ความแตก!

"ถ้าการยืนขวางประตูทางเข้ามันเป็นงานอดิเรกของพี่... ผมแนะนำให้ไปสมัครเป็นรợปภ.หน้าคณะวิศวะฯ น่าจะรุ่งกว่านะครับ" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของพายดังขึ้น ท่าလามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา โถงจัดงานนิทรรศการศิลปนิพนธ์ของคณะสถาปัตย์ฯ ในเวลานี้แทบจะไร้เสียงหายใจของผู้คน สายตาทุกคู่ภายในรัศมีสิบเมตรต่างพากันจับจ้องไปยังจุดตัดระหว่างความตึงเครียดสามเส้า ร่างสูงโปรดปรานของ 'ปกรณ์' พี่ชายแท้ๆ ของพายที่เพิ่งบินกลับจากลอนดอนยืนสงบนิ่งอยู่ตรงนั้น ใบหน้าคมคายที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อมีความเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมกวาดตามองน้องชายสลับกับร่างสูงใหญ่ของคินที่ยืนบังอยู่เบื้องหน้าพายราวกับแม่ไก่หวงไข่ "ปากคอเรายังเราะร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะพาย..." ปกรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาในงานทีละก้าวอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นหินขัดเกิดเสียงก้องกังวาน "แล้วก็นั่น... เพื่อนร่วมห้องที่แม่บอกว่าสนิทกันจนตัวติดตลอดเวลาสินะครับ?" ประโยคหลัง ปกรณ์ปรายตามองคินด้วยแววตาเหยียดหยามเล็กน้อย ซึ่งคนถูกมองอย่างคินมีหรือจะสะท้อนสะเทือน ร่างสูงของเดือนคณะวิศวะฯ ขยับตัวบังพายให้พ้นรัศมีสายตานั้นอย่างจงใจ ความเป็นเจ้าของฉายชัดผ่านสันกรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน "ผมชื่อคินครับ... เป็นแฟนของพาย" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยแนะนำตัวออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัว สร้างความแตกตื่นให้คนรอบข้างที่ยืนแอบฟังอยู่ไม่น้อย แม้กระทั่งเน็ตที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ไม่ไกลยังต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "แฟน?" ปกรณ์ทวนคำ เสียงสูงขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก "แปลกแฮะ... นึกว่าเด็กฝึกงานในความดูแลเสียอีก เห็นในสัญญาฉบับนั้นระบุไว้ชัดเจนไม่ใช่เหรอว่าเราสองคนเป็นแค่... คู่ปรับจำเป็นที่ทำข้อตกลงผลประโยชน์ร่วมกัน" กริ๊บ! บรรยากาศรอบตัวเหมือนติดลบลงไปในฉับพลัน พายที่ยืนอยู่ด้านหลังถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูง คำว่า 'สัญญาฉบับนั้น' หลุดออกมาจากปากของพี่ชายแท้ๆ ของเขาเองได้อย่างไร ทั้งที่เอกสารฉบับลับแลกเกรดและข้อตกลงบ้าๆ นั่น มีแค่เขากับคินเท่านั้นที่รู้เห็น! "พี่หมายความว่ายังไง..." พายโผล่พรวดพราดยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังของคิน ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจระคนหวาดระแวง "พี่รู้เรื่องสัญญาได้ยังไง?" "คิดว่าเอกสารลับที่ซิงค์ไว้ในไอแพดของตัวเอง มันปลอดภัยดีงั้นเหรอพาย?" ปกรณ์เลิกคิ้วถามอย่างเหนือกว่า ก่อนจะควักสมาร์ตโฟนเครื่องหรูออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท นิ้วเรียวกดสไลด์หน้าจอสองสามที ก่อนจะโยนมันลงบนโต๊ะกลางห้องจัดแสดงที่อยู่ใกล้ที่สุด "เผื่อไม่รู้... ระบบคลาวด์ของตระกูลเราเชื่อมต่อถึงกันหมดทุกเครื่อง หึ นั่งอ่านแก้เบื่อตอนอยู่บนเครื่องบินเมื่อคืน... เพลินดีเหมือนกันนะ" ฉิบหายแล้ว... พายหน้าถอดสี เลือดในกายเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เอกสารข้อตกลงบ้าๆ ที่เขาทำไว้เพื่อแบล็กเมล... เอ้ย เพื่อต่อรองกับคินในวันแรกที่ซัดกันนัวในห้องพักนักศึกษา ถูกพี่ชายตัวดีแฮกข้อมูลและเอามาประจานกลางงานสาธารณะแบบนี้เนี่ยนะ! คินหันขวับกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนหน้าซีดเป็นไก่ต้มข้างๆ ดวงตาคมกริบฉายประกายไฟวับโรจน์ ความรู้สึกหลากหลายอัดแน่นอยู่ในอก ทั้งตกใจ โกรธระคนขบขัน และแปลกใจในเวลาเดียวกัน "สัญญา... คู่ปรับจำเป็น?" คินทวนคำพูดนั้นช้าๆ น้ำเสียงกดต่ำจนน่ากลัว เขาก้มลงมองหน้าพายที่ตอนนี้หลบตาแทบไม่ทัน "ไหนพายบอกฉันว่า... ที่ยอมมาอยู่ห้องด้วย คอยทำแผลให้ คอยดูแล และ... เอ่อ ยอมให้จูบเนี่ย เป็นเพราะเริ่มรู้สึกดีด้วยกันไงครับ?" "อ๊ะ! น...นั่นมัน... คิน ฟังก่อน!" พายลนลานจนพูดติดอ่าง มือบางรีบคว้าชายเสื้อแจ็คเก็ตของอีกฝ่ายไว้แน่น สมองขาวโพลนไปหมด "มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด! ตอนนั้นเรายังไม่สนิทกันนี่นา ฉันก็แค่..." "แค่ทำตามสัญญาเพื่อผลประโยชน์ว่างั้น?" คินแค่นยิ้มหยัน รอยยิ้มที่ทำให้พายเจลลุกลามไปถึงขั้วหัวใจ มันไม่ใช่รอยยิ้มกวนประสาทแบบที่เคยเห็น แต่มันคือความผิดหวังระคนเย้ยหยันที่ถูกส่งผ่านนัยน์ตาคู่นั้น "ไม่ใช่แบบนั้นนะ!" พายเถียงเสียงหลง หน้าตาตื่นตระหนกจนลืมฟอร์มปากเก่งที่เคยมี "ฟังฉันก่อนสิไอ้บ้าคิน!" "แล้วจะให้ฉันฟังอะไรอีก ในเมื่อหลักฐานมันคาตาอยู่โต๊ะโน่นแล้ว" คินปรายตามองโทรศัพท์มือถือที่เปิดหน้าเอกสารสัญญาฉบับจริงโชว์หราอยู่บนโต๊ะ ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อในงานที่เริ่มซุบซิบกันเซ็งแซ่ เน็ตที่ยืนลุ้นสถานการณ์อยู่ห่างๆ แอบยกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจ อย่างน้อยที่สุด แผนการที่พายสร้างภาพมาทั้งหมดก็พังทลายลงด้วยน้ำมือของพี่ชายตัวเอง ความสัมพันธ์ที่เหมือนจะไปได้ดีระหว่างคินกับพายกำลังจะขาดสะบั้นลงในนาทีนี้ "สวัสดีครับ คุณคิน" ปกรณ์เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าพระเอกหนุ่มร่างสูง รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงความร้ายกาจถูกส่งให้ "ในฐานะพี่ชายของพาย ผมต้องขอโทษด้วยนะที่น้องชายผมมันแสบจนกล้าเอาเรื่องส่วนตัวมาทำเป็นธุรกิจหลอกลวงคุณ... สนุกมากไหมครับที่ได้ปั่นหัวเดือนคณะวิศวะฯ เล่น?" ปกรณ์จงใจใช้คำพูดเพื่อกดดันและทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง คินนิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นรอยนูน บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มแผ่รังสีความน่ากลัวออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยกรูด พายใจหายวาบ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค้นใจ เขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกคิน... เออ ถึงตอนแรกจะเริ่มต้นด้วยผลประโยชน์ก็เถอะ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ความรู้สึกของเขาที่มีให้มันคือเรื่องจริงไม่ใช่เหรอวะ! "คิน..." พายเรียกชื่อคนตรงด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ แววตาคู่สวยที่เคยดื้อรั้นตอนนี้เต็มไปด้วยความอ้อนวอนอย่างที่ใครไม่เคยเห็นมาก่อน "นาย... เชื่อฉันสักครั้งไม่ได้เหรอ" คินนิ่งงันไป มองใบตหน้าหวานที่ซีดเผือกและดวงตาที่แดงก่ำของคนตัวเล็ก ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกเมื่อครู่เหมือนถูกน้ำเย็นราดลงมาจนมอดดับ แต่ทิฐิและบาดแผลในใจบางอย่างยังคงค้างคา ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เอื้อมมือหนาออกไปหมายจะแตะแก้มเนียนเพื่อเช็ดคราบความกังวลออกให้ แต่ทว่า... ปรบมือ... ปรบมือ... เสียงปรบมือดังขึ้นสามครั้งจากทางด้านหลังของกลุ่มผู้ร่วมงาน ขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของคินอย่างจงใจ ร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก้าวแหวกฝูงชนเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่ทำให้พายต้องเบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม "โอ๊ะ ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะเวลาครอบครัวกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของพวกคุณสินะครับ..." เสียงทุ้มหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวปกรณ์อย่างสนิทสนม ใบหน้าหล่อเหลาที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดีแย้มยิ้มกวนประสาท ก่อนที่เจ้าตัวจะหันมาสบตากับพายแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในงานต้องช็อกค้างยิ่งกว่าเดิม "สวัสดีครับน้องพาย... จำพี่รหัสสุดหล่อคนนี้ไม่ได้แล้วเหรอครับ? พอดีพี่บังเอิญถือ 'สัญญาฉบับจริง' อีกฉบับที่เซ็นพ่วงท้ายไว้... มาพอดีเลยล่ะ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงนี้นะครับ