กฎที่พังทลาย

“ถ้าคุณยังไม่ปล่อยมือ ผมจะถือว่าคุณอยากให้คนทั้งโรงอาหารรู้ว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่ คิน” เสียงของพายเรียบสนิท แต่มันแฝงไปด้วยแรงสั่นสะเทือนที่เจ้าตัวพยายามกดทับไว้ภายใต้แววตาที่จ้องเขม็งไปยังมือหนาของอีกฝ่ายที่กอบกุมข้อมือเขาไว้แน่นแน่นจนแทบจะขึ้นรอยแดง ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ในโรงอาหารคณะวิศวะที่เงียบกริบลงอย่างกะทันหัน คินไม่ได้คลายแรงบีบ ตรงกันข้าม... เขากลับกระตุกข้อมือพายให้ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นจนแผ่นอกกว้างของเขาเกือบจะชนกับไหล่ของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเดือนวิศวะคนนี้ฟุ้งกระจายอยู่รอบตัวพาย จนคนตัวเล็กกว่ารู้สึกเหมือนหายใจติดขัด “ก็เอาสิครับ” คินก้มลงกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและเย็นเยียบ “ถ้าการที่ผมจับมือคุณมันทำให้พวกที่จ้องจะเข้ามาแทรกกลางระหว่างเราได้สติบ้าง ผมก็ยินดีจะทำมันต่อหน้าทุกคนที่นี่” สายตาของคินตวัดไปทางด้านหลังของพายเพียงเสี้ยววินาที เน็ตยืนอยู่ตรงนั้น... ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ใบหน้าสวยคมของอดีตคนคุยซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเน็ตสั่นไหวราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น “คุณเริ่มเล่นเกมเกินบทแล้วนะคิน” พายเค้นยิ้ม ทั้งที่ในใจรู้สึกถึงความปั่นป่วนที่ยากจะอธิบาย “เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าแค่ ‘คนแก้เหงา’... อย่าทำเหมือนคนเป็นเจ้าของในสิ่งที่ตัวเองไม่ได้จ่ายค่าตอบแทนให้สิครับ” คำว่า ‘คนแก้เหงา’ ที่พายจงใจกระแทกใส่หน้าทำให้คินชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของคนตัวสูงวูบไหวราวกับมีพายุพัดผ่าน แต่เขากลับไม่ยอมถอย กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน “เหงาเหรอ?” คินแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ถ้าผมแค่เหงา ผมคงไม่มานั่งหึงหวงจนเสียอาการแบบนี้หรอกพาย... อย่าประเมินความรู้สึกผมต่ำเกินไป แค่เพราะคุณอยากจะหนีไปจากวงโคจรของผม” พายใจกระตุกวูบ คำพูดของคินมันไม่ใช่แค่การปั่นหัว แต่มันมีความ ‘จริงจัง’ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความปากเสียนั้นอย่างน่ากลัว กฎที่เขาวางไว้เพื่อป้องกันหัวใจตัวเองกำลังถูกคินพังทลายลงด้วยเพียงสัมผัสที่ร้อนผ่าวบริเวณข้อมือ “คิน... ปล่อย” พายพยายามดึงมือออก แต่คินกลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน “พี่คินคะ...” เสียงหวานที่แทรกเข้ามาทำลายบรรยากาศอันตึงเครียด เน็ตเดินเข้ามาด้วยท่าทีที่พยายามรักษาความมั่นใจ แม้ดวงตาจะแสดงออกชัดเจนว่ากำลังร้าวราน “เรามีเรื่องต้องคุยกันไม่ใช่เหรอคะ? เรื่องที่คินบอกว่า ‘ยังไม่พร้อมจะมีใคร’ แต่ดูเหมือนตอนนี้...” เน็ตเหลือบมองมือของคินที่ยังคงเกาะกุมข้อมือพายไว้แน่น คินหันไปมองเน็ตด้วยสายตาว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของความอาลัยอาวาสอย่างที่ใครหลายคนคาดการณ์ไว้ “ผมบอกว่ายังไม่พร้อมจะมีใคร ‘ที่จริงจัง’ แต่ผมไม่เคยบอกว่าผมไม่มีสิทธิ์จะหยุดอยู่ที่ใคร” เขาหันกลับมาหาพายอีกครั้ง ก่อนจะออกแรงดึงให้พายเดินตามเขาออกมาจากโรงอาหารท่ามกลางเสียงซุบซิบที่ดังระงม พายยอมเดินตามไปแต่โดยดี ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความสับสนที่เริ่มกัดกินใจเขาจนแทบควบคุมไม่อยู่ คินลากพายมาจนถึงมุมตึกที่ไร้ผู้คน ก่อนจะผลักร่างเพรียวเบาๆ ให้หลังพิงกับกำแพงปูนเย็นเฉียบ แล้วใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงกักตัวพายไว้ “คุณต้องการอะไรกันแน่?” พายถาม เสียงของเขาแหบพร่า “ถ้าจะหวงเพราะความสนุก หรือแค่ต้องการเอาชนะเน็ต ผมบอกเลยนะว่าคุณเลือกคนผิด” คินไม่ได้ตอบในทันที เขาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย สายตาคู่นั้นไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความสับสนที่พายไม่เคยเห็น “ผมเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนคุมเกมมาตลอด” คินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น “จนกระทั่งวันที่คุณทำเหมือนไม่มีตัวตนของผมอยู่ในสายตา ความรู้สึกที่มันควรจะเป็นแค่ความสนุก... ทำไมมันถึงกลายเป็นความหงุดหงิดที่ผมแทบคลั่งตายเวลาเห็นคุณไปยิ้มให้คนอื่น” มือหนาเลื่อนจากกำแพงมาเชยคางพายขึ้นอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ปลายนิ้วร้อนผ่าวราวกับจะเผาไหม้ผิวหนังของเขา “ผมพังกฎทุกข้อที่ตัวเองตั้งไว้หมดแล้วพาย... เพราะไอ้ความรู้สึกที่มากกว่าแค่ ‘คนแก้เหงา’ นี่แหละที่มันกำลังจะฆ่าผม” พายเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาวางแผนไว้ ความใจแข็งที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนภายใต้อิทธิพลของคนตรงหน้า “แล้วถ้าผมบอกว่า... ผมเองก็กำลังพังเหมือนกันล่ะ?” พายถามกลับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ คินชะงักไป ลมหายใจของเขาติดขัดทันทีที่ได้ยินคำตอบนั้น เขาโน้มหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของพาย สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดกัน “งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม ว่าการพังทลายครั้งนี้... มันจะจบลงที่ความสุขหรือความฉิบหาย” ทว่าก่อนที่ระยะห่างจะเหลือศูนย์ เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาท ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกันด้วยความหงุดหงิด “พี่คินครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ... ทางคณะบอกว่างานโปรเจกต์กลุ่มที่เราทำไว้ถูกแฮ็กข้อมูลหายไปหมดเลย!” คินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคา “คุยกันแค่นี้ก่อน... เดี๋ยวผมกลับมาต่อ” เขารีบวิ่งจากไปทันที ทิ้งให้พายยืนนิ่งอยู่กับความรู้สึกที่ยังไม่ได้รับการคลี่คลาย ท่ามกลางความเงียบนั้นเอง พายก้มมองโทรศัพท์ในมือที่สั่นขึ้นมาอย่างแรง หน้าจอแสดงข้อความจากเบอร์แปลกหน้าที่ส่งมาพร้อมกับภาพถ่ายมุมมืดที่เพิ่งถ่ายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน *‘เล่นกับไฟระวังจะมอดไหม้นะพาย... ต่อให้คินจะปกป้องนายแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันรู้หรอกว่าสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ มันจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาเองด้วยความลับที่นายซ่อนไว้’* คอร์ดรักกีตาร์โปร่งขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่ความลับกำลังจะถูกเปิดเผยนะครับ!