กับดักความใกล้ชิด

“ถ้าคุณจะจ้องหน้าผมขนาดนั้น เอาปากกามาจิ้มตาเลยไหมครับ จะได้จบๆ กันไป” เสียงของพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องสมุดรวมโซนส่วนตัว ร่างบางขยับแว่นสายตาที่เพิ่งสวมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเบนสายตาจากหน้าจอแล็ปท็อปที่เต็มไปด้วยโครงร่างโปรเจกต์วิชาการสื่อสารมวลชนมาเผชิญหน้ากับคนตรงข้าม คินไม่ได้สะทกสะท้าน เขาเท้าคางมองคนตัวเล็กที่ดูจะหัวฟัดหัวเหวี่ยงกับการเรียบเรียงข้อมูลมาตลอดสองชั่วโมงเต็ม ดวงตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะฯ หรี่ลงเล็กน้อย ราวกับเสือที่กำลังมองเหยื่อที่ดุร้ายแต่ก็น่าลิ้มลองที่สุดในเวลาเดียวกัน “มองว่างานมันแย่ หรือมองว่าคนทำมันดื้อกันแน่ครับ?” คินย้อนถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะยียวนตามสไตล์ “มองว่าคนนั่งฝั่งตรงข้ามกำลังทำตัวเป็น ‘ตัวถ่วง’ ของโปรเจกต์นี้อยู่น่ะครับ” พายโต้กลับทันควัน มือเรียวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิด “ถ้าคุณคินไม่ว่างหรือไม่อยากทำ ก็บอกตรงๆ ครับ ผมจะได้ไปขออาจารย์เปลี่ยนกลุ่ม ไม่จำเป็นต้องมานั่งแกล้งทำเป็นสนใจงาน แต่สายตาจ้องจะหาเรื่องกันแบบนี้” คินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้นจนช่องว่างระหว่างเขากับพายลดลงจนน่าใจหาย กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาลอยมาแตะจมูกพายจนคนตัวเล็กต้องชะงักลมหายใจไปชั่วขณะ “ผมไม่เคยบอกว่าไม่ว่าง” คินโน้มตัวลงมาจนใบหน้าเกือบชิด “และที่ผมนั่งมองคุณจนงานไม่เดินเนี่ย... คุณคิดจริงๆ เหรอว่าผม ‘หาเรื่อง’?” “งั้นเรียกว่าอะไรครับ? ‘หาเหาใส่หัว’ หรือ ‘หาที่ตาย’?” พายพยายามถอยหลัง แต่พนักพิงเก้าอี้กลับกั้นทางไว้ เขาทำใจดีสู้เสือ จ้องตากลับอย่างไม่ลดละ “เรียกว่า ‘หาจังหวะ’ ครับ” คินเว้นจังหวะ สายตาไล่สำรวจตั้งแต่ริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด ไปจนถึงดวงตาคู่สวยที่วูบไหวเพียงครู่เดียว ก่อนจะตั้งหลักได้ “จังหวะที่จะทำให้คุณรู้ว่า... ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากทำโปรเจกต์หรอกนะ” พายแค่นหัวเราะในลำคอ แต่ใจดวงน้อยกลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ “เลิกเพ้อเจ้อแล้วช่วยสรุปหัวข้อที่สามสักทีครับ ถ้าพรุ่งนี้งานพรีเซนต์พังเพราะคุณมัวแต่โปรยเสน่ห์ไม่เข้าเรื่อง ผมจะไม่เอาคุณไว้แน่” คินยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายแต่กลับมีแรงดึงดูดมหาศาล เขาเอื้อมมือไปคว้าแล็ปท็อปของพายมาปิดลงเบาๆ ท่ามกลางความตกใจของอีกฝ่าย ก่อนจะเลื่อนตัวเข้าไปชิดจนหน้าผากเกือบแตะกัน “ถ้าอยากให้งานเดิน... ก็เลิกทำตัวน่ารักเวลาโกรธได้ไหมครับพาย รู้ไหมว่ามันทำให้ผมโฟกัสอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจาก ‘คุณ’” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่มีอานุภาพทำลายล้างสูง พายรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องสมุดที่เย็นเยียบกลับพุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน เขาเบนหน้าหนีเพื่อหลบสายตาที่ราวกับจะกลืนกินเขาทั้งตัว แต่ฝ่ามือหนาของคินกลับคว้าข้อมือเขาไว้เบาๆ ไม่ให้ขยับหนีไปไหน “ปล่อยครับ คนมอง...” พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน “ช่างหัวคนมองสิครับ” คินตอบนิ่งๆ “ผมกำลังรอคำตอบเรื่องเมื่อวานอยู่... ที่ว่าผมเป็นแค่คนรู้จักน่ะ จริงเหรอ?” ในจังหวะที่พายกำลังจะอ้าปากโต้กลับเพื่อรักษาฟอร์ม เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องสมุดก็ดังแทรกเข้ามาอย่างจงใจ กลิ่นน้ำหอมหวานเอียนที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดีทำให้เขาขมวดคิ้ว ก่อนจะเบนสายตาไปมองผู้มาใหม่ เน็ตเดินเข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ เธอหยุดยืนข้างโต๊ะของทั้งคู่ ดวงตาคู่นั้นกวาดมองคินกับพายด้วยความรู้สึกที่อ่านออกง่ายว่า ‘ไม่พอใจ’ “ทำงานกลุ่มกันอยู่เหรอคะคิน? แปลกจัง ปกติคินไม่ค่อยชอบทำงานกลุ่มนี่นา... หรือว่างานนี้มันมีอะไร ‘พิเศษ’ กว่างานอื่นคะ?” คินถอนหายใจยาวอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ เขาค่อยๆ ปล่อยมือจากข้อมือของพาย แต่สายตายังคงจับจ้องที่คนข้างๆ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของโดยไม่ต้องใช้คำพูด “มันก็แค่งานที่ต้องทำครับเน็ต มีธุระอะไรหรือเปล่า ถ้าไม่มีก็รบกวนอย่าเพิ่งกวน เรากำลังจะเข้าด้ายเข้าเข็ม... อ้อ หมายถึงเข้าสู่เนื้อหาสำคัญของงานน่ะครับ” คินเน้นคำว่าเข้าด้ายเข้าเข็มพร้อมกับปรายตามองพายด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ พายอยากจะมุดโต๊ะหนีให้รู้แล้วรู้รอด นี่เขากำลังเล่นเกมอะไรกันอยู่? เน็ตจ้องหน้าเขาอย่างอาฆาต ก่อนจะวางมือลงบนไหล่ของคินอย่างถือสิทธิ์ “เน็ตเอาขนมมาฝากเห็นว่าคงหิวกัน... แต่ดูท่าทางแล้ว คินคงไม่ได้หิวแค่ขนมมั้งคะ?” “ผมหิวอย่างอื่นมากกว่าครับ แต่เสียดายที่สิ่งนั้นไม่ใช่คนตรงหน้า” คินตอบกลับอย่างเย็นชาพลางปัดมือของเน็ตออกจากไหล่ตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมาหาพาย “กลับเข้าเรื่องของเราดีกว่าพาย... เมื่อกี้เราคุยถึงไหนกันนะ?” พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นด้วยความตึงเครียดจากผู้มาใหม่ และความกดดันจากคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า ยังไม่ทันที่พายจะได้ตอบอะไร เสียงโทรศัพท์ของคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงครู่เดียว ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นจนน่ากลัว เขาเงยหน้าขึ้นมองพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม “พาย... ข่าวเรื่องการแข่งขันโปรเจกต์ที่เราทำกันอยู่... มันรั่วไปถึงหูคนนอกแล้ว” คินเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเสียงต่ำที่ทำให้หัวใจของพายหล่นวูบ “และดูเหมือน... คนที่เอาออกไป ไม่ใช่แค่คนวงนอก แต่เป็นคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย” คินจ้องมองไปยังเน็ตที่ยืนหน้าซีดเผือด ก่อนจะหันกลับมาสบตาพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความนัย... นี่คือกับดักที่เขากำลังถูกลากเข้าไป หรือนี่คือโอกาสที่เขาจะได้รับรู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่ข้างเขาจริงๆ? ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขาในตอนนี้นะครับ ครั้งหน้าจะเข้มข้นกว่านี้แน่นอนครับผม คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง