ความรักเบ่งบานกลางสวน

"ถ้าแม่สามีท่านยังกล้าส่งเสียงโวยวายข้ามรั้วมาอีกครึ่งคำ ฉันจะเอาเกลือเม็ดใหญ่สาดใส่ปากเหยี่ยวปากกาของแกให้เข็ด" เสียงกระซิบลอดไรฟันของหลินฟางเซียนดังขึ้น พร้อมกับมือเรียวที่กำลังตักน้ำซุปกระดูกหมูตุ๋นยาจีนเคี่ยวจนน้ำสีงาช้างส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลไปทั่วห้องครัว กลิ่นหอมเย้ายวนของโสม เก๋ากี้ และพริกไทยดำที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว ไม่ได้ลอยอยู่เพียงแค่ในพื้นที่แคบๆ ของบ้านหลังน้อย แต่มันกำลังพัดพาเอาความฉุนเฉียวของเพื่อนบ้านที่แอบอפיษยามาออกันอยู่หน้าประตูรั้วให้ต้องกลืนน้ำลายเอื้อมมือเกา *ช้าก่อน… นั่นไม่ใช่กลิ่นอาหารจากบ้านใครในหมู่บ้านนี้!* ป้าสะใภ้ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความปากตลาด ยืนชะเง้อคออยู่หน้าแนวรั้วไม้ไผ่ จมูกย่นยู่พยายามสูดกลิ่นหอมที่ลอยมาเตะจมูกจนแสบโพรงจมูก ดวงตาหรี่เล็กด้วยความริษยา "กลิ่นบ้าอะไรกันวะเนี่ย? นังเด็กบ้านนอกนั่นมันเอาเงินที่ไหนมาซื้อกระดูกหมูชิ้นโตขนาดนั้น! หรือว่ามันแอบซ่อนเงินทองที่สามีส่งมาให้แต่ผู้เดียว!" ภายในห้องครัวที่อบอุ่น หลินฟางเซียนหาได้สนใจเสียงนกเสียงกาหน้าบ้านไม่ ดวงตากลมโตเป็นประกายด้วยความพึงพอใจเมื่อมองผลผลิตจากมิติห้างสรรพสินค้าในมือ แป้งสาลีเนื้อเนียนละเอียดถูกนวดจนได้ที่พร้อมสำหรับทำซาลาเปาไส้หมูสับเห็ดหอมชุ่มฉ่ำ ชีวิตในยุคนี้สำหรับเธอมันก็คือเกมทำอาหารดีๆ นี่เอง ในเมื่อสวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาพร้อมระบบห้างสรรพสินค้าสุดล้ำ มีหรือที่เธอจะยอมก้มหัวให้ใครกดขี่เหมือนในอดีต ยิ่งคิดถึงใบหน้าบึ้งตึงแต่แฝงความคลั่งรักของสามีหนุ่มทหารอย่างฉินอี้เฉิน มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูหลังบ้าน หยุดยืนนิ่งมองภรรยาคนสวยที่กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหาร แววตาคมกริบที่เคยใช้มองศัตรูในสนามรบ บัดนี้กลับอ่อนแสงลงจนแทบละลาย ความเหนื่อยล้าจากการฝึกทหารตลอดทั้งวันมลายหายไปสิ้นเมื่อได้กลิ่นอายความอบอุ่นของคำว่า 'บ้าน' "เหนื่อยไหมคะ?" ฟางเซียนหันมาเจอสามีพอดี มือเรียวยื่นผ้าสะอาดไปซับเหงื่อตามไรผมให้เขาอย่างเป็นธรรมชาติ ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อยทำให้หัวใจของนายทหารหนุ่มเต้นรัวราวกับกลองศึก ฉินอี้เฉินไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่ร่างสูงใหญ่กลับก้าวเข้าไปโอบกอดเอวบางจากด้านหลัง ปลายคางได้รูปเกยลงบนลาดไหล่มน สูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นอาหารจนน่าหลงใหล เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู "ไม่เหนื่อยเลยครับ... ถ้ากลับมาแล้วมีภรรยาคอยต้อนรับแบบนี้ทุกวัน" *เดี๋ยวนะคะ... ตาบ้านี่ นับวันยิ่งพูดจาหวานเลี่ยนขึ้นทุกที!* ฟางเซียนหน้าแดงก่ำ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ เธอแกล้งตีแขนแกร่งเบาๆ "ปล่อยเลยค่ะ คนกำลังยุ่งอยู่ เดี๋ยวซาลาเปาก็ไหม้พอดี" "ให้ผมช่วยดีกว่าครับ" อี้เฉินยิ้มมุมปาก นัยน์ตาพราวระยับด้วยความเอ็นดู เขาไม่ได้รบกวนการทำงานของเธอ แต่กลับยืนเป็นเกราะกำบังคอยหยิบโน่นจับนี่ให้อย่างคล่องแคล่ว ภาพความร่วมมือของสามีภรรยาคู่นี้ช่างอบอุ่นเสียจนคนภายนอกที่แอบมองอยู่ถึงกับอกจะแตกตาย ทว่า ความสงบสุขมักอยู่ได้ไม่นานนัก เสียงทุบประตูดังปังๆ พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของแม่สามีตัวแสบก็แผดดังขึ้นทำลายบรรยากาศโรแมนติก "หลินฟางเซียน! นังตัวดี เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! แกทำอาหารกลิ่นหอมเย้ายวนขนาดนี้ คิดจะกินคนเดียวหรือไงวะ! เอาอาหารพวกนั้นออกมาเซ่นไหว้ฉันผู้เป็นแม่ซะดีๆ ไม่งั้นฉันจะประจานให้คนทั้งหมู่บ้านรู้ว่าแගมันอกตัญญู!" บรรยากาศในห้องครัวพลันเยือกเย็นลงทันที ฉินอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่น รัศมีความน่าเกรงขามแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ เขากำลังจะก้าวออกไปจัดการกับมารดาผู้สร้างความรำคาญ แต่ถูกมือเรียวของภรรยาคว้าแขนเอาไว้เสียก่อน ฟางเซียนส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้สามี แววตาดุจสุนัขจิ้งจอกเจ้าปัญญาฉายชัด "ใจเย็นๆ สิคะสามี... ของอร่อยขนาดนี้ ถ้าเอาไปให้คนใจร้ายกินก็เสียดายแย่ สู้เราเอาออกไปยั่วให้พวกมันน้ำลายสอเล่น แล้วค่อยตบหน้าด้วยความจริงไม่ดีกว่าหรือคะ?" อี้เฉินมองรอยยิ้มของภรรยาแล้วพลอยยิ้มตาม เขาพยักหน้าตามใจ "ตามใจคุณทุกอย่างครับ อยากทำอะไรทำเลย มีผมคอยหนุนหลังอยู่ทั้งคน" ฟางเซียนหยิบเข่งซาลาเปาร้อนๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ๆ ควันพวยพุ่งส่งกลิ่นหอมยวนใจไปทั่ว เธอก้าวเดินน่องออกไปเปิดประตูรั้วด้วยท่าทางสบายๆ โดยมีสามีหนุ่มร่างสูงเดินตามประกบราวกับองค์รักษ์พิทักษ์ราชินี ประตูรั้วเปิดออก เผยให้เห็นร่างอ้วนท้วมของแม่สามีที่อ้าปากค้างเตรียมจะด่าต่อ แต่พอเจอสายตาคมกริบของบุตรชายและกลิ่นซาลาเปาที่ลอยเข้าจมูก นางถึงกับสำลักน้ำลายตัวเองหน้าดำหน้าแดง "อ้าว คุณแม่..." ฟางเซียนเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยิ้มแย้มแจ่มใสจนน่าหมั่นไส้ "ลมอะไรหอบท่านมาถึงนี่คะ? หรือว่าได้กลิ่นความสุขของครอบครัวเรา จนทนอยู่บ้านเฉยๆ ไม่ไหว?" "แก... นังสะใภ้อกตัญญู!" แม่สามีชี้หน้าด่าด้วยความโกรธเกรี้ยว มือสั่นเทาด้วยความอยากกิน "ทำอาหารกลิ่นหอมขนาดนี้ ทำไมไม่เอาไปถวายฉัน! แกแอบซ่อนของดีไว้กินกันเองสองคนใช่ไหม!" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอหยิบซาลาเปาลูกใหญ่แป้งนุ่มฟูขึ้นมาเป่าให้หายร้อนต่อหน้าต่อตาคนตระกูลฉินที่เริ่มมารุมล้อมดูเหตุการณ์ "ของอร่อยแบบนี้... คนใจบาปหนาและชอบเอาเปรียบคนอื่น ไม่มีสิทธิ์ได้กินหรอกค่ะ เพราะมันคือ 'ความรัก' ที่สามีฉันหามาให้ด้วยน้ำพักน้ำแรงของเขาเอง" พูดจบเธอก็หันไปกัดซาลาเปาคำโต เสียงดังกร้วมกร่าม ความฉ่ำของไส้หมูและน้ำซุปทะลักออกมาจนน่ากิน น้ำลายของชาวบ้านที่มายืนมุงถึงกับกลืนดังเอื้อม แม่สามีโกรจนตัวสั่น ง้างมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนลูกสะใภ้ ทว่า... ฉินอี้เฉินก้าวขาเข้ามาบังภรรยาไว้ นัยน์ตาดุดจพญามารจ้องเขม็งจนแม่สามีต้องชะงักก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ ความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้รอบบริเวณเงียบกริบชั่วขณะ "ถ้าไม่อยากให้ผมตัดขาดความสัมพันธ์ในฐานะแม่ลูกอย่างถาวร... ก็ไสหัวกลับบ้านไปซะ" เสียงทุบประตูดังสนั่นในความเงียบ น้ำเสียงราบเรียบทรงพลังทำเอาแม่สามีหน้าซีดเผือดไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมาอีก ฟางเซียนซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของสามี แอบยิ้มเยาะอย่างสะใจในชัยยกแรกนี้ ความสัมพันธ์ของพวกเขาแน่นแฟ้นยิ่งกว่าเหล็กกล้า ไม่มีใครหน้าไหนสามารถสั่นคลอนความสุขในสวนแห่งนี้ได้อีกต่อไป ทว่า ในจังหวะที่ทุกคนกำลังคิดว่าเรื่องราวจบลงแล้วนั้น... เงาร่างของบุรุษปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่ง ก็ก้าวออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบข้างสวน พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว เขายื่นจดหมายผนึกตราประทับลับส่งให้ฟางเซียนด้วยมือเปล่า "คุณหลินฟางเซียน... นายท่านของเราฝากมาบอกว่า 'สินค้าล็อตใหม่ในมิติของคุณ กำลังเป็นที่ต้องการของตลาดมืดในเมืองหลวง... และความลับเรื่องที่คุณไม่ใช่คนยุคนี้ ก็น่าสนุกไม่น้อยเลยทีเดียว'..." ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและคอยสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้าเสมอนะคะ