ความลับที่เริ่มรั่วไหล

"นายกับไอ้คิน... มันชักจะเกินเลยไปกันใหญ่แล้วนะพาย" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของกรณ์—เพื่อนสนิทมิตรสหายร่วมคณะนิเทศศาสตร์คนเดียวที่รู้ทันพายทุกฝีก้าว—ดังขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของโรงอาหารคณะวิศวะฯ กลิ่นไอความกดดันลอยอวลอยู่รอบตัวราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิตคอยช็อตผิวหนังให้ชาหนึบ พายชะงักมือที่กำลังจะตักข้าวเข้าปาก ช้อนสเตนเลสกระทบขอบจานเซรามิกดัง *กริ๊ง* เบาๆ เขายังไม่เงยหน้าขึ้นทันที แต่เลือกที่จะใช้เวลาเสี้ยววินาทีนั้นจัดระบบความคิดของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะเงยขึ้นสบตาเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มมุมปากที่กวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ "พูดบ้าอะไรของแกวะกรณ์ กินข้าวไปเถอะน่า ข้าวจะหมดจานอยู่แล้วยังจะมาเพ้อเจ้ออีก" พายแสร้งทำเป็นไขสือ ปัดป้องด้วยการดันจานน้ำพริกไปตรงหน้าเพื่อน "ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อ!" กรณ์วางช้อนลงเสียงดังจนคนโต๊ะข้างๆ หันมามอง ดวงตาคมกริบของเพื่อนสนิทหรี่ลงอย่างจับผิด "ตั้งแต่วันซ้อมละครคณะ จนถึงงานบอลอุดมศึกษาปีนี้ นายติดสอยห้อยตามไอ้คินเดือนวิศวะฯ ปากหมานั่นยิ่งกว่าเงาตามตัว แถมเมื่อกี้... สายตาที่มันมองนายตอนที่เน็ตยืนหน้าซีดอยู่ตรงนั้น มันไม่ใช่สายตาของคนที่มอง 'คู่กัด' หรือ 'คนรู้จัก' ทั่วไปเว้ยพาย มันคือสายตาของหมาป่าที่กำลังประกาศอาณาเขต!" พายรู้สึกได้ทันทีว่าฝ่ามือของตัวเองชื้นเหงื่อขึ้นมาอย่างกะทันหัน ภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาตรีก่อนย้อนกลับเข้ามาในหัว—สายตาคมดุของคินที่จ้องมองเน็ตด้วยความเย็นชา ก่อนจะเบนกลับมาสบตาเขาด้วยความนัยบางอย่างที่ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ... ไอ้บ้านั่นมันสร้างเรื่องเก่งเป็นบ้าจนทำให้คนรอบข้างเริ่มระแคะระคายเสียแล้ว "แกคิดมากไปเอง..." พายพยายามทำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ พร้อมกับส่งสายตาเอือมระอาไปกลบเกลื่อน "ฉันกับคินก็แค่... เออ ทำโปรเจกต์งานร่วมกันตามคำสั่งคณะบดียังไงล่ะ แกก็รู้ว่าอาจารย์มอบหมายให้เด็กนิเทศฯ กับวิศวะฯ ต้องจัดงานกาล่าร่วมกัน นายจะให้ฉันไปสนิทกับใครถ้าไม่ใช่ประธานค่ายฝั่งนู้น" "โปรเจกต์บ้าบออะไรต้องไปนอนค้างคอนโดมันด้วยวะ?" คำถามเดียวของกรณ์ทำเอาพายสำลักน้ำลายตัวเองจนไอโครกคราด หน้าแดงแจ๋ขึ้นมาทันที พายรีบคว้าแก้วน้ำขึ้นมาซดแก้เก้อ พยายามซ่อนพิรุธที่กำลังพรั่งพรูออกมาทางสีหน้า ดวงตาโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนไม่คาดคิดว่าเพื่อนสนิทจะรู้เรื่องลึกซึ้งถึงเพียงนี้ "อะ... แกรูด... รู้ได้ยังไง?" พายเผลอหลุดปากเสียงหลง กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าบ่งบอกความเหนือกว่าอย่างชัดเจน "หึ! คิดว่าความลับจะรอดพ้นสายตาของสมาคมแม่บ้านประจำคณะฉันหรือไง? แฟนคลับของนายในเพจมหาวิทยาลัยเขารีพอร์ตมาตั้งแต่สามวันก่อนแล้วว่า มีคนตาดีเห็นนายเดินแบกเป้ขึ้นลิฟต์คอนโดส่วนตัวฝั่งถนนริมน้ำของไอ้คินตอนตีสองครึ่ง! พาย... นายอธิบายเรื่องนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิครับคุณเพื่อนรัก ว่าการทำโปรเจกต์วิชาการอะไรของพวกนาย มันถึงลากยาวไปจนถึงตีสองตีสามในห้องนอนส่วนตัวได้ห๊ะ?" พายอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกบอกไม่ถูก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วเพื่อหาข้อแก้ตัวที่ฟังขึ้นที่สุด แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวกลับเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เมื่อเงาสูงใหญ่ทอดทับลงมาบนโต๊ะอาหารของพวกเขา กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นไอฟนอบอุ่นคุ้นเคยลอยแตะจมูก พายยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมอง เจ้าของเงาก็ถือวิสาสะดึงเก้าอี้ตัวว่างข้างกายเขาทรุดตัวลงนั่งอย่างไร้มารยาท แถมยังถือวิสาสะใช้มือหนาหยิบช้อนส้อมของพายไปตักชิ้นไข่เจียวหมูสับเข้าปากหน้าตาเฉย! "อาหารโรงอาหารวิศวะฯ ไม่อร่อยเหรอครับคุณนิเทศฯ ถึงต้องมาแอบกินข้าวที่โรงอาหารคนอื่นเขา แถมยังนั่งหน้าเครียดจนหน้าดำคร่ำเครียดขนาดนี้... มีปัญหาอะไรให้ผมช่วยเคลียร์ไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทแบบนั้น... จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก *คิน* กรณ์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงทันที สัญชาตญาณความเป็นเพื่อนปกป้องพายทำงานเต็มพิกัด ดวงตาของกรณ์จ้องเขม็งไปยังร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างทำหน้าลอยชายอยู่ข้างพายอย่างไม่เกรงกลัว "ไอ้คิน..." กรณ์กัดฟันกรอด "นายมาทำอะไรที่โต๊ะนี้? แถวนี้ไม่มีที่นั่งหรือไง ถึงต้องมาเบียดเบียนโต๊ะคนอื่นเขา" คินเคี้ยวอาหารในปากอย่างสบายอารมณ์ ก่อนจะกลืนลงคอแล้วค่อยๆ ช้อนสายตาคมกริบขึ้นมองกรณ์ด้วยแววตาที่นิ่งสงบแต่ทรงพลังจนน่าขนลุก รอยยิ้มมุมปากของเดือนวิศวะฯ คนดังปรากฏขึ้นช้าๆ ชวนให้หมั่นไส้ "โรงอาหารนี้ไม่ได้ติดป้ายห้ามคนคณะอื่นเข้านี่ครับคุณกรณ์... อีกอย่าง ผมไม่ได้มาเบียดเบียนโต๊ะคนอื่น ผมมาหา *คนของผม*" คินเน้นเสียงตรงคำว่า 'คนของผม' ชัดถ้อยชัดคำ พร้อมกับเอื้อมมือไปโอบไหล่บางของพายไว้อย่างถือวิสาสะ แรงกดเบาๆ ที่ลาดไหล่ทำเอาพายสะดุ้งสุดตัว ขยับตัวหนีแทบไม่ทัน "ใครคนของนายวะ! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคิน!" พายแหวใส่หน้าทันควัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาด้วยความเขินอายปนโมโหที่ถูกอีกฝ่ายถือวิสาสะต่อหน้าเพื่อนสนิท "อ้าว ก็คุณไงพาย..." คินโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดข้างแก้มเนียน น้ำเสียงกระซิบกระซาบเจือความเจ้าเล่ห์จงใจให้กรณ์ได้ยินชัดเจนทุกพยางค์ "เมื่อคืนก่อนเราเพิ่งตกลงกันอยู่ห่างๆ ว่าจะ 'เคลียร์สถานะ' ให้มันชัดเจน... ลืมแล้วหรือไงครับ หรือว่าต้องให้ผมทบทวนความทรงจำบนเตียงให้อีกรอบ?" "ไอ้... ไอ้คนบ้า!" พายหน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม มือเรียวฟาดเข้าที่ต้นแขนแกร่งของคินเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้ แต่คินกลับหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ไม่มีความสะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย กรณ์ที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับเลือดขึ้นหน้า ทุบโต๊ะปังใหญ่จนจานชามสั่นสะเทือน "นี่พวกนายสองคน... คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง! พาย! นายบอกฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างนายกับไอ้หน้าหล่อบ้านี่!" พายกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเสียงแข็งเพื่อกู้หน้า แต่ทว่าก่อนที่คำแก้ตัวใดๆ จะหลุดออกจากริมฝีปาก... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็หยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของคินเสียก่อน พร้อมกับเสียงทุ้มหวานที่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยเอ่ยแทรกขึ้นมาท่ามกลางความตึงเครียด "พาย... คิน... เรามีเรื่องต้องคุยกันหน่อยครับ" ทั้งโต๊ะชะงักกริบ พายเงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นใบหน้าซีดเผือดแต่แววตาเต็มไปด้วยความดื้อรั้นของ *เน็ต* ที่ยืนกำมือแน่นอยู่ด้านหลัง หัวใจของพายก็กระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม... ความลับที่กำลังจะรั่วไหลกับเพื่อนสนิท ยังไม่น่ากลัวเท่ากับ 'ระเบิดเวลา' ลูกใหม่ที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยตัวเองในวินาทีนี้ คินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าจางหายไปในพริบตา เหลือเพียงแววตาเย็นชาที่ตวัดกลับไปมองอดีตคนคุยด้วยความรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมา เน็ตก็เอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบโต๊ะดิ่งวูบลงจนแทบหายใจไม่ออก "คินคิดจะคบกับเด็กนี่จริงๆ เหรอ... หรือแค่หลอกใช้มันเพื่อแก้แค้นเรื่องฉันกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งตรงราวดาบปลายปืน พายหันขวับไปมองหน้าคินทันทีเพื่อรอฟังคำตอบ... ในขณะที่คินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบนกลับมาสบตาพายด้วยประกายแสงที่อ่านไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่! --- *โปรดติดตามตอนต่อไป* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเวียนมาสัมผัสความฟินปนระทึกในตอนนี้นะครับ!