เปลี่ยนชุดโทรมเป็นชุดสวย

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสะเทือนลั่นห้องโถงแคบๆ ของบ้านตระกูลฉิน จนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีหม่นสั่นระริก ปลายน้ำชาสีเข้มกระฉอกออกมาเปื้อนผิวไม้เก่าคร่ำคร่า "หลินฟางเซียน! เจ้ากล้าดีอย่างไรถึงเอาของในครัวไปขายตลาดมืดลับหลังฉัน แถมยังแต่งตัวด้วยชุดประหลาดนี่อีก! คิดว่าแต่งตัวแบบนี้แล้วจะกลายเป็นคุณหนูในเมืองหลวงหรือไง หน้าไม่อาย!" เสียงแหลมสูงของแม่สามีตระกูลฉินแผดลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นางจ้องมองสะใภ้ตัวดีด้วยสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ สองมือเท้าสะเอวแน่นจนไหล่ห่อเหี่ยวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยว ฟางเซียนไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีครีมเนื้อผ้าลินินทอละเอียด ทับด้วยเอี๊ยมกระโปรงยีนส์เข้ารูปสไตล์แฟชั่นยุค 70 ที่ดึงมาจากมิติห้างสรรพสินค้า ยืนกอดอกพิงวงกบประตูอย่างสบายอารมณ์ ปอยผมหยักศกเล็กน้อยเคลียกรอบหน้าขับให้ใบหน้าเรียวสวยดูโดดเด่นสะดุดตาจนผู้คนแทบจำภาพภรรยาชาวนาสุดซอมซ่อคนเก่าไม่ได้เลย "ถ้าหน้าไม่อายแล้วได้เงินมาซื้อแป้งสาลีกับเนื้อหมูสามชั้นให้สามีกินจนอิ่มท้อง ฉันยอมเป็นคนหน้าไม่อายแบบนี้ทุกวันยังดีกว่าเป็นคนแก่ปากจัดแต่สมองมีแต่ขี้เลื่อยนะคะคุณแม่" ฟางเซียนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่เชือดเฉือน รอยยิ้มมุมปากเยียบเย็นจนแม่สามีสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง "แก...อีนางตัวดี!" "หยุดพูดเพ้อเจ้อแล้วถอยไปค่ะ ขวางทางคนจะทำมาหากิน" ฟางเซียนปัดมือไล่อากาศราวกับไล่แมลงวัน ก่อนจะหันไปสบตากับฉินอี้เฉินที่เดินกลับมาจากแปลงนาพอดี ร่างสูงใหญ่ในชุดทหารสีเขียวเข้มหยุดชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามกวาดมองภรรยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความนิ่งงันฉายชัดในแววตาของนายทหารหนุ่ม ภายในอกข้างซ้ายกระหน่ำเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก ปกติภรรยาของเขามักจะสวมชุดผ้าฝ้ายเก่าๆ ซีดเซียวจนแทบกลืนไปกับผนังดิน แต่วันนี้... ฟางเซียนกลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าคุณหนูจากตระกูลใหญ่ในเมืองหลวง ชุดที่นางสวมใส่ขับเน้นสัดส่วนเอวคอดกิ่วและเรียวขาเพรียวบาง รอยยิ้มมั่นใจนั่นทำให้ดวงตาคู่นั้นพราวระยับราวกับดวงดาวในคืนเดือนมืด อี้เฉินขยับลูกกระเดือกกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วใบหน้าคมสัน เขาเป็นคนนิ่งขรึมและพูดน้อย แต่เวลานี้ต่อหน้าสายตาขุ่นเคืองของมารดา สามีผู้เคร่งขรึมกลับก้าวเข้าไปยืนบังร่างภรรยาไว้ครึ่งหนึ่ง สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งพล่าน พร้อมกับมือหนาที่ยื่นไปคว้าเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่สนสายตาใคร "แม่ครับ ฟางเซียนทำถูกแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังจนคนเป็นแม่สะดุ้ง "เงินที่เธอหามาได้จากตลาดมืดวันนี้ มากกว่าเบี้ยเลี้ยงทหารของผมสามเดือนรวมกันเสียอีก ถ้าแม่อยากให้บ้านเราอยู่อย่างสุขสบาย กรุณาอย่าหาเรื่องเธออีกเลยครับ" แม่สามีอ้าปากค้าง ตาเหลือกค้างด้วยความตกใจ "แก... แกเข้าข้างนังนี่เหรออี้เฉิน! มันมนต์ดำอะไรใส่ลูกชายฉันกัน!" ฟางเซียนแอบหัวเราะคิกคักในลำคอ นางเอียงคอมองสามีหนุ่มที่ยืนเป็นโล่ห์มนุษย์ให้อย่างพึงพอใจ มือเรียวเล็กยื่นไปหยิกเอวสอบของเขาเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้ แต่กลับทำให้อี้เฉินสะดุ้งเฮือกและยิ่งโอบกระชับเอวเธอแน่นขึ้นไปอีก "จริงสิคะพี่อี้เฉิน..." ฟางเซียนจงใจเปลี่ยนเรื่องเพื่อตัดรำคาญ นัยน์ตาระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์ "วันนี้ฉันได้วัตถุดิบชั้นดีมาจากมิติ... เอ๊ย มาจากตลาดลับในเมืองมาเพียบเลยค่ะ รับรองว่าเย็นนี้ฉันจะทำเมนูเด็ดที่พวกเราไม่เคยลิ้มลองมาก่อนให้ทาน" กลิ่นหอมกรุ่นของเครื่องเทศและเนื้อย่างซีอิ๊วโชยเตะจมูกลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวทันทีที่ฟางเซียนเริ่มลงมือปรุงอาหาร เสียงฉู่ฉ่าของน้ำมันและเสียงตะหลิวกระทบกระทะเหล็กดังประสานกับเสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาว สร้างบรรยากาศอบอุ่นมีชีวิตชีวาที่บ้านตระกูลฉินไม่เคยสัมผัสมาก่อนในรอบหลายปี อี้เฉินยืนกอดอกพิงผนังมองแผ่นหลังบางที่ขยับเขยื้อนอย่างคล่องแคล่ว แววตาคมกริบทอประกายความคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด ในขณะที่กลิ่นหอมของอาหารกำลังเย้ายวนจนท้องของทุกคนในบ้านส่งเสียงร้องโครกคราก ทันใดนั้นเอง... เสียงทุบประตูก็รัวดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนแหบพร่าของหัวหน้าหมู่บ้านที่กระหืดกระหอบวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น "ฉินอี้เฉิน! ฟางเซียน! ออกมานี่เร็วกลัวเถอะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าทางเข้าหมู่บ้านแล้ว!" ฟางเซียนชะתักมือที่กำลังถือตะหลิว หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อกวาดสายตาไปเห็นเงาร่างลางๆ ของกลุ่มคนแปลกหน้าที่กำลังก้าวเข้ามาในเขตบ้านของตนผ่านหน้าต่างกระจก รถจípทหารคันใหญ่ติดตราสัญลักษณ์ลับจากเมืองหลวงจอดสนิทอยู่ที่หน้าลานดิน และคนที่ก้าวลงมาจากรถคันนั้น... คือชายหนุ่มในชุดเครื่องแต่งกายเนียบกริบผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับอี้เฉินราวกับพิมพ์เดียวกัน แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและรอยยิ้มเยียบเย็นที่ส่งตรงมายังฟางเซียน! ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับการอ่านนิยายและร่วมเดินทางไปกับเส้นทางชีวิตใหม่ของฟางเซียนนะคะ!