ตกลงนี่เราเป็นอะไรกัน?

กลิ่นอายความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศในคาเฟ่กึ่งสตูดิโอใต้ตึกนิเทศศาสตร์ ไม่ได้ช่วยลดอุณหภูมิความระอุที่กำลังแผดเผาอยู่กลางโต๊ะประชุมแม้แต่น้อย สายตาของคินที่ทอดมองมายังผม มันไม่ใช่แค่การจ้องมองแบบคนทั่วไป แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมโดยไม่เหลือช่องให้หนี หลังเหตุการณ์ปะทะคารมเดือดเมื่อครู่ ชายแปลกหน้าคนนั้น—หรือก็คือเน็ต อดีตคนที่คินเคยมีสัมพันธ์คลุมเครือ—เดินจากไปด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ แต่ดูเหมือนความตั้งใจที่จะเข้ามาป่วนเปรี้ยงปร้างของอีกฝ่าย จะไม่ได้ผลลัพธ์อย่างที่หวัง เพราะคนตัวสูงตรงหน้าผมกลับเบนความสนใจทั้งหมดมาที่ผมคนเดียวเสียอย่างนั้น "มองอะไรนักหนາครับคุณเดือนวิศวะ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรือไง" ผมแสร้งยกกาแฟขึ้นจبارกลบเกลื่อนความปั่นป่วนในอก พร้อมกับเชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยเพื่อรักษาฟอร์มของคนปากดี คินไม่ตอบทันที เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ ขาวยาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะจนผมต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับความเย็นของอากาศรอบตัวทำให้สมองผมรวนไปหมด "ปากเก่งจังนะครับพาย" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันดังขึ้นใกล้จนผมสัมผัสได้ถึงไออุ่น "เมื่อกี้ยังทำตัวเป็นเด็กดื้อ คุยกับใครก็ไม่รู้ยิ้มรับ0ออกหน้าออกตา พอตอนนี้ทำไมถึงหดหัวอยู่หลังแก้วกาแฟล่ะครับ" "ผมไม่ได้หดหัว แค่ไม่อยากเปลืองน้ำลายกับเรื่องไร้สาระ" ผมสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่เกรงกลัว "แล้วก็เลิกทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมสักที เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหว่า ต่างคนต่างอยู่ แค่แกล้งเป็นแฟนกันเฉพาะกิจตามสัญญาบ้าๆ ของคุณเท่านั้น" คำว่า 'สัญญา' ถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว เพื่อเตือนสติว่าความสัมพันธ์ของเรามันมีขอบเขตแค่ไหน แต่นั่นกลับทำให้คินหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น พรึบ! ร่างสูงไม่พูดเปล่า เขายื่นมือหนามาคว้าข้อมือผมไว้แน่นแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงกระชากนั้นทำให้ผมเสียหลักเซถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างของอีกฝ่ายอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ข้างแก้มจนขนลุกซู่ มืออีกข้างของคินเลื่อนมาท้าวกับพนักเก้าอี้ ล็อคตัวผมไว้ในวงแขนโดยสมบูรณ์เหมือนกรงข่ายที่ไม่มีทางหลุดรอด "สัญญาอะไรเหรอครับพาย... ผมจำไม่ได้" น้ำเสียงกระซิบข้างใบหูนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความอันตราย "รู้แค่ว่าตอนนี้ คนที่ยืนอยู่ข้างคุณคือผม และคนที่จะเคลียร์ปัญหาทุกอย่างก็คือผมเหมือนกัน" "ปล่อยนะคิน! นี่มันกลางคาเฟ่ คนมองกันหมดแล้ว!" ผมพยายามดันอกแกร่งออก แต่แรงของคนตัวโตกว่านั้นมีมากกว่ามหาศาล ยิ่งผมดิ้น คินยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน หัวใจในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน "ให้มองไปสิครับ ดีเสียอีก พวกมันจะได้รู้ว่าคนของวิศวะเขามีเจ้าของแล้ว และห้ามใครหน้าไหนมาแตะต้องทั้งนั้น" คินก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกของเราแทบจะชนกัน แววตาคมกริบนั้นเต็มไปด้วยความดุดันและ... ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "โดยเฉพาะไอ้หน้าอ่อนคนเมื่อกี้..." ผมชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อตระหนักได้ว่าความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลของคนตรงหน้ามันรุนแรงแค่ไหน คินกำลังแสดงความเป็นเจ้าของผมอย่างไร้ยางอาย และที่น่ากลัวที่สุดคือ หัวใจเจ้ากรรมของผมมันดันเต้นแรงจนทรยศความคิดตัวเอง "คุณมันบ้าไปแล้วคิน..." ผมพึมพำเสียงแผ่ว เบือนหน้าหนีสายตาคู่นั้นที่แทบจะกลืนกินผมเข้าไปทั้งตัว "ครับ ผมบ้า..." คินยอมรับหน้าตาเฉย ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนกะทันหันนี้ทำให้ผมสะดุ้งสุดตัว "แต่รู้ไหมครับว่าอะไรที่ทำให้ผมบ้าที่สุด..." เขเว้นจังหวะไปนิดหนึ่ง ก่อนจะโน้มใบسبเข้าใกล้จนริมฝีปากเกือบจะแนบชิดกับใบหู น้ำเสียงที่กระซิบออกมานั้นสั่นพร่าเล็กน้อยแต่นิ่งสนิทพอที่จะทำให้ผมหยุดหายใจ "...คือการเห็นคุณไปยิ้มให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผมนี่แหละครับ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมรอบโต๊ะประชุมท่ามกลางสายตาของเพื่อนๆ ในคณะที่เริ่มเหลียวมองมาด้วยความสนใจ แต่ก่อนที่ผมจะได้หาคำพูดคมๆ มาโต้กลับเพื่อกู้หน้า คินก็ขยับตัวออกห่างเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกจุดขึ้นที่มุมปากอีกครั้งอย่างรวดเร็ว กริ๊ง! เสียงกระดิ่งหน้าร้านคาเฟ่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาใหม่ด้วยฝีเท้ามั่นคง และทันทีที่ผมเห็นใบหน้าของคนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วก็แทบจะหยุดเต้นลงทันที—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสถานการณ์ตรงหน้ากำลังจะระเบิดเป็นจุล "พี่คิน... อยู่นี่เองเหรอครับ ผมตามหาซะทั่วเลย" เสียงหวานใสที่เอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดบาดใจ ทำให้ผมและคินต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน และนั่นคือวินาทีที่ผมรู้ตัวทันทีว่า... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ