แผนขยายพื้นที่เพาะปลูก

"เงินที่ได้จากการขายผักล็อตแรกไม่ใช่แค่ตัวเลขในสมุดบัญชี แต่มันคือใบเบิกทางที่บอกว่า ฉันจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนในบ้านตระกูลฉินอีกต่อไป" หลินฟางเซียนวางปากกาลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน แรงกระแทกเบาๆ ของมันสะท้อนความมุ่งมั่นในแววตา เธอมองดูแปลนผังฟาร์มที่วาดขึ้นด้วยตัวเองในมิติห้างสรรพสินค้า พื้นที่หลังบ้านที่เคยรกร้างกำลังจะเปลี่ยนไปเป็นอาณาจักรเกษตรครบวงจรตามแผนที่เธอวางไว้ "เซียนเอ๋อร์ ดูเคร่งเครียดเกินไปหรือเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นของฉินอี้เฉินดังขึ้นพร้อมกับสัมผัสอุ่นจากฝ่ามือหนาที่วางลงบนไหล่บาง เขาเพิ่งกลับจากกรมทหาร ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบยังคงดูน่าเกรงขาม ทว่าแววตาที่มองภรรยากลับอ่อนโยนจนแทบละลาย ฟางเซียนหันไปยิ้มให้เขา ก่อนจะจิ้มไปที่แผนผังบนกระดาษ "คุณดูนี่สิคะอี้เฉิน เรามีมิติพิเศษที่ช่วยร่นระยะเวลาการเติบโตของพืช แต่ถ้าจะให้ฟาร์มของเราก้าวกระโดดไปสู่ระดับส่งออกในตลาดเมืองหลวง เราต้องปรับระบบชลประทานและสร้างโรงเรือนอัจฉริยะที่ควบคุมอุณหภูมิได้ ดิฉันไม่ได้ต้องการแค่ปลูกผักไว้กินเอง แต่ดิฉันต้องการสร้างระบบนิเวศของเกษตรกรรมสมัยใหม่ค่ะ" ฉินอี้เฉินกวาดสายตามองรายละเอียดที่ซับซ้อน เขาไม่แปลกใจเลยที่ภรรยาของเขาฉลาดเฉลียวเพียงใด แต่สิ่งที่เขาให้ความสนใจมากกว่าคือความตั้งใจจริงที่ปรากฏในแววตาคู่สวยนั้น "ไม่ว่าเธอต้องการอะไร ทั้งกำลังทรัพย์และกำลังคน ผมสนับสนุนเธอเต็มที่ พรุ่งนี้ผมจะไปคุยกับช่างไม้เรื่องวัสดุสร้างโรงเรือนให้ ส่วนเรื่องแรงงาน... ถ้าแม่ของผมเริ่มพูดจาไม่ดีใส่เธออีก ผมจะจัดการเอง" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "แม่สามีหรือคะ? ปล่อยให้ท่านพยายามกดขี่ไปเถอะค่ะ ยิ่งท่านโกรธ ก็ยิ่งเห็นชัดว่าท่านเริ่มคุมเกมไม่ได้แล้ว" ยังไม่ทันขาดคำ ประตูก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างท้วมของแม่สามีตระกูลฉินเดินเตะฝุ่นเข้ามาพร้อมใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ "หลินฟางเซียน! นี่แกคิดจะเปลี่ยนสวนหลังบ้านให้เป็นที่เก็บขยะหรือยังไง? กลิ่นดินกลิ่นปุ๋ยมันฟุ้งไปหมด ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนถ้าแขกของท่านประธานมาเห็นเข้า!" ฟางเซียนค่อยๆ ลุกขึ้นยืน สายตาของเธอนิ่งเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน "แม่คะ ที่นี่คือบ้านที่สามีของฉันซื้อด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขา และพื้นที่ตรงนี้คือทรัพย์สินที่ใช้สร้างรายได้เข้าครอบครัว ถ้าท่านอายที่เห็นบ้านมีรายได้เพิ่มขึ้น ดิฉันก็เกรงว่าท่านคงต้องอยู่แต่ในห้องนอนไปตลอดชีวิตค่ะ" แม่สามีชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "แก! นังสะใภ้ปากดี!" "พอได้แล้วครับแม่" อี้เฉินก้าวออกมาบังภรรยาไว้ น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบจนคนฟังต้องถอยหลัง "ฟางเซียนคือคนจัดการเรื่องความเป็นอยู่ของครอบครัวนี้ ถ้าแม่ยังรบกวนการทำงานของเธออีก ต่อไปนี้เบี้ยเลี้ยงประจำเดือนของแม่ ผมคงต้องขอลดลงครึ่งหนึ่งเพื่อนำมาเป็นต้นทุนทำฟาร์มครับ" แม่สามีตัวสั่นเทาด้วยความแค้นใจ แต่ไม่กล้าเอ่ยเถียงสู้กับสายตาเด็ดขาดของลูกชาย เธอสะบัดหน้าหนีแล้วเดินกระแทกเท้าออกไป ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศที่ตึงเครียด ฟางเซียนมองแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันมามองสามีแล้วส่งยิ้มหวาน "ขอบคุณนะคะที่ยืนข้างกัน" "เราคือคู่ชีวิตกันนี่" เขาตอบพลางคว้าตัวเธอมากอดแน่น "วางโครงสร้างเสร็จเมื่อไหร่ ผมอยากให้เธอดูสิ่งที่ผมเตรียมไว้ให้" ฟางเซียนกระตุกยิ้ม เธอเปิดมิติห้างสรรพสินค้าออกมาอีกครั้ง เมล็ดพันธุ์เกรดพรีเมียมหลายชนิดถูกคัดแยกออกมา เตรียมพร้อมสำหรับการเพาะปลูกในโรงเรือนที่จะเริ่มขึ้นในวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างกำลังไปได้สวย หากไม่ติดว่า... ขณะที่ฟางเซียนกำลังจะปิดมิติ สายตาก็เหลือบไปเห็นตัวเลขในบัญชีที่จู่ๆ ก็พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติจากระบบบริหารจัดการฟาร์ม เธอขมวดคิ้วสงสัย มันไม่ใช่ยอดขายจากตลาดมืดที่เธอดีลไว้ แต่เป็นเงินก้อนใหญ่ที่โอนเข้ามาจากฐานข้อมูลลับของกลุ่มทุนอสังหาริมทรัพย์ที่เธอเคยปฏิเสธงานไปเมื่อสัปดาห์ก่อน *ใครกันที่เป็นคนแอบดำเนินการเรื่องนี้แทนเธอ?* ฟางเซียนหันไปมองฉินอี้เฉินที่ตอนนี้ดูเหมือนจะตั้งใจอ่านหนังสือในมือมากผิดปกติ หรือว่าท่านประธานที่เคร่งขรึมของเธอ จะแอบทำอะไรที่นอกเหนือจากคำสั่งของเธอไว้ในเงามืดกันแน่? ความสงสัยยังไม่ทันคลี่คลาย เสียงเคาะประตูรั้วบ้านก็ดังขึ้นในยามวิกาล พร้อมกับเงาร่างของชายชุดดำสามคนที่ยืนเรียงรายอยู่หน้าบ้าน พวกเขาไม่ใช่คนในหมู่บ้าน และสายตาที่พวกเขามองมายังฟาร์มของเธอ... คือสายตาของนักล่าที่พบเหยื่ออันโอชะ! "คุณอี้เฉิน..." ฟางเซียนกระซิบเรียกสามีพร้อมกับหยิบกริชเล่มเล็กออกมาจากมิติอย่างเงียบเชียบ "ดูเหมือนแผนการขยายพื้นที่ฟาร์มของเรา จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขอร่วมหุ้นด้วยแล้วล่ะค่ะ" ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับ "สวนส้มปลายฟ้า" ในตอนที่ 13 นี้ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!