ปากเสียเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความหึง

"ถ้าจะเสิร์ฟขนมแล้วแถมสายตาหวานเชื่อมขนาดนี้ เกรงใจเบอร์โทรศัพท์บนโต๊ะข้างๆ บ้างนะครับพี่... เขารอจดจนมือสั่นหมดแล้ว" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดชัดเจนดังขึ้นทันทีที่พนักงานเสิร์ฟหนุ่มหน้าตาดีวางจานเค้กสตรอว์เบอร์รีชอร์ตเค้กตรงหน้าพาย คินซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามในคาเฟ่สุดฮิตย่านมหาวิทยาลัยไม่ได้มองหน้าพนักงานด้วยซ้ำ นัยน์ตาคมกริบของเดือนคณะวิศวะฯ คู่นั้นจดจ้องอยู่ที่รอยยิ้มของเด็กนิเทศฯ ฝั่งตรงข้ามราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ พายเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายช้อนเงินในมือเคาะกับขอบจานเบาๆ เป็นจังหวะ แทนที่จะสะดุ้ง เขากลับหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก "อิจฉาเหรอครับคุณคิน หรือว่ากลัวว่าผมจะมีคนมาต่อแถวขายขนมจีบเยอะจนคุณต้องตกรอบแรก" "ตกรอบ?" คินแค่นAิ้ม หยิบแก้วกาแฟดำขึ้นจิบช้าๆ แต่ดวงตาดุจัดยังคงล็อกเป้าที่พาย "ปากดีแบบนี้ ระวังจะไม่มีแรงพูดตอนผมเอาคืนนะครับ" บทสนทนาคมคายที่เฉือนกันไปมาในระยะประชิดแบบนี้ คือสนามประลองยุทธ์ขนาดย่อมที่ทั้งคู่ต่างรู้ทางกันเป็นอย่างดี แต่สิ่งที่คนภายนอก—โดยเฉพาะกลุ่มเพื่อนสนิทที่นั่งโต๊ะถัดไป—เริ่มสังเกตเห็นอย่างชัดเจนในวันนี้ คือรังสีความหวงก้างที่แผ่พุ่งออกมาจากตัวผู้ชายร่างสูงใหญ่ที่ชื่อคิน ชนิดที่ต่อให้คนสายตาสั้นก็ยังมองเห็น "ไอ้คิน มึงเป็นเหี้ยอะไรวะ ตั้งแต่เดินเข้าร้านมา มึงจ้องหน้าทุกคนที่เดินผ่านพายยิ่งกว่าตำรวจตรวจคนเข้าเมืองอีก" กรณ์ เพื่อนสนิทในกลุ่มวิศวะของคินหัวเราะร่วน พร้อมกับตบโต๊ะฉาดใหญ่แซDเพื่อนรัก "หวงก้างเหี้ยๆ ระวังเถอะ หน้ามืดตามัวแบบนี้ เดี๋ยวหมาคาบไปกินไม่รู้ตัวนะเว้ย" "ถ้ามั่นใจว่าคาบไปได้ ก็ลองดู" คินตอบเสียงเรียบ แต่กรามที่ขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูนฟ้องชัดว่าเขาไม่ได้พูดเล่น สายตาคมกริบตวัดกลับไปมองกรณ์แบบคาดโทษ ก่อนจะหันมามองพายที่กำลังตักเค้กเข้าปากอย่างสบายใจ "อร่อยไหม" คินถาม น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเดิมนิดหน่อย แต่ยังคงความดุ "อร่อยครับ ร้านนี้เขามีชื่อเรื่องความหวานละมุน... ไม่เหมือนคนบางคนแถวนี้ ปากเสียตั้งแต่ตื่นยันพระอาทิตย์ตกดิน" พายจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่เคลือบยาพิษไปให้ คินนิ่งไปนิด ดวงตาพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่อันตรายต่อหัวใจคนมอง เขาโน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาใกล้ขึ้น ระยะห่างระหว่างใบ Implications ของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าจมูกพายจนเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ปากเสียเหรอ... งั้นเดี๋ยวผมพิสูจน์ให้ดูเอาไหมครับ ว่านอกจากปากจะเสียแล้ว อย่างอื่นของผมมัน... ดีขนาดไหน จนคุณเลิกแซวคนอื่นได้เลย" คำพูดกำกวมพร้อมรอยยิ้มมุมปากแบบนั้นทำเอาพายสำลักเค้กในคอแทบพุ่ง ต้องรีบคว้าแก้วน้ำมาดื่มกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาลามเลียทั่วใบหน้า ใบหูขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดอย่างปิดไม่มิด แม้จะปากจัดแค่ไหน แต่ยอมรับเลยว่าลูกตื๊อและความแพรวพราวในมุมที่ไม่มีใครเคยเห็นของคิน มักจะทำให้เขาเสียอาการได้ทุกที "ไอ้คนฉวยโอกาส..." พายพึมพำเบาๆ หลบสายตาคมที่มองมาอย่างรู้ทัน "ฮิ้ววว! อากาศในร้านติดแอร์นะเว้ย ทำไมกูรู้สึกร้อนแปลกๆ วะเนี่ย" เสียงแซวจากโต๊ะข้างๆ ดังขึ้นอีกระลอก พร้อมกับเสียงปรบมือชอบใจของเพื่อนๆ ที่นั่งล้อมวงกันอยู่ ทำให้พายยิ่งอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ทว่า ความวุ่นวายเล็กๆ บนโต๊ะอาหารกลับต้องหยุดชะงักลงทันที เมื่อเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ลอยมาแตะจมูกพร้อมกับเสียงทักทายที่จงใจดัดให้หวานหยด ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น "บังเอิญจังเลยครับพี่คิน... ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่" เน็ต ยืนส่งยิ้มพิมใจมาให้คิน มือเรียวถือแก้วเครื่องดื่มในมือแน่น ดวงตาส่อแววเว้าวอนและมีความตั้งใจบางอย่างซ่อนอยู่ชัดเจน บรรยากาศรอบโต๊ะที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัดขึ้นมาทันที คินหันไปมองต้นเสียง ใบหน้าที่เคยมีแววหยอกล้อกับพายเมื่อครู่กลับเรียบสนิทอย่างไร้ความรู้สึก ดวงตาคมดุฉายแววรำคาญใจอย่างไม่คิดจะปิดบัง ขณะที่พายค่อยๆ วางช้อนในมือลง ช้อนตาขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เกมพลิกผันในเสี้ยววินาที เมื่อเน็ตจงใจโน้มตัวลงกระซิบข้างหูคินด้วยเสียงที่ดังพอให้ได้ยินกันทั้งโต๊ะ "เน็ตมีเรื่องสำคัญ... เรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อคืน อยากรบกวนเวลาพี่คินสักนิดนะครับ" คินยังไม่ทันได้อ้าปากปฏิเสธ พายก็แค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ถูกจุดขึ้นอย่างเงียบๆ และก่อนที่ใครจะทันได้คาดคิด พายก็เอื้อมมือไปคว้าปกเสื้อเชิ้ตของคิน กระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกแทบชิดกัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนบนโต๊ะต้องกลั้นหายใจด้วยความตกตะลึง "ถ้าจะเคลียร์เรื่องเก่า... เชิญป้ายหน้าครับ เพราะตอนนี้... แฟนเขายังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ อย่าหาว่าผมไม่เตือน" มือหนาของคินที่เดิมทีนิ่งสนิท กลับเอื้อมขึ้นมาคว้าข้อมือพายที่กำปกเสื้อเขาไว้แน่นทันที นัยน์ตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่มุมปากหยักลึกจะยกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจสุดขีด ท่ามกลางความเงียบงันของทุกคนที่พากันอึ้งกับคำประกาศสถานะแบบสدดสอดของเด็กนิเทศฯ คนเก่ง ทว่า... รอยยิ้มคลั่งรักของคินยังไม่ทันได้ไปถึงไหน ประตูร้านคาเฟ่ก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของบุคคลที่สาม ซึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบ และเอמהะทักทายด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คินต้องหน้าถอดสีในทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!