เกมปั่นประสาท

กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นมัสก์จางๆ ลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของห้องพักรับรองหลังสเตจ ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเฉียบราวกับติดลบ พายยืนกอดอกพิงบานประตูไม้สีเข้ม ดวงตากลมโตหรี่ลงมองภาพตรงหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะที่เคลือบไว้ด้วยความร้าวรานลึกๆ บนโซฟาตัวยาว... เน็ตกำลังโน้มตัวลงไปใกล้ร่างของคินที่นั่งหลับตาพิงพนักพิงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสมเครื่องดื่มชูกำลัง มือเรียวของอีกฝ่ายจงใจจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวของพระเอกหนุ่มให้เข้าที่ ทว่ามุมกล้องและองศาของร่างกายกลับดูแนบชิดเกินกว่าคำว่า 'เพื่อนร่วมคณะเก่า' จะกระทำต่อกัน แกร๊ก! เสียงเปิดประตูกระจกบานเลื่อนระเบียงด้านหลังดังขึ้นพร้อมกับจังหวะที่เน็ตผละตัวออกพอดี ร่างโปร่งบางแกล้งทำเป็นสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันมาสบตาเข้ากับพายที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าประตู "อุ๊ย... พาย" เน็ตส่งเสียงอุทานด้วยความตกใจที่แสดงออกมาราวกับละครเวทีเกรดบี "คือ... เน็ตแค่วางสติ๊กเกอร์กันแก้แฮงค์ให้คินน่ะครับ พอดีเขาบ่นว่าปวดหัวตั้งแต่รอบซ้อมใหญ่แล้ว พายอย่าเข้าใจผิดนะครับ" ประโยคแก้ตัวที่มาพร้อมรอยยิ้มจอมปลอมนั่นช่างน่าขันในสายตาของคนฟัง พายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพที่จงใจจัดฉากอย่างรู้ทัน เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องช้าๆ ส้นรองเท้าผ้าใบกระทบกับพื้นปาร์เกต์เกิดเสียงดังเป็นจังหวะเพื่อทำลายความเงียบ "มืออาชีพดีนี่ครับ... เล่นบทพยาบาลจำเป็นได้แนบเนียนจนน่าเอาโล่รางวัลออสการ์ไปประดับหัวเตียง" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมจนคนฟังหน้าชา "แต่ถ้าจะจัดฉากให้มันสมจริงกว่านี้ คราวหน้าบอกคุณคินให้ลืมตาตื่นขึ้นมาแสดงด้วยนะครับ หลับตาพริ้มขนาดนั้น กลัวคนเขาไม่รู้หรอกเหรอว่าตั้งใจเปิดฉากละครฉากนี้ให้ใครดู" เน็ตหน้าเสียไปชั่วขณะ แต่รอยยิ้มหยันก็ถูกยกขึ้นมาแทนที่อย่างรวดเร็ว "พายก็พูดเกินไป... คินเขาเพลียจริงๆ นะครับ เมื่อคืนเราคุยกันดึกมาก เรื่องโปรเจกต์งานคณะที่ค้างคาอยู่ แถมคินยังบอกเองด้วยซ้ำว่า..." เน็ตจงใจเว้นวรรค ปรายตามองร่างสูงที่ยังคงหลับตาอยู่บนโซฟาด้วยความมั่นอกมั่นใจ ก่อนจะกระซิบประโยคทุบทำลายความเชื่อใจด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ว่าต่อให้คนอื่นจะพยายามเข้าหาแค่ไหน สุดท้ายเขาก็มีพื้นที่พิเศษไว้ให้แค่คนที่รู้ใจกันจริงๆ เท่านั้น" คำพูดนั้นทำเอาหัวใจของพายกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง แม้ปากจะบอกตัวเองว่าอย่าไปบ้าจี้ตามเกมปั่นประสาทของคนตรงหน้า แต่ภาพความสนิทสนมในอดีตระหว่างคินกับเน็ต รวมถึงท่าทีหวงเนื้อหวงตัวของอีกฝ่ายที่มักจะแสดงออกเสมอ ก็คือนามบัตรชั้นดีที่ตอกย้ำว่าพวกเขามีประวัติศาสตร์ร่วมกันที่ยาวนานเกินกว่าใครจะแทรกซึม "เหรอครับ..." พายฝืนยิ้มรับความเจ็บแปลบที่แล่นพล่านในอก น้ำเสียงยังคงนิ่งสนิทแม้ข้างในจะสั่นไหว "ถ้าพื้นที่พิเศษมันแน่นหนาขนาดนั้น คุณเน็ตจะดิ้นรนวิ่งวอนขอพื้นที่คืนทำไมล่ะครับ? เหนื่อยเปล่าๆ เสียเวลาทำมาหากินเปล่าๆ นะครับคนสวย" เน็ตกัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธที่ถูกแทงใจดำ ดวงตารื้นไปด้วยความไม่พอใจ ทว่าก่อนที่สงครามประสาททางคำพูดจะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงทุ้มต่ำที่แหบพร่าจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "เสียงดังอะไรกัน..." คินขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ มือหนายกขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ดวงตาคมกริบที่มักจะฉายแววเจ้าเล่ห์และดุดันเวลานี้กลับปรือปรอยด้วยความมึนงง เขากวาดสายตามองเน็ตที่ยืนอยู่ข้างโซฟา ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของพายซึ่งยืนกอดอกหน้าบึ้งตึงอยู่ปลายห้อง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นกดดันขึ้นทันที คินขมวดคิ้วมุ่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวของคนรักจำเป็น เขารีบก้าวเท้าเข้ามาหาพายทันที ทว่าเน็ตกลับเอื้อมมือมาแตะแขนเขาไว้เสียก่อน "คิน... ไหวไหมครับ ให้เน็ตช่วยพายาแก้ปวดให้อีกหน่อยไหม" คินสะบัดแขนออกอย่างรวดเร็วโดยสัญชาตญาณ สายตาคมกริบหันไปมองเน็ตด้วยความหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด "นายออกไปก่อน... ฉันอยากคุยกับพายตามลำพัง" เน็ตเม้มปากแน่นด้วยความแค้นเคือง แต่ก็จำใจต้องเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปโดยไม่ลืมที่จะหันมาส่งสายตาเยาะเย้ยใส่พายแวบหนึ่งก่อนจะปิดประตูกระแทกเสียงดังลั่น ห้องพักรับรองกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจและกลิ่นอายความตึงเครียดที่ลอยเคคว้างอยู่ตรงกลาง คินสาวเท้าเข้าไปใกล้พายหมายจะเอื้อมมือไปคว้ามือเรียวมาจับ ทว่าพายกลับก้าวถอยหลังหลบอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปัดมือของเขาออกอย่างไร้เยื่อใย "ไม่ต้องมาแตะต้องตัวผม" พายเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย พยายามควบคุมไม่ให้ความอ่อนแอเล็ดลอดออกทางน้ำตา "ไปเคลียร์กับคนของคุณให้เรียบร้อยก่อนเถอะครับ คิน... อย่ามาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผม ในเมื่อคุณยังทำตัวกั๊กความสัมพันธ์กับคนเก่าไว้แบบนี้" "พาย พูดอะไรของนาย..." คินขมวดคิ้วแน่น ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนพายต้องถอยหลังไปชนกับผนังห้องอย่างไร้ทางหนี ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังรื้นน้ำใสๆ "หึงเหรอ? หรือว่าฟังอะไรไร้สาระมาจากคนเมื่อกี้" "ผมไม่ได้หึง!" พายสวนกลับทันควัน เสียงดังขึ้นด้วยความอัดอั้นตันใจ พยายามดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง ทว่าร่างสูงกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหิน "และผมก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าคุณจะไปเคลียร์ใจหรือไปนอนกกกับใครมาก่อนหน้านี้! เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของผมสักที คิน! ในเมื่อคุณกับเขายังตัดกันไม่ขาด!" คินนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคมกริบวับโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจ ร่างสูงโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างแก้มเนียน ความรู้สึกเป็นเจ้าของที่พุ่งพล่านจนขีดสุดทำให้เขาหมดความอดทนที่จะมานั่งอธิบายเรื่องไร้สาระ "อยากรู้ใช่ไหมว่าผมตัดใครขาดหรือไม่ขาด..." คินกระซิบเสียงต่ำชิดริมฝีปากของพาย น้ำเสียงนั้นทุ้มพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์อันตราย มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นล็อกเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้คนปากแข็งได้ขยับหนีไปไหน ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปกดล็อกท้ายทอยของพายไว้มั่น "คิน... ปล่อยนะ! อื้อ..." พายยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคต่อว่าใดๆ ออกมา ริมฝีปากหนาก็ทาบทับลงมาปิดกั้นคำพูดทุกอย่างด้วยความดุดันและเร่าร้อน เป็นการจุมพิตที่ไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความหึงหวง ความโกรธขึง และความต้องการที่จะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด็ดขาด ทว่าในวินาทีที่พายกำลังจะยกมือขึ้นทุบไหล่กว้างเพื่อประท้วงและผลักไส... ประตูห้องพักรับรองที่ถูกปิดไว้ไม่สนิทเมื่อครู่ก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดังลั่น พร้อมกับเสียงอุทานตกใจของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาเห็นเหตุการณ์พอดิบพอดี "อุ๊ย! ขอโทษครับ... ผมไม่รู้ว่าพวกคุณกำลัง..." ร่างของรุ่นพี่ปี 3 คณะบริหารธุรกิจที่พายเพิ่งรับปากจะไปช่วยงานโปรเจกต์ยืนค้างเติ่งอยู่ตรงข้ามประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพเดือนคณะวิศวะฯ กำลังบดจูบกับเด็กนิเทศฯ คนดังท่ามกลางความสลัวของห้อง และในวินาทีนั้นเอง... คินก็ผละริมฝีปากออกจากพายช้าๆ สายตาคมกริบตวัดกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุดันรากับสัตว์ป่าที่ถูกขัดจังหวะการล่าเหยื่อ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นอย่างเย็นเยียบ แล้วเอ่ยประโยคทุบทำลายความสัมพันธ์ทั้งหมดของพายลงในพริบตา "เข้ามาสิครับ... พอดีเลย ผมกำลังจะประกาศให้คนทั้งมหาลัยรู้พอดีว่าเด็กคนนี้... เป็นของผมคนเดียว" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ขอเป็นคนโปรดของคุณ (ศัตรูหัวใจคนนี้คือผมเอง)" มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ