ความสุขที่เปราะบาง

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของพายดังขึ้นติดต่อกันสามครั้งติด เป็นจังหวะเดียวกับที่ปลายนิ้วเรียวยาวของคินเอื้อมมาปัดปอยผมที่ตกลงมาเคลียแก้มของเขาออกให้อย่างถือวิสาสะ "เช็คอะไรนักหนา หน้าจอจะแตกอยู่แล้ว" คินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงติดหงุดหงิดเล็กน้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาเข้มมองตามหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นระยะในมือของร่างบาง พายไม่ได้ตอบทันที ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววกวนประสาทกลับหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความและลิงก์เพจมหาลัยที่เพื่อนสนิทส่งรัวเข้ามา ใบหน้าหวานตึงขึ้นในเสี้ยววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความเยียบเย็น "หึ... ดูท่าทางความสงบสุขของนายกับฉัน จะหมดอายุเร็วกว่าที่คิดนะคิน" พายยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้ร่างสูงดู โดยไม่คิดจะหลบสายตาคมที่กวาดมองข้อความเหล่านั้น ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือโพสต์จากเพจสาธารณะชื่อดังของมหาวิทยาลัย เป็นภาพถ่ายโคลสอัปขณะที่คินกำลังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิดกับเขาในร้านกาแฟเมื่อช่วงบ่าย มุมกล้องถูกบิดเบือนให้ดูเหมือนกำลังกระซิบแนบชิดหรือแม้กระทั่ง... เกือบจะจูบกัน ด้านบนโพสต์บรรยายด้วยข้อความพาดหัวชวนกระตุ้นต่อมเผือกของบรรดาชาวเน็ตมหาลัย จนยอดไลก์และยอดแชร์พุ่งทะยานไปหลายร้อยครั้งในเวลาไม่ถึงสิบนาที พร้อมคอมเมนต์ที่เริ่มลามปามไปถึงเรื่องส่วนตัว คินขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรูปนัด ดวงตาคมเปลี่ยนเป็นสีเข้มจัดด้วยความไม่พอใจ รังสีความหงุดหงิดแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิรอบข้างดูจะลดลงไปหลายองศา "ใครถ่าย..." เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ มือหนากำโทรศัพท์ในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว "จะไปรู้เหรอ นายก็รู้ว่าแฟนคลับตัวยงของนายมันมีอยู่ทั่วทุกมุมตึก" พายแค่นหัวเราะเบาๆ พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แม้ภายนอกจะดูใจเย็นและพยายามกลบเกลื่อน แต่ปลายนิ้วที่ประสานกันบนตักกลับเย็นเฉียบ ความรู้สึกเปราะบางบางอย่างกำลังกัดกินความมั่นใจของเขาอย่างเงียบๆ เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เรื่องของการแอบถ่ายเล่นสนุก แต่มันคือการดึงเขาเข้ามาอยู่กลางพายุเปรียบเทียบและการโจมตีจากบรรดาคนที่จ้องจะเล่นงาน โดยเฉพาะเมื่อมีชื่อของเน็ตและกลุ่มคนเก่าๆ ของคินเข้ามาเกี่ยวข้องในคอมเมนต์ด้านล่างที่เริ่มปั่นป่วน "ฉันไม่สนใจว่าใครจะโพสต์อะไร" คินวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเสียงดังจนแก้วกาแฟสั่นสะเทือน เขาเอื้อมมือไปคว้ามือบางของพายมาจับไว้แน่น บีบกระชับเพื่อถ่าย ทอดความมั่นคงบางอย่าง "ปล่อยให้มันพูดไป ฉันไม่ได้แคร์" "แต่วันนี้ฉันแคร์ไงคิน" พายดึงมือกลับช้าๆ แต่อย่างเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่สวยมองตรงเข้าไปในดวงตาของพระเอกหนุ่ม "นายไม่เดือดร้อนหรอก เพราะนายยืนอยู่จุดที่ใครๆ ก็พร้อมจะปกป้องและให้อภัย แต่ฉันล่ะ? นายคิดว่าพวกที่เกลียดฉันจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ งั้นเหรอ" คำพูดนั้นทำให้คินชะงักไป ดวงตาสีเข้มฉายแววไหววูบชั่วขณะ เขาเข้าใจความหมายที่พายสื่อเป็นอย่างดี โลกของวิศวะกับโลกของนิเทศไม่ได้หลอมรวมกันง่ายดาย และการตกเป็นเป้าสายตาในทางลบย่อมสร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับคนตัวเล็กที่ต้องแบกรับมันไว้คนเดียว "ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรนายทั้งนั้น พาย" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังไร้ซึ่งความกวนประสาทแบบที่เคยเป็น สัมผัสได้ถึงความหวงแหนและแรงขับเคลื่อนบางอย่างที่รุนแรงอยู่ภายใน "คำพูดเท่ๆ แบบนี้เก็บไว้พูดตอนที่นายจัดการปัญหาพวกนี้ได้จริงๆ เถอะ" พายฝืนยิ้มเยาะเพื่อปกปิดความสั่นไหวในอก ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง "ฉันขอตัวก่อนดีกว่า อยู่ตรงนี้นานไปเดี๋ยวฉันจะกลายเป็นจำเลยสังคมเร็วกว่าที่ควรจะเป็น" ก่อนที่คินจะทันได้คว้าแขนรั้งร่างบางไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูกระจกของร้านก็ดังขึ้นเสียก่อน ทั้งสองคนหันไปมองพร้อมกัน ร่างสูงโปร่งของเน็ตปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูกลุ่มหมอกจางๆ จากด้านนอก เน็ตส่งยิ้มบางๆ ที่เคลือบด้วยความเย้ยหยันมาให้พาย ก่อนจะก้าวตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้โต๊ะของพวกเขา สายตาคู่คมกวาดมองหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงเปิดค้างหน้าเพจมหาลัยไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคินด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "ดูท่าทางพวกนายจะดังใหญ่แล้วนะในเพจวันนี้..." เน็ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตั้งใจที่จะจุดชนวน "น่าเสียดายแทนใครบางคนแถวนี้ ที่ไม่รู้ว่าจะยืนระยะในฐานะ 'คนโปรด' ได้นานแค่ไหน..." บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งวูบลงในทันที ความตึงเครียดพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดเมื่อคินหันขวับไปมองหน้าเน็ตด้วยแววตาดุดั่งสัตว์ป่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ --- คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง ---