อดีตที่ตามมาหลอกหลอน

"หากเจ้ายังกล้าก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเขตฟาร์มของตระกูลฉินอีกก้าวเดียว ฉันจะสาดน้ำแกงเดือดๆ หม้อนี้ใส่หน้าให้อัปลักษณ์จนไม่มีผัวที่ไหนกล้าชายตาแลเลยทีเดียวค่ะ!" เสียงประกาศกร้าวของหลินฟางเซียนดังสนั่นลั่นลานบ้าน สะท้อนก้องไปถึงแปลงผักปลอดสารพิษที่เขียวขจีสุดลูกหูลูกตา บรรยากาศยามบ่ายที่ควรจะสงบสุขกลับถูกทำลายลงด้วยการปรากฏตัวของแขกไม่ได้รับเชิญ—ผู้หญิงท่าทางสอพลอในชุดซาตินเก่าคร่ำคร่าที่กำลังยืนบิดเรณูอยู่หน้าประตูรั้ว หล่อนคือ "เหมยหลัน" สหายสนิทจากชาติภพก่อน คนที่เคยหัวเราะเยาะบนความพินาศของเธอ คนที่ช่วยสามีสารเลววางแผนฮุบมรดกและผลักเธอลงไปในหลุมพรางแห่งความตาย! ฟางเซียนหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปาก มือเรียวสวยที่เพิ่งบรรจงเด็ดใบโหระพาอวบออสตากแห้งชะงักค้าง หล่อนในยามนี้ไม่ได้มีสภาพน่าเวทนาเหมือนในความทรงจำสีเทาหม่นอีกต่อไปแล้ว ภายใต้ผ้ากันเปื้อนลายสก๊อตสะอาดตาคือความมั่นใจเต็มร้อย และที่สำคัญ... ในมิติลับของห้างสรรพสินค้าไฮtechที่ซ่อนอยู่ในจิตวิญญาณ มีทั้งปืนช็อตไฟฟ้าและข้อมูลบัญชีดำที่พร้อมจะแฉความชั่วของอีกฝ่ายให้พินาศภายในสามวินาที "ตายจริง... ฟางเซียน ทำไมพูดจาใจร้ายกับฉันเช่นนี้ล่ะคะ เราเคยเป็นเพื่อนรักกันนะจ๊ะ" เหมยหลันบีบน้ำตาอย่างน่าสมเพช พยายามกวาดสายตามองความเจริญรุ่งเรืองรอบตัว ทั้งบ้านอิฐชั้นดี โรงเรือนเพาะปลูกอัจฉริยะ และควันหอมกรุ่นที่ลอยมาจากห้องครัว ประกายความโลภฉายชัดในแววตาคู่คมกริบนั้น "เพื่อนรัก? คำนี้มันช่างสกปรกเกินกว่าจะใช้กับคนอย่างเธอนะคะ, เหมยหลัน" ฟางเซียนก้าวเท้าช้าๆ เข้าไปหาเจ้าตัวด้วยท่าทางสง่างาม ทว่าแฝงไปด้วยรัศมีกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายผถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว "จำไม่ได้แล้วหรือคะว่าตอนที่ฉันตกอับ ใครกันที่เป็นคนยุยงให้คนอื่นมาขับไล่ฉัน? ใครกันที่แอบขโมยสูตรอาหารหมักดองของฉันไปขายจนเกือบหมดตัว? อย่าคิดว่าข้ามภพ... อ้อ ไม่สิ... ข้ามอำเภอมาแล้ว ฉันจะจำหน้าเนรคุณของเธอไม่ได้นะคะ!" เหมยหลันสะดุ้งสุดตัว ใบหน้าซีดเผือกราวกับกระดาษ หล่อนอ้าปากพะงาบๆ คล้ายอยากจะปฏิเสธแต่ก็พูดไม่ออกเมื่อเจอสายตาราวกับมองทะลุปรุโปร่งของฟางเซียน สายตาที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่งของภรรยาประธานหนุ่มผู้กุมบังเหียนเศรษฐกิจในมือ ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปทหารคันคุ้นเคยก็แล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าบ้าน ฉินอี้เฉินก้าวลงจากรถด้วยชุดเครื่องแบบเรียบร้อย ไหล่กว้างและใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงยิ่งขับเน้นความน่าเกรงขาม เขากวาดสายตาคมปลาบมองหญิงแปลกหน้าที่มารังควานภรรยาตัวน้อย ก่อนจะเดินดุ่มๆ เข้ามาคว้าเอวบางของฟางเซียนเข้าสู่อ้อมกอดอย่างหวงแหนทันที "เกิดอะไรขึ้นคะคนดี ใครกล้ามาทำให้อารมณ์ของเธอขุ่นมัวกัน?" เสียงทุ้มต่ำเอמהด้วยความอ่อนโยนจนแทบละลาย แต่นัยน์ตากลับตวัดมองเหมยหลันด้วยรังสีอำมหิตที่ทำเอาคนขนลุกซู่ ฟางเซียนซบหน้าลงกับอกแกร่งแกล้งสำออยเล็กน้อย "มีแมลงสาบหลงเข้ามาในบ้านน่ะค่ะพี่อี้เฉิน น่ารำคาญเสียจริง รบกวนสายตาฉันหมดเลย" เหมยหลันหน้าเขียวคล้ำด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว หล่อนไม่คาดคิดเลยว่าอดีตหญิงสาวซุ่มซ่ามคนนั้นจะกลายมาเป็นดวงใจของนายทหารผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ไปได้ แต่ก่อนที่หล่อนจะได้เอ่ยปากแก้ตัวอะไร อี้เฉินก็โบกมือเรียกสารวัตรทหารสองคนที่นั่งมาท้ายรถให้เข้ามาทันที "พาตัวผู้บุกรุกคนนี้ไปตรวจสอบประวัติให้ละเอียด... ข้อหาคุกคามพลเรือนและสร้างความปั่นป่วนในเขตพื้นที่ยุทธศาสตร์" อี้เฉินสั่งการเสียงเฉียบขาด ไร้ซึ่งความปรานี เหมยหลันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกทหารร่างยักษ์รวบตัวไว้ ทว่าในจังหวะที่หล่อนกำลังถูกลากตัวออกไปนั้น สายตาของหล่อนก็เหลือบไปเห็นกระดาษเอกสารลับที่หล่นอยู่บนโต๊ะไม้สนามใกล้ๆ ตัว หนังสือพิมพ์ฉบับเก่าที่พาดหัวข่าวหน้าหนึ่งเกี่ยวกับคดีทุจริตในเมืองหลวง... และภาพถ่ายใบหน้าของ "ผู้ชายคนนั้น" คนที่เคยเป็นสามีเก่าในชาติก่อนของฟางเซียน! "ฮ่าๆๆๆ หลินฟางเซียน! แกคิดว่าจะหนีพ้นจากอดีตได้จริงๆ งั้นเหรอคะ! พี่ชายคนนั้นของแก... เขากำลังตามหาแกอยู่จนพลิกแผ่นดินแล้ว!" เหมยหลันหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติก่อนจะถูกลากลับไป ฟางเซียนชะงักกึก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างในเสี้ยววินาที ความทรงจำอันเจ็บปวดในชาติภพก่อนไหลทะลักกลับเข้ามาดั่งคลื่นพายุคลั่ง ร่างกายชาวาบไปจนถึงปลายนิ้ว อี้เฉินสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ เขาโอบกอดร่างบางให้แน่นขึ้นด้วยความกังวล "ฟางเซียน... เธอเป็นอะไรไปคะ? ใครคือผู้ชายคนนั้น?" ฟางเซียนเงยหน้าขึ้นสบตากับสามี แววตาที่เคยแข็งแกร่งและเฉลียวฉลาดในตอนนี้กลับสั่นไหวระริก ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาวูบหนึ่ง พาเอา กลิ่นอายของความตายจากอดีตชาติลอยวนกลับมาหลอกหลอนอีกครั้ง และในวินาทีที่เธอกำลังจะอ้าปากตอบคำถามนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะจากหน้าบ้าน... พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษลึกลับในชุดสูทสีดำสนิทที่ยื่นนามบัตรเปื้อนคราบเขม่าดินให้สามีของเธอด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนสวนส้มปลายฟ้ามาโดยตลอดนะคะ