จัดการเงื่อนปมในใจ

"ถ้าคิดว่าการก้มหัวให้ตระกูลฉินจะทำให้พวกท่านหยุดละโมบได้ล่ะก็... คงต้องบอกว่าพวกท่านคำนวณคนผิดแล้วค่ะ" เสียงใสกังวานดั่งระฆังแก้วตกลกระทบพื้นหิน ดังแทรกความเงียบงันขึ้นกลางห้องโถงของบ้านใหญ่ตระกูลฉิน หลินฟางเซียนยืนหยัดเต็มความสูง ร่างเพรียวบางในชุดผ้าฝ้ายทอมือสีครามสะอาดตากลับแผ่รังสีความน่าเกรงขرامชนิดที่ทำให้ผู้เฒ่าผู้แก่ในตระกูลถึงกับกลืนน้ำลายไม่ลงคอ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเฉลียวฉลาดและเยือกเย็นที่สะท้อนภาพความจริงอันน่าละอายของคนตรงหน้า แม่สามีตระกูลฉินหน้าชาหน바ด ใบหน้าย่นยู่ด้วยความโกรธจัดจนเนื้อสั่น มือเหี่ยวย่นชี้หน้าลูกสะใภ้ที่เคยถูกมองว่าเป็นเพียงเด็กสาวไร้ค่าจากชนบท แต่บัดนี้กลับกล้าต่อปากต่อคำและกุมจุดอ่อนของทุกคนไว้ในกำมือ "นัง... นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาพูดจาปีนเกลียวกับผู้ใหญ่! ฉันเป็นแม่สามีแกนะ เอกสารสิทธิ์ที่ดินแปลงนั้นเป็นของตระกูลฉิน แกไม่มีสิทธิ์เอาออกไปขายเด็ดขาด!" แม่สามีแผดเสียงแหลมสูง หวังจะใช้ความอาวุโสกดดันเหมือนเช่นเคย ทว่าฟางเซียนเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตาและชวนให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ เธอหมุนแหวนหยกเกลี้ยงเกลาบนนิ้วช้าๆ พลางกวาดสายตามองเอกสารในมือ "เอกสารสิทธิ์งั้นหรือคะ? คุณแม่คะ... ก่อนจะกล่าวหาว่าลูกสะใภ้คนนี้ขโมยสมบัติของตระกูล รบกวนช่วยดูตราประทับบนกระดาษแผ่นนี้ให้ชัดเจนเสียก่อนนะคะ ว่ามันเป็นของ 'ตระกูลฉิน' หรือเป็นของ 'หลินฟางเซียน' ที่ซื้อมาด้วยหยาดเหงื่อแรงงานของตัวเองกันแน่" ฟางเซียนตวัดกระดาษแผ่นสำคัญวางกระแทกโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น ตัวอักษรสีแดงสดบนใบโฉนดแปลงเกษตรกรรมและสิทธิ์การจัดจำหน่ายผลผลิตในตลาดมืดปรากฏเด่นชัด ชื่อเจ้าของกรรมสิทธิ์คือ 'หลินฟางเซียน' แต่เพียงผู้เดียว ไร้ซึ่งเงาของคนตระกูลฉินเข้ามาเกี่ยวข้องแม้แต่ครึ่งเปอร์เซ็นต์ เสียงฮือฮาจากบรรดาญาติสนิทมิตรสหายที่ถูกเชิญมาเพื่อเป็นสักขีพยานในการ 'ฮุบสมบัติ' ดังขึ้นเซ็งแซ่ ทุกคนต่างหน้าถอดสีเมื่อตระหนักว่าแผนการที่ตระกูลฉินวางไว้เพื่อสูบเลือดสูบเนื้อสะใภ้คนนี้ได้พังทลายลงไม่เป็นท่าแล้ว ฉินอี้เฉินที่ยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ ตั้งแต่ต้น ไม่ได้เอ่ยปากแทรกแซงแม้แต่คำเดียว ดวงตาคมกริบของนายทหารหนุ่มทอประกายความภาคภูมิใจและคลั่งรักจนแทบปิดไม่มิด เขามองภรรยาตัวน้อยที่กำลังเฉิดฉายและปกป้องตนเองได้อย่างสง่างาม รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากหนา... *ภรรยาของฉินอี้เฉิน ย่อมไม่มีทางยอมให้ใครมารังแกอยู่แล้ว* "แก... แกมันนางปีศาจจิ้งจอก!" แม่สามีกรีดร้องด้วยความจนมุม เงื้อมือหมายจะพุ่งเข้ามาตบสั่งสอนให้หายแค้น "หยุดนะ!" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดั่งอสุนีบาตตกลงกลางห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของฉินอี้เฉินที่ก้าวเข้ามาขวาง1กั้นระหว่างมารดาและภรรยาอย่างทันท่วงที แรงกดดันระดับนายทหารสนามรบแผ่ซ่านจนแม่สามีชะงักกึก ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาคมดุของบุตรชายมองมาที่นางด้วยความเย็นชาไร้เยื่อใย "ท่านแม่... ถ้าท่านยังไม่หยุดพฤติกรรมไร้เหตุผลเหล่านี้ เกรงว่าเงินเบี้ยเลี้ยงและสบู่สมุนไพรที่ฟางเซียนผลิตจากมิติฟาร์มและส่งมาให้ท่านใช้ทุกเดือน คงต้องถูกตัดขาดแต่เพียงเท่านี้" อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดราวกับประกาศิต คำขู่ของบุตรชายทำให้แม่สามีหน้าซีดเผือดลงทันที ผลิตภัณฑ์จากฟาร์มของฟางเซียนไม่ใช่แค่ของใช้ธรรมดา แต่มันคือสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้ผิวพรรณอ่อนเยาว์และขายได้ราคาดีในตลาด หากนางสูญเสียสิ่งนี้ไป ชีวิตยามแก่เฒ่าคงไร้ซึ่งความสุขสบายอย่างแน่นอน ฟางเซียนปรายตามองภาพนั้นด้วยความรู้สึกโล่งใจ ราวกับก้อนหินหนักอึ้งที่ถ่วงหน้าอกมานานนับเดือนได้ถูกยกออกไปแล้ว การยืนหยัดด้วยตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เมื่อเธอพิสูจน์ให้เห็นว่าพลังของหญิงยุคใหม่และการใช้ความฉลาดเหนือชั้นสามารถสยบคนพาลได้ มันช่างเป็นรสชาติแห่งชัยชนะที่หอมหวานเสียจริง บรรยากาศในห้องโถงค่อยๆ สงบลงท่ามกลางความพ่ายแพ้ของฝ่ายตรงข้าม ฟางเซียนเก็บเอกสารเข้ากระเป๋าอย่างใจเย็น ก่อนจะหันมาส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้สามีหนุ่มที่รีบเปลี่ยนโหมดจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวคลั่งรักทันทีที่หันมาสบตาเธอ "กลับบ้านเรากันเถอะค่ะพี่อี้เฉิน วันนี้ฉันตั้งใจจะทำหมูตุ๋นน้ำแดงสูตรลับจากมิติฟาร์ม ป่านนี้กลิ่นคงหอมอบอวลไปทั่วทั้งไร่แล้วกระมั้งคะ" อี้เฉินรีบคว้ามือเรียวบางมาจับไว้แน่น สัมผัสอุ่นซ่านส่งผ่านถึงกันและกัน "ครับ เมียรัก... พี่จะรีบพาเธอกลับไปกินฝีมือเธอให้หายเหนื่อยเลย" ทั้งสองก้าวเดินเคียงคู่กันออกไปจากบ้านใหญ่ ทิ้งให้คนโลภเหล่านั้นจมอยู่กับความเสียดายและคราบน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ของตนเอง ทว่า... ในขณะที่ก้าวพ้นประตูรั้วบ้านตระกูลฉิน สัญชาตญาณอันเฉียบคมของฟางเซียนก็ต้องสะดุดกึก เมื่อเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนยืนดักรออยู่ใต้ร่มเงาต้นไม้ใหญ่ริมทางเดิน พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ส่งตรงมายังเธอ "ยินดีด้วยนะคุณหลินฟางเซียน... แต่ดูเหมือนว่า 'ปัญหาใหญ่กว่าเดิม' กำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะมั้ง" เสียงทุ้มของบุรุษแปลกหน้าเอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นซองจดหมายสีดำสนิทประทับตราประหลาดมาตรงหน้า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ