แม่สามีจอมแสบกลับมาอีกรอบ

“เปิดประตูเดี๋ยวนี้! นังตัวดี! อย่าคิดว่ามุดหัวอยู่ข้างในแล้วข้าจะทำอะไรพวกแกไม่ได้นะ!” เสียงทุบประตูไม้เก่าแก่ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับแผ่นดินแยก แรงกระแทกแต่ละครั้งสะเทือนเข้ามาถึงหัวใจของหลินฟางเซียนที่เพิ่งนับเงินสดก้อนแรกในมิติห้างสรรพสินค้าเสร็จสิ้น รอยยิ้มแห่งความสำเร็จบนใบหน้านางเลือนหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยแววตาเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องเสียงดังลั่น—*พายุลูกใหญ่ที่นางคาดการณ์ไว้ มาถึงเร็วกว่าที่คิดเสียอีก* หลินฟางเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ให้น้ำเสียงและจังหวะการเต้นของหัวใจกลับมานิ่งสนิท นางเก็บธนบัตรปึกนั้นเข้าสู่มิติลับอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเท้าฉับๆ ไปที่ประตูหน้าบ้าน โดยมีสายตาคมกริบของพันจ่าฉินอี้เฉินที่เพิ่งเดินกลับมาจากแปลงเกษตรหลังบ้านก้าวตามมาติดๆ “ฟางเซียน ล็อคประตูไว้ เดี๋ยวพี่จัดการเองค่ะ” เสียงทุบประตูด้านนอกยังคงคำรามลั่น พร้อมกับเสียงแหลมปรี๊ดของนางฉินผู้เป็นแม่สามีที่ตะโกนด่าทอไม่เป็นภาษา “ไม่ต้องค่ะพี่อี้เฉิน คนแบบนี้ถ้าไม่เปิดประตูตบหน้าสักฉาก นางจะคิดว่าพวกเราเป็นหัวหลักหัวตอที่ยอมให้เหยียบย่ำซ้ำซาก” ฟางเซียนปรายตามองสามีด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ นางปลดกลอนประตูแล้วกระชากเปิดออกกว้างทันที! แอ๊ด—! แรงเหวี่ยงจากการเปิดประตูกะทันหันทำให้นางฉินที่กำลังง้างมือเตรียมทุบซ้ำเกือบเซถลาคะมำหน้าคว่ำลงกับพื้น ดีที่ลูกสาวคนเล็กของบ้านตระกูลฉินพุ่งเข้ามาคว้าแขนไว้ทัน ทว่าสภาพของสองแม่ลูกในตอนนี้ดูไม่ได้เอาเสียเลย เสื้อผ้าเนื้อหยาบยับยู่ยี่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโลภและโทสะ “อุ๊ย! แม่สามีผู้งดงาม ลมอะไรหอบท่านมาเหยียบเรือนหลังเล็กๆ ของพวกเราล่ะคะเนี่ย หรือว่ากลิ่นหอมของกำไรจากการขายผักสดในตลาดมืดมันลอยไปเตะจมูกท่านไกลถึงบ้านใหญ่จนทนอยู่ไม่ไหว?” ฟางเซียนกอดอกพิงกรอบประตู สีหน้าเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง นางฉินหน้าดำคร่ำเครียด ตาสาดประกายอำมหิตจ้องมองสะใภ้ที่นางเคยคิดว่าหัวอ่อนและขี้ขลาด แต่ยามนี้กลับยืนเผชิญหน้าด้วยท่าทีสง่างามจนน่าหมั่นไส้ นางสะบัดแขนหลุดจากการจับกุมของลูกสาว ก้าวเท้าสามขุมเข้ามาหมายจะผลักอกฟางเซียน “นังสะใภ้อกตัญญู! แกกล้าดียังไงถึงพูดจาถางถางฉัน! ข้าเป็นแม่นะ! แกแต่งเข้าตระกูลฉิน สมบัติทุกชิ้นในบ้านนี้รวมถึงเงินที่แกแอบไปหามาได้ มันก็ต้องเป็นของตระกูลเราทั้งหมดสite! ส่งเงินมาเดี๋ยวนี้! ข้าจะเอาไปใช้หนี้การพนันให้พี่ชายของแก!” คำพูดที่เอ่ยออกมาอย่างไร้ยางอายนั้นทำให้ฟางเซียนแทบจะหลุดหัวسออกมาดังๆ *ใช้หนี้การพนันให้พี่ชายรูปหล่อแต่ไร้ประโยชน์ของสามีงั้นหรือ? ฝันไปเถอะ!* “เงิน? ท่านมาทวงเงินกับลูกสะใภ้ที่ถูกท่านประกาศตัดขาดออกจากตระกูลไปเมื่อเดือนก่อนเนี่ยนะคะ? หน้าท่านทำด้วยหนังวัวหนากี่ชั้นกัน ถึงได้กล้าเดินมาแบมือขอเงินคนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้?” ฟางเซียนก้าวเข้าไปประชิดตัวนางฉิน บรรยากาศกดดันรอบตัวทำให้นางฉินผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว “แก… นังเด็กปากดี! แกกล้าด่าแม่สามีเรอะ อี้เฉิน! แกดูเมียแกสิ! มันกล้าปีนเกลียวฉัน ปล่อยให้มันลอยนวลอยู่แบบนี้ได้ยังไง แกควรจะหย่ากับมันแล้วแต่งงานใหม่กับลูกสาวผู้ใหญ่บ้านซะ!” นางฉินหันไปฟ้องบุตรชายที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ด้านหลัง ร่างสูงใหญ่ของฉินอี้เฉินแผ่รังสีอำมหิตออกมากดดันจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา ฉินอี้เฉินปรายตามองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยแววตาไร้ซึ่งความอบอุ่น น้ำเสียงทุบต่ำเอ่ยออกมาทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดคำ “ท่านแม่… คนที่ประกาศตัดขาดความสัมพันธ์และไล่พวกเราออกจากบ้านตระกูลฉินท่ามกลางสายฝนเมื่อสามเดือนก่อน คือตัวท่านเองไม่ใช่หรือครับ?” นางฉินสะอึก ถลึงตาใส่ลูกชาย “นั่นมัน… มันเป็นแค่แผนการสั่งสอนพวกแกต่างหาก! แต่ตอนนี้แกสองคนทำท่าจะร่ำรวยขึ้นมา มีเงินทอง มีผักแปลกๆ ขาย แถมยังซ่อมแซมบ้านจนดูดี ในฐานะลูก แกต้องกตัญญูส่งเงินให้แม่เดือนละห้าสิบหยวนเป็นอย่างต่ำ!” *ห้าสิบหยวน!* เงินจำนวนนั้นมากพอจะซื้อแป้งสาลีและเนื้อหมูชั้นดีกินได้ทั้งครอบครัวเป็นเวลาหลายเดือน เรียกว่าปล้นกันโจ่งแจ้งโดยไม่ต้องมีมีดเสียด้วยซ้ำ ฟางเซียนแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ “ห้าสิบหยวน? ท่านคิดว่าเงินงอกออกมาจากต้นไม้หรือคะ? ผักที่ข้าปลูก ข้าต้องเหนื่อยยากตากตรำรดน้ำพรวนดิน ขุดหลุมถอนหญ้าจนหลังแทบหัก ตอนที่พวกเราอดอยากจนเกือบตายในฤดูหนาว ท่านเคยส่งข้าวสักเมล็ดมาให้พวกเราไหม? ตอนที่อี้เฉินบาดเจ็บกลับมาจากชายแดน ท่านยังไล่เขาไปนอนโรงนาเพราะกลัวเปลืองข้าวสาร! บัญชีเก่าพวกนี้ข้ายังไม่ได้คิดดอกเบี้ยกับท่านเลยนะแม่สามี” “แก… นังตัวดี! วันนี้ฉันจะไม่ยอมกลับมือเปล่าเด็ดขาด! ถ้าไม่ให้เงิน ฉันจะพังข้าวของในบ้านพวกแกให้หมด!” นางฉินกรี๊ดลั่นด้วยความจนตรอก ยกมือขึ้นหมายจะปัดกวาดกระถางสมุนไพรริมระเบียงของฟางเซียนให้แตกกระจาย แต่ทว่า… *หมับ!* มือใหญ่หนาดั่งคีมเหล็กของฉินอี้เฉินคว้าข้อมือของนางฉินไว้แน่นสนิท แรงบีบนั้นทำให้นนางฉินหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวด ดวงตาคมดุจเหยี่ยวของนายทหารหนุ่มมองตรงไปยังมารดาด้วยความเด็ดเดี่ยวขั้นสุด “หากท่านยังกล้าก้าวเข้ามาในอาณาเขตของบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว หรือกล้าแตะต้องข้าวของของภรรยาผมแม้แต่ชิ้นเดียว อย่าหาว่าผมไม่เห็นแก่ความเป็นแม่ลูก… ไสหัวไปซะ!” คำประกาศิตเด็ดขาดพร้อมแรงผลักมหาศาลทำให้ร่างของนางฉินและลูกสาวเซถลาล้มกลิ้งไม่เป็นท่าไปบนพื้นดินหน้าบ้าน ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่เริ่มแอบมองเหตุการณ์ความวุ่นวายนี้ด้วยความตกตะลึง “จำไว้! อย่ามาเหยียบที่นี่อีก ไม่งั้นรอบหน้าฉันจะไม่ได้แค่ไล่ตะเพิด… แต่อาจจะปล่อยหมาไล่กัดพวกท่านแทน!” ฟางเซียนตะโกนไล่หลังเสียงดังฟังชัด ก่อนจะปะทะสายตากับนางฉินที่ลุกขึ้นยืนด้วยความแค้นเคืองสุดขีด นางฉินชี้หน้าอาฆาตมาดร้ายก่อนจะวิ่งหนีหายไปพร้อมกับเสียงโวยวาย บรรยากาศรอบบ้านกลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง ฟางเซียนถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก หันกลับมามองสามีที่ยืนใบหน้าบึ้งตึง นางยิ้มแห้งๆ แล้วเอื้อมมือไปจับแขนเขาเบาๆ “ทำได้ดีมากค่ะสามี ขอบคุฯที่จัดการยัยแม่สามีตัวแสบให้…” ทว่ายังไม่ทันที่ฟางเซียนจะพูดจบประโยค ฉินอี้เฉินกลับดึงร่างบางเข้าไปโอบกอดไว้แนบอกแน่น ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบชนกัน ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตานางด้วยความรู้สึกที่ซ่อนเร้นบางอย่าง “เมียจ๋า… จัดการคนนอกเสร็จแล้ว ถึงเวลาจัดการ ‘บัญชีรัก’ ของเราสองคนบ้างแล้วกระมังครับ?” ฟางเซียนใจเต้นตึ้กตั้ก ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม แต่ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากท้วงติง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งกำลังก้าวเข้ามาทางรั้วหลังบ้าน พร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นแปลกประหลาดที่ลอยมาตามสายลม—กลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นยาจีนชั้นดีที่ถูกปรุงขึ้นจากเตาไฟของใครบางคนในยามวิกาล! *ช้าก่อน… นั่นไม่ใช่กลิ่นอาหารจากบ้านใครในหมู่บ้านนี้!* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!