ความจริงเริ่มกระจ่าง

“ถ้าคุณยังมัวแต่เล่นบทพระเอกใจดีที่โดนลากไปโน่นมานี่จนเสียหลักแบบนี้ พายว่า... บางทีพายอาจจะต้องเลิกเป็นฝ่ายรอดูความล้มเหลวของคุณ แล้วหันไปสนใจทางเลือกอื่นที่ดูฉลาดกว่านี้สักทีนะครับ” พายพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาที่จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคินนั้นกลับกร้าวแกร่งจนคนฟังต้องชะงักฝีเท้าที่กำลังก้าวเดินผ่านล็อบบี้คณะ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมจากร่างสูงข้างกายไม่ได้ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดผ่อนคลายลงแม้แต่น้อย คินหยุดกึก หันกลับมามองคนตัวเล็กที่ยืนกอดอกพิงผนังด้วยท่าทีท้าทาย แววตาของเขาเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความคุกรุ่นที่ถูกกดทับไว้ “ทางเลือกอื่น? หมายถึงใคร ไอ้ธันหรือไงครับ?” “ใครก็ได้ครับ ที่ไม่ต้องให้พายมานั่งเดาใจว่าสรุปแล้วในคืนนั้น... ใครกันแน่ที่เป็นคนวางแผนจองโต๊ะร้านอาหารร้านเดียวกับที่พายกับเพื่อนไป แต่ดันทำเป็นบังเอิญมาเจอ” พายเลิกคิ้ว ยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “เน็ตไม่ได้เป็นคนบอกคินใช่ไหมว่าพายจะไปที่นั่น... แล้วคินเองก็ไม่ได้เป็นคนจองโต๊ะด้วยซ้ำ จริงไหมครับ?” คินนิ่งไป ความเงียบงันที่เกิดขึ้นชั่วครู่คือคำตอบที่ชัดเจนที่สุดสำหรับพาย ดวงตาของคินวูบไหวเพียงครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามสัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่าที่ถูกต้อนให้จนมุม “พายกำลังจะพูดอะไร” น้ำเสียงของคินต่ำลงจนเกือบจะเป็นเสียงคำราม “พายกำลังจะบอกว่า พายเช็กประวัติการจองของร้านนั้นแล้วครับ” พายก้าวเข้ามาประชิดตัวคิน จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายหนาของอีกฝ่าย “ชื่อคนจองโต๊ะในคืนนั้น ไม่ใช่คิน และไม่ใช่เน็ต... แต่เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่พายคุ้นเคยเป็นอย่างดี เบอร์ของคนที่เคยเป็นคนสนิทของเน็ตเมื่อสามปีก่อน” บรรยากาศรอบข้างเหมือนถูกแช่แข็ง พายสังเกตเห็นลูกกระเดือกของคินขยับขึ้นลงจากการกลืนน้ำลายที่ยากลำบาก ความมั่นใจที่เคยมีในฐานะเดือนวิศวะฯ เริ่มร้าวรานเมื่อถูกพายรุกไล่ด้วยหลักฐานที่เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะฉลาดและละเอียดอ่อนถึงเพียงนี้ “พาย... เรื่องนี้มันมีเหตุผล” “เหตุผลที่คินต้องยอมให้เน็ตเล่นละครบทนางเอกผู้แสนดีที่ถูกรังแก ทั้งที่คินเองก็รู้ว่ามันเป็นแค่ฉากที่เขาสร้างขึ้นเพื่อกันพายออกไปน่ะเหรอครับ?” พายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นบาดลึกเข้าไปในใจของคิน “คินไม่ได้เป็นคนดีแบบที่พายคิดหรอกครับ คินแค่เป็นคนขี้ขลาดที่ไม่กล้าตัดวงจรความสัมพันธ์พรรค์นั้นต่างหาก” พายเบี่ยงตัวเดินเลี่ยงออกไป ทิ้งให้คินยืนอึ้งอยู่กลางโถงทางเดิน แต่ในจังหวะที่พายกำลังจะพ้นประตูคณะ มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเขา แรงบีบที่ไม่ได้เบามือส่งผ่านความรู้สึกโหยหาและสับสนออกมาอย่างปิดไม่มิด “อย่าไป” คินกระซิบ เสียงของเขาพร่าสั่นอย่างที่พายไม่เคยได้ยินมาก่อน “ถ้าพายเดินออกไปตอนนี้ พายจะไม่มีวันรู้เลยว่าสิ่งที่เน็ตทำ... มันมีจุดจบที่เลวร้ายกว่าที่พายคิดไว้มาก” พายชะงัก หันกลับมาเผชิญหน้ากับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะหลุดฟอร์มจนหมดสิ้น ดวงตาของคินแดงก่ำด้วยอารมณ์ที่พรั่งพรู “พูดมาครับคิน ถ้าอยากให้พายเชื่อใจอีกครั้ง... ก็พูดความจริงออกมาทั้งหมด เดี๋ยวนี้” คินจ้องมองเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและผิดหวังผสมปนเปกัน เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเปิดปาก แต่ทว่ายังไม่ทันที่เสียงทุ้มจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด เสียงรองเท้าส้นสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบพร้อมเสียงเรียกที่แหลมสูงก็ขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน “คิน! อยู่นี่เอง เน็ตตามหาตั้งนาน... อ้าว พาย ก็อยู่ด้วยเหรอคะ?” เน็ตเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งสองคน รอยยิ้มหวานหยดย้อยบนใบหน้าดูเสแสร้งจนพายอยากจะเบือนหน้าหนี ทว่าในจังหวะที่เน็ตปรายตามองพายด้วยแววตาของผู้ชนะ มือของเน็ตกลับทำของบางอย่างร่วงลงบนพื้น มันคือสมุดบันทึกเล่มเล็กที่พายจำได้แม่นว่าเป็นของเขาเอง... ของที่เขาควรจะทำหายไปตั้งแต่วันที่ไปห้องสมุดวันนั้น พายก้มลงมองสมุดเล่มนั้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเน็ตที่กำลังฉีกยิ้มกว้างอย่างได้ใจ พายจึงสรุปได้ทันทีว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเกมที่ถูกวางหมากไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาเริ่มรู้สึกตัว “ของสำคัญของพาย ดูเหมือนจะไปอยู่ในที่ที่ไม่ควรอยู่นะครับ” พายเอ่ยเสียงเย็น ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเน็ตที่ยืนตัวแข็งทื่อ “เน็ตครับ... พอดีพายมีอะไรจะ ‘เซอร์ไพรส์’ ให้ดูเหมือนกัน” พายคว้าสมุดคืนมา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าจอที่แสดงแชทหลักฐานการโอนเงินของเน็ตไปยังบุคคลที่สาม พร้อมกับรูปถ่ายของเน็ตที่กำลังคุยกับคนๆ นั้นในมุมมืดของมหาวิทยาลัย พายโชว์หน้าจอนั้นให้ทั้งคินและเน็ตเห็นเต็มตา เน็ตหน้าถอดสีทันที ขณะที่คินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับสิ่งที่ปรากฏตรงหน้า ทว่าในวินาทีนั้นเอง จู่ๆ ประตูห้องกิจกรรมที่ปิดสนิทอยู่ข้างหลังก็เปิดผางออก พร้อมกับร่างของบุคคลที่พายไม่คาดคิดว่าจะมาโผล่อยู่ที่นี่ในเวลานี้... ‘ธัน’ รุ่นพี่ที่เพิ่งย้ายคณะกลับมา พร้อมกับกุญแจรถในมือที่ดูคุ้นตาเหมือนกับกุญแจรถคันที่เน็ตเคยขโมยไปจากพายเมื่อสัปดาห์ก่อน! “พาย... พี่ว่าเราต้องคุยกันหน่อยแล้วล่ะเรื่องกุญแจรถคันนี้... และเรื่องที่ว่าทำไมมันถึงไปอยู่ในกระเป๋าของเน็ตตั้งแต่วันนั้น” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่พายจะหันกลับมามองคินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เกมนี้... มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนที่ยี่สิบกับผมนะครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่งจะตั้งใจเขียนตอนต่อไปให้เดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ