จุดเปลี่ยนสำคัญ

"ถ้าคิดจะยืนอยู่ตรงนี้เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของ... คุณช่วยเช็คเรطูหน้ากระจกก่อนดีไหมครับว่าตัวเองมีสิทธิ์นั้นรึเปล่า" น้ำเสียงของพายไม่ได้ดัง แต่มันคมกริบเหมือนใบมีดที่กรีดผ่านความเงียบงันของโถงทางเดินหน้าห้องจัดเลี้ยง บรรยากาศรอบตัวที่อวลไปด้วยกลิ่นอายความหวานชื่นเมื่อครู่ พลันถูกแช่แข็งด้วยสายตาสองคู่ที่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปลบปลาบ เน็ต ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้นเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแววคุกกรุ่นด้วยความไม่พอใจที่ถูกหักหน้าต่อหน้าผู้คนนับสิบในงานปาร์ตี้คณะนิเทศฯ-วิศวะฯ พายยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อลดช่องว่างทางส่วนสูง รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คณะนิเทศศาสตร์ไม่เคยสอนให้เด็กปีสองยอมตกเป็นเบี้ยล่างใคร โดยเฉพาะกับคนประเภทที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของบนคราบความสัมพันธ์เก่าที่หมดอายุขัยไปนานแล้ว "พาย..." เสียงทุ้มต่ำของคินหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากหยัก ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ปะทะเข้ากับลำคอระหงเมื่อร่างสูงขยับเข้าประชิดโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า "ถอยไปเลยครับคุณคิน อย่ามาเนียนใช้ความหล่อมากลบเกลื่อนความซวยที่เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อของคุณสร้างขึ้นมานะ" พายหันขวับไปเอ็ดใส่คนตัวโตทันที ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ คินเป็นพวกชอบทำตัวเป็นเจ้าของอาณาจักร ทั้งที่เจ้าตัวยังไม่ได้ปักป้ายประกาศเขตแดนให้ชัดเจนด้วยซ้ำ "ผมสร้างอะไร" คินเลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดูที่เจ้าตัวมักจะซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีหยิ่งยโส "ผมแค่อยืนอยู่เฉยๆ แต่คนบางคนแถวนี้ชอบร้อนตัวคิดไปเองว่าผมเป็นสมบัติล้ำค่าที่ใครจะมาแย่งไปไม่ได้" "ฮั่นแน่! เริ่มหลงตัวเองขั้นวิกฤตแล้วนะครับเดือนวิศวะฯ หน้าด้านหน้าทนแบบนี้ สงสัยตอนปีหนึ่งคงสอบวิชาความหนาของผิวหนังผ่านเกรดเอสินะครับ" การต่อปากต่อคำของทั้งคู่ดึงดูดสายตาทุกคู่ในงานให้หันมาจับจ้อง เน็ตที่ยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือทนเห็นภาพบาดตานี้ต่อไปไม่ไหว ก้าวเข้ามาระหว่างกลางด้วยรอยยิ้มฝืนๆ ที่ดูอย่างไรก็รู้ว่าเสแสร้ง "คินครับ... เน็ตแค่จะมาทักทายตามประสาคนเคย..." "เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นครับเน็ต" คินตัดบททันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบจนเน็ตหน้าชาวาบ "แล้วก็กรุณาอย่าพูดคำว่าเคยให้มันระคายหูพายเขาเลยครับ ผมไม่อยากมีปัญหาเคลียร์กับแฟนทีหลัง" *กึก!* ไม่ใช่แค่เน็ตที่ชะงัก พายเองก็ถึงกับสำลักอากาศหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ หันขวับไปมองหน้าคนพูดที่ยืนตีหน้าตายราวกับเมื่อครี่ไม่ได้เพิ่งประกาศสถานะความสัมพันธ์กลางวงล้อมของผู้คนนับร้อย "ใครแฟนคุณ! อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะครับคุณคิน!" พายรีบปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนเริ่มขึ้นสีแดงจัดลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขิน... โอเค ยอมรับก็ได้ว่ามีส่วนผสมของความเขินอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่คือความหมั่นไส้ในความเผด็จการของอีกฝ่ายต่างหาก "ก็เมื่อกี้คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าผมเป็นสมบัติ... อ้อ, หรือคุณอยากให้ผมพูดชัดเจนกว่านี้" คินไม่ปล่อยให้พายได้ตั้งตัว ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวจนแผ่นหลังของพายเกือบจะแนบชิดกับผนังห้อง มือหนาเอื้อมออกไปโอบเอวบางเอาไว้หลวมๆ แต่เด็ดขาดราวกับคีมเหล็ก ป้องกันไม่ให้คนปากเก่งหนีไปไหน เสียงฮือฮาจากรอบข้างดังขึ้นระลอกใหญ่ สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่คู่รัก(กำมะลอ)คู่กัดคู่นี้ด้วยความตื่นเต้น เน็ตหน้าเสียจนแทบจะกลืนน้ำลายไม่ลง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีแล้วเดินหายลับไปจากฝูงชนด้วยความอับอาย แต่คินไม่ได้สนใจเสียงรอบข้าง สายตาคมกริบของวิศวะหนุ่มจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด แววตาของอัลฟาหนุ่มเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความจริงจังที่ทรงพลังจนพายเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "คุณคิน... ปล่อยเลยนะ คนมองกันหมดแล้ว" พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามใช้ศอกดันอกแกร่งเอาไว้ แต่แรงของอีกฝ่ายมีมากกว่าเป็นเท่าตัว "ปล่อยไม่ได้หรอครับ..." คินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนคนฟังรู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง "ในเมื่อประกาศความเป็นเจ้าของต่อหน้าทุกคนไปแล้ว ถ้าปล่อยตอนนี้... เดี๋ยวของหวงของผมจะวิ่งหนีไปไหนอีก" พายชะงัก หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะกับประโยคที่คาดไม่ถึง ดวงตากลมโตมองสบกับแววตาจริงจังที่สะท้อนเงาของตัวเองอยู่ภายในนั้น ความเงียบงันชั่วขณะทำให้เสียงเพลงในงานรอบตัวราวกับถูกปิดสวิตช์ลง ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะหวานซึ้งจนหยดสุดท้าย เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงของคินก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ คินขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ร่างสูงก็ชะงักกка ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบหันกลับมามองพายด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "มีอะไรเหรอครับ หรือว่ากิ๊กเก่าคนไหนส่งข้อความมาตามอีก" พายเอ่ยแซะตามนิสัยเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า คินไม่ได้ตอบคำถามนั้น มือหนาที่โอบเอวอยู่ค่อยๆ คลายออก แต่สายตายังคงจดจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบด้วยข้อความจากบุคคลปริศนา "พาย..." คินเงยหน้าขึ้นมองด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าทุกครั้ง "เราคงต้องคุยกันยาว... เพราะคนที่ส่งข้อความมาเมื่อกี้ ไม่ใช่กิ๊กเก่า" พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย "แล้วใคร?" "พี่ชายแท้ๆ ของคุณ... ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศ และเขากำลังยืนอยู่ตรงประตูทางเข้างานตอนนี้" ************************************************** ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ