เงินก้อนแรกที่ได้มา

“ถ้าพวกท่านยังกล้าก้าวเข้ามาเหยียบเขตบ้านหลังนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว อย่าหาว่าฉันไม่เตือนเรื่องใบแจ้งความเอาผิดข้อหาบุกรุกยามวิกาลก็แล้วกันนะคะ!” น้ำเสียงเยียบเย็นแต่ทรงพลังของหลินฟางเซียนดังก้องกังวาน ฝ่าความมืดสลัวยามดึกดื่นลงไปจนถึงโสตประสาทของทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น เงาร่างปริศนาที่ค่อย ๆ ก้าวถอยหลังด้วยความตกใจไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่สามีตระกูลฉินผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาไร้ยางอาย ใบหน้าที่เคยเชิดชูคางด้วยความอวดดีบัดนี้ซีดเผือดราวกับกระดาษสา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวเมื่อเห็นสตรีที่นางเคยคิดว่าข่มเหงได้ง่าย ๆ ถือท่อนไม้เนื้อแข็งในมือด้วยท่าทางพร้อมหวดเต็มแรง “นัง... นังลูกสะใภ้เนรคุณ! นี่แกกล้าไล่แม่ผู้ให้กำเนิดสามีแกอย่างนั้นรึ!” แม่สามีแผדเสียงแหลมสูงพยายามกลบเกลื่อนความกลัว แต่เสียงสั่นเครือของนางฟังกี่ครั้งก็น่าสมเพชสิ้นดี “ให้กำเนิดแล้วไงคะ? เลี้ยงดูฉันมาสักมื้อก็ไม่เคย แถมยังส่งคนมาขโมยผักในแปลงและหวังจะสูบเลือดสูบเนื้อพวกเราเรื่อย ๆ ถ้ายังไม่อยากให้อายชาวบ้านไปทั่วหมู่บ้านพรุ่งนี้เช้า ก็ไสหัวออกไปจากรั้วบ้านฉันซะ!” หลินฟางเซียนแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเฉียบคมดุดันจนแม่สามีถึงกับผงะถอยหลังไปสามก้าว ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารของฉินอี้เฉินก็ก้าวออกมาจากเงาไม้ด้านหลัง เขาไม่ได้เอ่ยคำขู่ใด ๆ ออกมาเลยแม้แต่คำเดียว แต่รัศมีกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวนายทหารผู้ผ่านสนามรบมาโชกโชน กลับทำให้สมุนที่แม่สามีพามาด้วยถึงกับขาอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ฉินอี้เฉินกวาดสายตาคมกริบมองมารดาตัวเองด้วยความผิดหวังระคนเย็นชา ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน “กลับไปซะครับ... อ้อ ไม่สิ กลับไปซะเถอะครับแม่ ก่อนที่ผมจะลืมว่าท่านคือคนคลอดผมออกมา” คำพูดเรียบ ๆ แต่เฉียบคมราคมมีดกรีดลงบนความสัมพันธ์อันเปราะบางจนขาดสะบั้น แม่สามีอ้าปากพะงาบ ๆ อยากจะด่าทอต่อแต่ก็ไม่กล้าสบตากับบุตรชายที่ตอนนี้แววตาดุดันไม่ต่างจากพญาเสือเตรียมตะครุบเหยื่อ สุดท้ายนางจึงต้องจำใจสะบัดหน้าหนีแล้ววิ่งเตลิดหายไปในความมืดพร้อมกับพวกบ่าวไพร่ไร้ประโยชน์ ปล่อยให้ความเงียบสงบกลับคืนสู่เรือนหลังน้อยอีกครั้ง หลินฟางเซียนถอนหายใจยาวเหยียด ร่างบางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ไผ่ที่ลานบ้าน ความตึงเครียดเมื่อครู่สลายหายไป เหลือไว้เพียงความเหนื่อยล้า แต่ไม่ทันที่นางจะได้พักหายใจ มือหนาอุ่นจัดของสามีก็ยื่นเข้ามาโอบไหล่บางไว้ พร้อมกับส่งกระเป๋าผ้าใบเก่าที่พองโตมาตรงหน้า “ฟางเซียน... นี่คือเงินก้อนแรกที่เราหามาได้ด้วยกันครับ” ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางรับกระเป๋าผ้าใบนั้นมาเปิดดู ด้านในอัดแน่นไปด้วยธนบัตรปึกใหญ่และเหรียญกษาปณ์สะท้อนแสงไฟตะเกียงระยิบระยับ นี่คือรายได้จากการนำผักออร์แกนิกและผลผลิตวิเศษจากมิติห้างสรรพสินค้าไปส่งขายให้พ่อค้าคนกลางในตลาดมืดเมื่อช่วงหัวค่ำที่ผ่านมา ตัวเลขมหาศาลสำหรับยุคสมัยนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความโลภ แต่เป็นเพราะนี่คือ “อิสรภาพ” ก้อนแรกที่นางและสามีสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของตนเอง โดยไม่ต้องพึ่งพาเงินทองจอมปลอมหรือคำดูถูกจากครอบครัวฝ่ายสามีอีกต่อไป “คุณดูนี่สิคะอี้เฉิน...” หลินฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี รอยยิ้มงดงามผุดขึ้นบนเรียวปากอิ่ม “เราทำได้จริงๆ ด้วย เงินก้อนนี้มากพอที่เราจะซื้อเมล็ดพันธุ์ชุดใหม่ ซ่อมแซมหลังคาเรือน และ... เก็บไว้เป็นทุนการศึกษาให้คุณสอบเลื่อนขั้นตามความฝันได้สบายเลยค่ะ” ฉินอี้เฉินมองรอยยิ้มของภรรยาด้วยสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรักและความเทิดทูน มือหนายกขึ้นลูบศีรษะทุยด้วยความเอ็นดู “สำหรับผมแล้ว... เงินพวกนี้มีค่าก็จริง แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับรอยยิ้มของคุณ ฟางเซียน คุณคือโชคดีที่สุดในชีวิตของผม” บรรยากาศรอบตัวราวกับอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความหวานชื่น สองสามีภรรยาช่วยกันนับเงินและจัดสรรปันส่วนอย่างมีความสุข เสียงหัวเราะคิกคักและบทสนทนากระซิบกระซาบเคล้าคลอไปกับเสียงลมหายใจยามค่ำคืน เป็นภาพความอบอุ่นที่หาไม่ได้จากที่ไหน ทว่า... ความสุขมักอยู่กับมนุษย์เราไม่นานนัก ในขณะที่หลินฟางเซียนกำลังหยิบธนบัตรใบสุดท้ายใส่ลงในกล่องไม้เก็บเงิน จู่ๆ หูอันเฉียบคมของนางก็ได้ยินเสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบสงบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ไม่ใช่เสียงฝีเท้าแบบคนแอบย่องเบา แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าหนังทหารหลายคู่ที่กำลังมุ่งตรงมายังหน้าประตูบ้านพักของพวกเขาอย่างเร่งรีบ! ฉินอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดึงภรรยามาหลบไว้ด้านหลังด้วยสัญชาตญาณนักรบ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่ประตูรั้วไม้ไผ่ที่ปิดสนิท ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวในยามวิกาล ตามมาด้วยเสียงตะโกนเรียกชื่อของสามีจากด้านนอกด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนน่าใจหาย “ผู้กองฉิน! ผู้กองฉินอยู่ไหมครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วที่ค่ายทหาร! ท่านรีบออกมาดูนี่ด่วนเลย!” หลินฟางเซียนหัวใจกระตุกวูบ สัญชาตญาณบางอย่างบอกนางว่าเงินก้อนแรกที่เพิ่งได้มานี้ อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของพายุลูกใหญ่ที่กำลังจะโหมกระหน่ำใส่พวกเขาทั้งคู่ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ!