู่ในมโนภาพของศิลา ราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกที่คอยย้ำเตือนถึงความพ่ายแพ้ในอดีต แต่ทว่าในยามนี้ ศิลาไม่ได้ยืนอยู่หน้าประตูห้องนั้นอีกต่อไป เขาไม่ได้ก้าวออกมาตามคำท้า แต่เขา ‘ทำลาย’ กำแพงที่กั้นขวางเขากับศัตรูลงตั้งแต่รากฐาน ศิลานั่งอยู่เบื้องหลังแสงไฟสลัวจากจอคอมพิวเตอร์หลายเครื่องภายในห้องลับที่เก็บตัวมานานนับเดือน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเนิบช้า ทว่าหนักแน่นในทุกสัมผัส ดวงตาคู่คมจ้องมองกราฟหุ้นและการไหลเวียนของกระแสเงินที่ซับซ้อนของ ‘ธันวาคอร์ปอเรชัน’ ที่ดูเหมือนไร้ที่ติ แต่มันกลับมีรอยร้าวเล็กๆ ที่คนธรรมดาอาจมองไม่เห็น... ทว่าสำหรับเขามันคือช่องโหว่ขนาดมหึมา “นายกำลังเล่นกับไฟนะศิลา” เสียงหวานแต่เจือความกังวลของรินรดา ดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอขยับกายเข้ามาใกล้พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ “สิ่งที่นายกำลังจะทำ... มันไม่ใช่แค่การโค่นนักธุรกิจคนหนึ่ง แต่มันคือการเขย่าเสาหลักของเมืองนี้เลยนะ” ศิลาไม่หันไปมอง เขาเพียงแค่หยุดนิ้วที่เคาะโต๊ะ แล้วชี้ไปยังจุดหนึ่งบนหน้าจอ “ริน เธอคิดว่ายักษ์ใหญ่จะล้มลงเพราะอะไร? แรงปะทะจากภายนอกเหรอ? เปล่าเลย... ยักษ์มักจะล้มเพราะน้ำหนักของตัวเองที่ทับถมลงบนรากฐานที่ผุพังต่างหาก” เขาหมุนเก้าอี้กลับมาเผชิญหน้ากับหญิงสาว แววตาของศิลาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเหลืออยู่แล้ว มันมีเพียงความเย็นชาที่ผ่านการคัดกรองมาอย่างดี “ธันวาคิดว่าการขู่จะทำให้ฉันยอมสยบ เขาใช้ความกลัวเป็นเครื่องมือ แต่เขาลืมไปว่าคนที่มี ‘หัวใจตายด้าน’ ไปนานแล้วอย่างฉัน... ความกลัวเป็นเพียงแค่อากาศธาตุ” “นายพบอะไรเข้าใช่ไหม?” รินรดาถามพลางวางแฟ้มลงบนโต๊ะ ศิลาขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา “ฉันพบ ‘ความโลภ’ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากผู้การกุศล เงินบริจาคพวกนั้นน่ะเหรอ? จริงๆ แล้วมันคือเงินหมุนเวียนจากการฟอกผ่านโครงการอสังหาริมทรัพย์ที่ยังสร้างไม่เสร็จ ถ้าข่าวนี้หลุดออกไปถึงหูผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในเช้าวันจันทร์... ธันวาจะไม่ได้แค่ล้มละลาย แต่เขาจะติดคุกจนตายในนั้น” “แต่เขามีอำนาจล้นฟ้า ศิลา... เขามีทั้งตำรวจและนักการเมืองหนุนหลัง” “นั่นแหละจุดอ่อนของเขา” ศิลาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทาบลงบนผนังราวกับอสูรร้ายที่กำลังตื่นจากภวังค์ “เมื่อเราทำให้ ‘อำนาจ’ นั้นกลายเป็นภาระ เมื่อไหร่ที่เขาไม่ได้สร้างกำไรให้พวกนั้นอีกต่อไป คนพวกนั้นจะหันมาเหยียบซ้ำคนแรกเลยล่ะ” ศิลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดส่งข้อความสั้นๆ ไปยังปลายทางที่เขาเฝ้ารอมานาน ข้อมูลชุดนี้คือจุดเริ่มต้นของแผนล้มยักษ์ ทุกอย่างถูกวางหมากไว้อย่างประณีตเหมือนการเดินหมากรุกที่ไม่มีทางพลาด ทั้งการดึงหุ้นให้ผันผวน การปล่อยข่าวลือที่จริงครึ่งเท็จครึ่ง และการกดดันผ่านพยานปากเอกที่เขาเก็บซ่อนไว้ในที่ปลอดภัย ทว่าในวินาทีที่เขากดส่งข้อมูลนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของอาคารก็ดังขึ้น ไม่ใช่เสียงที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นเสียงเตือนว่ามี ‘ผู้บุกรุก’ ก้าวผ่านวงจรป้องกันชั้นนอกเข้ามาแล้ว ศิลาชะงัก สายตาหันกลับไปมองที่หน้าจอ ซึ่งภาพจากกล้องวงจรปิดชั้นล่างกำลังฉายภาพชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเทาหม่นกำลังเดินตรงมาที่ลิฟต์ ท่าทางสุขุมเยือกเย็นราวกับมาเยือนบ้านตัวเอง ไม่ใช่มาบุกรุก และเมื่อชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองกล้อง ดวงตาคู่นั้นก็นิ่งสงบจนน่าขนลุก... มันคือธันวา “เขามาทำไมตอนนี้?” รินรดาหน้าซีดเผือด “แผนของเรายังไม่เริ่มเลยนะ!” ศิลานิ่งงัน หัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะที่ผิดปกติเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังสับสน เพราะธันวาไม่ได้มาพร้อมกับอาวุธหรือกองกำลัง แต่เขากลับถือกุญแจดอกหนึ่งไว้ในมือ กุญแจดอกนั้น... กุญแจที่เป็นของคนในครอบครัวของศิลาที่ควรจะหายไปพร้อมกับกองเพลิงในวันนั้น ธันวาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องทำงานของศิลา ก่อนจะกดรหัสผ่านที่ศิลาเองก็เพิ่งเปลี่ยนไปเมื่อห้านาทีก่อน ประตูค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ดูอารีผิดปกติของเจ้าของธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล “ไง... ศิลา” ธันวาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ราวกับพี่ชายที่มาเยี่ยมเยียนน้องชาย “ดูเหมือนนายจะเหนื่อยกับการเล่นซ่อนหามานานเกินไปแล้วนะ... ไม่คิดจะถามหน่อยเหรอว่า ‘ของขวัญ’ ที่ฉันเก็บไว้ให้น่ะ ตอนนี้เขายังหายใจอยู่ไหม?” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางที่แสนเข้มข้นของศิลามาโดยตลอดนะครับ