รอยร้าวของญาติขี้ฉ้อ

“นี่หรือคือของที่แกจะเอามาต้อนรับพี่สาวอย่างฉัน? ผักใบเหี่ยวๆ กับน้ำแกงจืดชืดไร้รสชาติ หลินฟางเซียน! ฉันเป็นถึงญาติผู้ใหญ่แกนะ ไม่คิดจะแบ่งสมบัติที่ได้จากฉินอี้เฉินมาปรนเปรอฉันบ้างหรือไง!” เสียงแหลมสูงของ ‘ป้าหวัง’ ญาติห่างๆ ที่ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าเงินกระแทกเข้าโสตประสาทของหลินฟางเซียนขณะที่นางกำลังก้มตัวลงถอนหญ้าในแปลงผักข้างบ้าน มือเรียวชะงักกึก ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นช้าๆ ปัดเศษดินออกจากถุงมือด้วยท่วงท่าสง่างามที่ขัดกับสภาพแวดล้อมชนบทโดยสิ้นเชิง ฟางเซียนไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองผู้มาเยือน นางเพียงแค่คลี่ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยประกายเย้ยหยัน “ป้าหวังคะ... คนเราถ้าจะหิวโซขนาดต้องมาขอส่วนแบ่งจากเงินเดือนทหารของสามีคนอื่นแบบนี้ ดิฉันแนะนำให้ไปปรึกษาหมอที่อนามัยดูนะคะ เผื่อว่าอาการ ‘หน้ามืดตามัว’ จะได้รับการรักษาให้หายขาด” “แก! อีเด็กปากดี!” ป้าหวังถลันเข้ามาหมายจะลงมือตบ แต่ฟางเซียนกลับไวกว่า นางก้าวถอยหลังหนึ่งจังหวะอย่างเรียบเฉย พร้อมกับส่งสัญญาณให้สุนัขพันธุ์ทางตัวใหญ่ที่อี้เฉินเพิ่งเก็บมาเลี้ยงคอยเฝ้าบ้านแยกเขี้ยวขู่คำราม “ป้าคะ ตระกูลฉินสอนเสมอว่าเราต้อนรับมิตรด้วยไมตรี แต่ถ้ามิตรคิดจะมาเป็นโจร... ฉันก็มีวิธีต้อนรับแบบที่ป้าจะจำไปจนวันตายเลยล่ะค่ะ” ฟางเซียนเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายหนึ่งก้าว บรรยากาศรอบตัวนางเปลี่ยนไปราวกับมีไอเย็นเยือกปกคลุม “จะรับชาสักแก้วไหมคะ? หรือจะรับเป็น ‘เงินก้อน’ ที่ป้าเคยโกงย่าฉันไปเมื่อสิบปีก่อนคืนดีล่ะ? ดิฉันจำแม่นนะคะ... ห้าสิบหยวนที่หายไปวันนั้น น่ะ” สีหน้าของป้าหวังซีดเผือดลงทันที มือที่กำแน่นสั่นเทาเล็กน้อย “แก... แกพูดเรื่องอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง!” “ไม่รู้เรื่องหรือคะ? งั้นลองถามตำรวจที่หน้าหมู่บ้านดูไหม เห็นว่ากำลังตามหาตัวคนทำบัญชีเท็จในโครงการสหกรณ์อยู่พอดี” ฟางเซียนหยิบตะกร้าผักขึ้นมาถือไว้ พลางกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “ถ้าอยากให้เรื่องนี้จบลงด้วยการที่ป้าเดินออกจากบ้านฉันไปอย่างคนปกติ ก็รีบไสหัวไปก่อนที่สามีฉันจะกลับมา... เพราะถ้าเขารู้ว่ามีคนมาข่มขู่ภรรยาเขา เขาอาจจะไม่ใจดีเหมือนฉันนะคะ” ในจังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารก็ดังขึ้นจากระยะไกล อี้เฉินก้าวลงจากรถด้วยชุดเครื่องแบบที่ยังดูเนี้ยบเป๊ะแม้จะผ่านการฝึกมาทั้งวัน เขาส่งสายตาดุดันมายังป้าหวังเพียงชั่วครู่ แต่อานุภาพความกดดันนั้นทำเอาญาติขี้ฉ้อแทบทรุดฮวบกับพื้น “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าฟางเซียน?” อี้เฉินเดินเข้ามาโอบเอวภรรยาอย่างเป็นธรรมชาติ สายตาที่มองคนแปลกหน้าช่างเย็นชาจนน่าขนลุก “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่แขกที่เดินหลงทางมาขออาหารทาน แต่ดูท่าทางเขาจะอิ่มเกินไปจนไม่อยากทานแล้ว” ฟางเซียนเอ่ยพลางหัวเราะร่า ป้าหวังไม่รอช้า รีบวิ่งหนีออกไปจากรั้วบ้านโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เมื่อความวุ่นวายจบลง ฟางเซียนก็หันไปหาอี้เฉินด้วยแววตาอ่อนโยน นางหยิบตะกร้าที่เพิ่งเก็บผักสดๆ จากมิติห้างสรรพสินค้าออกมา—ผักที่ใบเขียวสดและกลิ่นหอมหวนกระตุ้นความหิวโหย “วันนี้เย็นนี้ทำหม้อไฟผักรวมดีไหมคะ? ฉันได้เนื้อวัวคัดพิเศษมาจากตลาดมืดด้วย รับรองว่าอร่อยจนป้าหวังที่เพิ่งไปต้องเสียดายจนนอนไม่หลับแน่” อี้เฉินยิ้มตอบ เป็นยิ้มที่หาดูได้ยากจากชายหนุ่มมาดนิ่ง เขาบรรจงจูบที่หน้าผากภรรยาเบาๆ “อะไรที่เธอทำ ผมก็ชอบหมดนั่นแหละ” ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะกลับมาอบอุ่น ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูรั้วที่ดังรัวและหนักแน่นผิดปกติก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของ ‘แม่สามีตระกูลฉิน’ ที่พุ่งพรวดเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัด ในมือของนางถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ดูคุ้นตา... มันคือใบแจ้งยอดรายได้จากโรงสีที่ฟางเซียนเพิ่งแอบไปทำธุรกิจเสริมไว้เมื่อวานนี้ “หลินฟางเซียน! แกมันงูพิษ!” แม่สามีตระกูลฉินตะโกนลั่น “แกแอบสะสมเงินเข้ากระเป๋าตัวเองโดยไม่ผ่านบัญชีกลางของตระกูลฉิน วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้รู้สำนึกว่าใครคือใหญ่ในบ้านนี้!” ฟางเซียนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ วางตะกร้าผักลงอย่างใจเย็น นางหันไปสบตาอี้เฉินที่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นทันที ในขณะที่นางขยับยิ้มมุมปากอีกครั้ง... ยิ้มที่ดูอันตรายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา เพราะในมิติของนาง ตอนนี้ ‘หลักฐาน’ การยักยอกเงินของแม่สามีคนนี้ ถูกเตรียมไว้รอรับการตีกลับอย่างสาสมแล้ว “แม่คะ... จะสอนหนูหรือคะ?” ฟางเซียนเอ่ยเสียงนิ่ง “งั้นลองมาดูกันหน่อยไหมว่า ระหว่างเงินที่หนูหามาด้วยน้ำพักน้ำแรง กับเงินที่แม่แอบโยกออกจากกองทุนหมู่บ้าน... อะไรจะทำให้แม่ต้องไปนอนในคุกก่อนกัน?” ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านนิยายและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางชีวิตใหม่ของฟางเซียนนะคะ!