คืนดีแบบแสบๆ

"ถ้าจะมาเพื่อยืนทำหน้าเป็นรูปปั้นประดับห้องผม ก็เชิญกลับไปได้นะครับ ตรงประตูทางออกอยู่ทางขวา ไม่ต้องให้ผมเดินไปส่งถึงหน้าตึกหรอก" ผมพิงหลังกับพนักเก้าอี้ทำงาน จ้องมองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่กลางห้องคอนโดฯ ของผม ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องเขม็งมาที่ผมราวกับจะใช้สายตาเชือดเฉือนให้ตายกันไปข้าง พายไม่ได้ตอบโต้อะไรในทันที เขายังคงรักษาระยะห่างเท่าเดิม ทว่าในแววตาที่แข็งกร้าวนั้นกลับซ่อนความสั่นไหวบางอย่างที่ผมเองก็อ่านไม่ออก "ง้อแบบนี้เหรอครับ?" พายเลิกคิ้ว ถามกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่มันบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปากดีใส่คนอื่นเขาไปทั่ว ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเริ่มก่อน แท้ๆ เลยนะครับคิน... คนอย่างคุณนี่มันน่าสมเพชกว่าที่ผมคิดไว้เยอะ" "คำว่าสมเพชกับคำว่ารัก... บางทีมันก็มีเส้นบางๆ กั้นอยู่นะครับ" ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า "ที่ผมปากเสีย เพราะผมทนเห็นคุณไปยุ่งกับคนอื่นไม่ไหว คุณก็รู้ดีแก่ใจ" "ใคร? เน็ตน่ะเหรอ?" พายแค่นหัวเราะ "ก็นั่นน่ะสิ อดีตคนคุยของคุณเขาทักมาหาผมแทบทุกวัน บอกว่าคุณน่ะ 'ขาดเขาไม่ได้' ผมก็เลยต้องหาเวลาไปเช็กดูหน่อยว่าจริงไหม สรุปคือ... คุณก็แค่ผู้ชายห่วยๆ คนหนึ่งที่ไม่กล้าตัดขาดกับอดีต" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศครางเบาหวิวขัดกับจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรง ผมหยุดยืนตรงหน้าพาย ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเขาผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวที่ผมคุ้นเคยทำให้สติสัมปชัญญะของผมเริ่มพร่าเลือน "ผมไม่ได้ขาดเขาไม่ได้ พาย..." ผมลดเสียงลงจนเกือบกระซิบ "ผมแค่ขาดคุณไม่ได้... ต่างหาก" พายชะงักไปครู่หนึ่ง เขากลั้นใจมองหน้าผม ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น "โกหกครับ คำพูดคุณมันก็แค่ลมปากที่ใช้เอาตัวรอดไปวันๆ" "งั้นพิสูจน์ไหมล่ะ?" ผมถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้ พายพยายามสะบัดออกแต่มือของผมแข็งแกร่งกว่า เขาถอยหลังจนแผ่นหลังไปชนกับผนังห้องโดยไม่มีทางหนี ผมกักตัวเขาไว้ด้วยการวางแขนทั้งสองข้างคร่อมร่างนั้นไว้ สายตาของเราประสานกัน... แววตาของพายตอนนี้เปลี่ยนจากความโกรธเป็นความสับสน และลึกๆ ผมเห็นความต้องการที่เขาพยายามปกปิดมันไว้ "คุณจะทำอะไร..." พายถาม เสียงเริ่มสั่น "ง้อครับ" ผมขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบแตะกัน "แบบที่ทำให้คุณลืมไปเลยว่าเคยโกรธผมเรื่องอะไร" "คนทุเรศ..." เขาพึมพำ แต่กลับไม่มีการขัดขืนอย่างจริงจัง พายคือส่วนผสมของความร้ายกาจและความน่ารักที่ผมยอมจำนนให้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แม้ปากจะบอกว่าเกลียด แต่การที่เขาไม่เดินหนีไปไหนในวินาทีนี้ มันคือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ของเรา นิ้วโป้งของผมไล้ไปตามริมฝีปากนิ่มของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ผมปรารถนาจะครอบครองซ้ำแล้วซ้ำเล่า พายหลับตาลงช้าๆ เหมือนคนกำลังยอมแพ้ต่อชะตากรรมที่เขาก็เต็มใจจะรับมือ ผมไม่รอช้าที่จะลดระยะห่างนั้นลงไปอีกจนสัมผัสถึงลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกัน จังหวะที่หัวใจกำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว เสียงออดหน้าห้องกลับดังแทรกขึ้นมาเหมือนฟ้าผ่า *ติ๊งต่อง!* เราสองคนผละออกจากกันราวกับถูกไฟช็อต พายรีบผลักอกผมออกทันที สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นความตกใจปนทำอะไรไม่ถูก "ใครมา?" พายถาม เสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการที่อารมณ์ยังค้างคา ผมสบถในใจอย่างหงุดหงิด เดินไปที่ประตูด้วยความโมโหที่พุ่งพล่าน ใครมันกล้ามาขัดจังหวะในเวลานี้ ผมกระชากประตูเปิดออกกว้างโดยไม่ถามไถ่ ทว่าภาพที่เห็นตรงหน้ากลับทำให้ผมชะงักไปชั่วขณะ เน็ตยืนอยู่หน้าห้องในชุดเดรสสีแดงสด ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน เธอมองผ่านผมเข้าไปข้างใน เห็นพายที่ยืนหน้าแดงก่ำอยู่ไม่ไกล ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีเข้มของเธอยกยิ้มเยาะเย้ยขึ้นทันที "ว้า... ดูเหมือนว่าคินจะกำลังยุ่งอยู่จริงๆ ด้วยนะคะ" เธอเอ่ยเสียงหวานหยด "พอดีเน็ตลืมของสำคัญไว้ที่นี่น่ะค่ะ... หวังว่าคงไม่รบกวน 'คืนดี' กันหรอกนะคะ?" พายเดินก้าวเข้ามาสมทบข้างหลังผม เขาจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าความกดดันในอากาศกลับพุ่งสูงขึ้นจนน่าอึดอัด พายขยับเข้ามาจับแขนผมไว้แน่น เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของที่ทำให้ผมรู้สึกถึงชัยชนะลึกๆ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะชวนปวดหัวแค่ไหนก็ตาม "ลืมของหรือลืมที่ที่ตัวเองควรอยู่ครับคุณเน็ต?" พายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและรอยยิ้มที่เหนือกว่า "ถ้าลืมของก็เชิญหยิบไปครับ แต่ถ้าจะมา 'เอาคืน' ก็แนะนำให้ไปเช็กสถานะตัวเองที่โรงพยาบาลก่อนนะครับ ว่าสมองยังทำงานปกติอยู่ไหม" ผมถึงกับหลุดขำออกมากับคำพูดของพาย แต่นั่นกลับทำให้สถานการณ์ตึงเครียดขึ้นไปอีกขั้น เมื่อเน็ตกำหมัดแน่นและก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ เธอจ้องตาพายไม่กะพริบ ก่อนจะหันมามองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพยาบาท "คิน... คุณต้องเลือกนะคะ" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่เสแสร้งขึ้นมา "ระหว่าง 'ของเก่าที่ยังรัก' กับ 'คนใหม่ที่หว่านเสน่ห์ไปทั่ว' คุณจะเลือกใคร" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ผม ผมเหลือบมองพายที่ยืนนิ่งรอคำตอบของผมอย่างใจเย็น ทว่าแววตาของเขากลับซ่อนความหวาดหวั่นบางอย่างไว้ ผมยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะดึงร่างของพายเข้ามาแนบชิดและกอดเอวเขาไว้แน่นต่อหน้าเน็ต "ผมเลือกคนที่ไม่ได้ใช้คำว่า 'คนคุยเก่า' มาเป็นข้ออ้างในการทำตัวน่ารำคาญครับ" ผมตอบสั้นๆ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูพายที่ยืนแข็งทื่อ "และเลือกคนที่ผมอยากจะต่อบทสนทนาค้างไว้เมื่อกี้... ให้จบ" พายเบิกตากว้าง หันมาค้อนใส่ผมหนึ่งที แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงระเรื่อถึงใบหู ส่วนเน็ตที่ยืนอึ้งอยู่นั้นถึงกับหน้าซีดเผือด แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะได้เห็นจุดจบของความวุ่นวายนี้ ประตูห้องของผมที่ยังเปิดค้างอยู่ กลับถูกผลักเข้ามาอีกครั้งโดยคนที่ไม่ได้รับเชิญ... และนั่นคือคนที่จะทำให้คืนนี้ของผมพังไม่เป็นท่า "ขอโทษทีนะคิน พอดีแม่โทรมาบอกว่าแกพา 'ศัตรูหัวใจ' เข้าห้องมา แม่เลยต้องรีบเหาะมาดูให้เห็นกับตาหน่อย ว่าหน้าตามันเป็นยังไง!" น้ำเสียงทรงพลังของผู้หญิงที่คุ้นเคยทำเอาพายที่ว่าเก่งๆ ถึงกับยืนนิ่งสนิท ส่วนผม... ได้แต่กุมขมับด้วยความเพลียใจ ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้คอร์ดรักกีตาร์โปร่งเสมอมานะครับ