รอยแผลที่ต้องเยียวยา

กลิ่นอายความเย็นเฉียบของเครื่องปรับอากาศในห้องซ้อมดนตรีหลังตึกคณะนิเทศฯ ไม่ได้ช่วยลดความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ระหว่างเราสองคนลงได้เลยแม้แต่น้อย "วางกีตาร์ลงเถอะพาย เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง" เสียงทุ้มต่ำของคินดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมมานานนับสิบนาที ร่างสูงในเสื้อช็อปวิศวะยับยู่ยี่ก้าวเข้ามาประชิดอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและร่องรอยความสำนึกผิดที่ปิดไม่มิด พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววขี้เล่น บัดนี้กลับว่าง1เปล่าจนน่าใจหาย นิ้วเรียวยังคงดีดสายกีตาร์โปร่งเป็นเสียงคอร์ดสั้นๆ ทว่าบาดลึก "คุยอะไรล่ะครับ คุณคิน... เรื่องที่นายเน็ตมาประกาศความเป็นเจ้า-เจ้าของผมกลางโรงอาหารเมื่อวันก่อน หรือเรื่องที่คุณยืนอ้ำอึ้งเป็นใบ้แดกตอนโดนถามความจริงกันแน่" พายเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มมุมปากเย้ยหยันจนคนมองสะท้าน "อ้อ ลืมไป คนระดับเดือนคณะวิศวะฯ ไม่จำเป็นต้องแค้นความรู้สึกใครนี่นะ อยากเล่นสนุกกับใครก็ได้ แล้วค่อยมาทำหน้าหมาหงอยทีหลังแบบนี้เหรอ" คำพูดเชือดเฉือนนั้นคมกริบราวกับใบมีด คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน เขารู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์แก้ตัว ความผิดพลาดโง่ๆ ที่ปล่อยให้เน็ตเข้ามาปั่นป่วนชีวิต และความลังเลในวินาทีวิกฤต กลายเป็นกำแพงหนาที่พายตั้งขึ้นมาเพื่อปิดกั้นเขาจากหัวใจอย่างสมบูรณ์แบบ "ฉันยอมรับว่าฉันโง่... โง่จนปล่อยให้เรื่องบ้าๆ มันเลยเถิด" คินก้าวเข้ามาอีกก้าว จนระยะห่างระหว่างเราแทบไม่เหลือ มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแขนเรียว แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย *เพียะ!* ไม่ใช่เสียงตบหน้า แต่เป็นเสียงสายกีตาร์ที่ถูกดีดด้วยความแรงจนขาดผึ่ง สะท้อนความเกรี้ยวกราดในใจของพายได้เป็นอย่างดี "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" พายลุกพรวดขึ้นยืน เผชิญหน้ากับคนตัวสูงกว่าโดยไม่หลบสายตา แม้ขอบตาจะเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้น "คุณคิดว่าความเสียใจของคุณตอนนี้มันลบรอยแผลที่ผมโดนคนอื่นเหยียบยละความรู้สึกได้เหรอคิน? คุณอยากได้อะไรจากผมอีก ชนะแล้วไม่ใช่เหรอที่ทำให้ผมรู้สึกทุเรียนกับเกมปัญญาอ่อนของคุณเนี่ย!" "พาย..." คินครางชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าอย่างที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน มือหนาคว้าข้อมือบางไว้แน่นด้วยแรงปะทะที่เปี่ยมด้วยความรู้สึกครอบครอง แต่แฝงไว้ด้วยความกลัว—กลัวว่าจะสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาล "ฉันไม่ได้เล่นเกม... ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่มันไม่ใช่เกมสำหรับฉันอีกต่อไปแล้ว ได้โปรด... ให้โอกาสฉันแก้ตัวอีกสักครั้งเถอะนะ" พายหัวเราะทั้งน้ำตา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำแต่ไร้ซึ่งความอ่อนแอให้เห็น "โอกาสเหรอ? คุณเก็บมันไว้ให้คนอื่นเถอะครับ... คนอย่างพาย เจ็บแล้วจำ ไม่ใช่ควายให้ใครจูงจมูกซ้ำสองหรอกนะ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คินยืนนิ่งงันราวกับถูกตรึงไว้กับพื้น ความเงียบของพายในตอนนี้มันน่ากลัวกว่าคำด่าทอเป็นไหนๆ มันคือความเย็นชาที่พร้อมจะตัดขาดเขาออกจากโลกใบนี้อย่างถาวร ทว่า... ในวินาทีที่คินกำลังจะเอ่ยคำร้องขอร้องครั้งสุดท้าย ประตูห้องซ้อมดนตรีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของพวกเธอสินะ" เสียงหวานแหลมที่คุ้นเคยดังขึ้น พร้อมกับการก้าวเข้ามาของเน็ตในชุดเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งที่จงใจปลดกระดุมเม็ดบนเผยให้เห็นรอยแดงจางๆ ที่ลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันฉาบอยู่บนใบหน้าของคนมาใหม่ ขณะที่ดวงตากวาดมองสภาพยับเยินของคินและคราบน้ำตาบนใบหน้าของพายด้วยความสะใจ "พอดีฉันลืมสร้อยข้อมือไว้ในรถคิน... คิดว่ามันน่าจะตกอยู่แถวนี้ซะอีก" เน็ตเอ่ยด้วยน้ำเสียงลอยชาย เดินตรงเข้ามาใกล้คินราวกับเป็นเจ้าของพื้นที่ ก่อนจะเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนแกร่งของพระเอกอย่างถือวิสาสะ "กลับกันเถอะคิน นายปล่อยให้ฉันรอที่รถนานเกินไปแล้วนะ" พายมองภาพนั้นด้วยแววตาที่แข็งกร้าวขึ้นเป็นทวีคูณ ความหวังริบหรี่ที่คินเพิ่งสร้างขึ้นมาพังทลายลงในพริบตา ความโกรธระลอกใหม่พุ่งพล่านจนพูดไม่ออก คินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเน็ตราวกับโดนของร้อน ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัดเมื่อหันไปสบตากับพาย "ไม่ใช่แบบนั้นนะพาย! เน็ต นายออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" คินหันไปตวาดกร้าวใส่ตัวร้ายที่ยืนลอยหน้าลอยตา แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปแล้ว... พายสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงสั่นๆ ของตัวเอง ก่อนจะยกยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ รอยยิ้มที่เย็นชาและไร้เยื่อใยที่สุดเท่าที่คินเคยเห็นมา "ไม่ต้องไล่หรอครับคุณคิน..." พายเอ่ยเบาๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำในความเงียบ "ในเมื่อคุณยังเคลียร์คนเก่าไม่ขาดมือ ก็เชิญกลับไปเคลียร์ให้เรียบร้อยเถอะ... ส่วนผม จะถือว่าเรื่องระหว่างเรา มันจบลงแค่ตรงนี้" พูดจบร่างเพรียวก็คว้ากระเป๋าเป้สะพายขึ้นบ่า หันหลังเดินเลี่ยงผ่านร่างของเน็ตและคินไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะชายหางตามามองอีกเลย "พาย! เดี๋ยว..." คินพยายามจะก้าวตาม แต่เสียงหวานๆ ของเน็ตกลับรั้งเขาไว้ด้วยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ "ตามไปตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์หรอคิน... เพราะต่อให้นายพยายามแค่ไหน พายเขาก็ไม่มีทางมองคนสารเลวแบบนายอีกแล้วล่ะ... และที่สำคัญ..." เน็ตเว้นจังหวะ ยิ้มเหยียด "น้องรหัสสุดที่รักของนายคนนั้น... ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวแล้วนะ" คินชะงักกึก หัวใจกระตุกวูบ หมุนขวับกลับมามองหน้าเน็ตด้วยแววตาดุดันราวกับซาตาน "แกหมายความว่ายังไง!" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับตัวละครทุกตัวด้วยกันเสมอนะครับ