ฟาดให้หน้าสั่น

"ถ้าคิดจะมาประกาศศักดาในบ้านหลังนี้ ก็ช่วยหุบปากแล้วไสก้นกลับไปซะ ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์ให้ป้าได้กินน้ำซุปกระดูกหมูต้มเกลือแทนข้าวเย็น!" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้นก้องห้องครัวแคบๆ ของบ้านพักตากอากาศท้ายหมู่บ้าน หลินฟางเซียนยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้มาเยือนด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบหลวมๆ ไว้ด้านหลังด้วยปิ่นไม้ไผ่ เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าเกลี้ยงเกลาที่ไม่ได้แต่งแต้มเครื่องสำอางใดๆ ทว่ากลับเปล่งประกายความเย่อหยิ่งทระนงจนคนมองต้องชะงัก ผู้ที่ยืนหน้าเขียวหน้าคล้ำอยู่เบื้องหน้าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'นางโจว' หรือแม่สามีตัวแสบที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับห่อผ้าสีซีดในมือ ตั้งใจจะมาอาละวาดทวงเงินเดือนทหารก้อนสุดท้ายของฉินอี้เฉินเหมือนเช่นเคย "นัง... นังเด็กปากดี!" แม่สามีตระกูลฉินตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ นิ้วเหี่ยวย่นชี้หน้าสะใภ้ที่ตนเคยเหยียบย่ำได้ตามอำเภอใจ "แกกล้าดียังไงมาพูดจาสามหาวกับฉันแบบนี้! ฉันเป็นแม่ของอี้เฉินนะ เป็นผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยงมันมาจนได้ดิบได้ดี ถ้าไม่มีฉัน แกจะมีปัญญามาเสวยสุขอยู่ในบ้านหลังนี้เรอะ!" ฟางเซียนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นช่างบาดหูเสียจนนางโจวต้องหุบปากฉับ "ผู้มีพระคุณ?" ฟางเซียนทวนคำ ช้าๆ ชัดๆ เธอเดินเข้ามาใกล้แม่สามีทีละก้าว แรงกดดันจากแววตาที่ผ่านโลกมาโชกโชนในมิติห้างสรรพสินค้าทำให้หญิงสูงวัยถอยหลังโดยไม่รู้ตัว "ตลอดสามปีที่ผ่านมา เงินเบี้ยเลี้ยงของอี้เฉินส่งมาเท่าไหร่ ถูกป้าผลาญไปกับการเล่นไพ่และการโอ๋ลูกชายคนโปรดหมดเท่าไหร่ อี้เฉินแทบไม่เคยได้กินอิ่มนอนหลับดีๆ สักมื้อ เสื้อผ้าก็มีแค่ชุดทหารเก่าวับๆ แวมๆ ส่วนฉัน... หึ! สะใภ้ที่ป้ารับเข้ามาด้วยเงินสินสอดสิบหยวนกับไก่ต้มครึ่งตัว ป้าเคยเห็นหัวฉันเป็นคนบ้างไหม หรือเห็นเป็นแค่ทาสรับใช้ไร้ค่าที่ปاจะโขกสับยังไงก็ได้?" "แก... แกมันอัปมงคล! ตั้งแต่แกแต่งเข้ามา บ้านเราก็มีแต่เรื่องซวย!" นางโจวแผดเสียงกลบเกลื่อนความผิด สองมือเท้าสะเอวเตรียมเปิดฉากโวยวายเรียกชาวบ้านให้มามุงดูความอกตัญญูของลูกสะใภ้ "อี้เฉินโชคร้ายจริงๆ ที่ได้เมียอย่างแก! วันนี้ฉันจะไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่ เอาเงินมาห้าร้อยหยวนค่าเลี้ยงดูฉัน ไม่งั้นฉันจะประจานให้แกอยู่ไม่เป็นสุขในหมู่บ้านนี้แน่!" ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นและเสียงแหลมสูงของแม่สามีที่เริ่มดึงดูดสายตาชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่ชะเง้อมองเข้ามาทางรั้วบ้าน ฟางเซียนกลับไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกลับยิ่งกว้างขึ้น แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์พรรณราย ในมิติห้างสรรพสินค้าที่ซ่อนอยู่ภายในจิตสำนึกของเธอนั้น นิ้วเรียวเพิ่งกดเลือกซื้อ 'ผงสมุนไพรทำความสะอาดลำไส้' (ชนิดออกฤทธิ์เร็วพิเศษ) มาถือไว้ในมือเรียบร้อยแล้ว การฟาดฟันด้วยวาจายังไม่สาสมกับความชั่วช้าที่สองแม่ลูกคู่นี้เคยทำไว้ในความทรงจำของร่างเดิม วันนี้แหละ เธอจะทำให้แม่สามีจอมตะกละคนนี้ได้รู้ซึ้งว่า การหาเรื่องหลินฟางเซียนมันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน! "อยากได้เงินห้าร้อยหยวนเหรอคะ?" ฟางเซียนเอ่ยเสียงนุ่ม เดินเข้าไปประชิดตัวแม่สามี พลางหยิบห่อกระดาษไขสีน้ำตาลที่แอบหยิบออกมาจากมิติลับขึ้นมาซ่อนไว้ในมือเสื้อ "เงินน่ะไม่มีหดหดหรอกค่ะ แต่ถ้าเป็นของอร่อยๆ บำรุงกำลังล่ะก็... ลูกสะใภ้กตัญญูอย่างฉันเตรียมไว้ต้อนรับป้าโดยเฉพาะเลยนะ" นางโจวชะงัก กลิ่นหอมกรุ่นของซุปกระดูกตุ๋นยาจีนที่โชยมาจากเตาถ่านด้านหลังเริ่มเตะจมูก ความโลภและกระเพาะที่ว่างเปล่าทำให้ความโกรธเมื่อครู่ลดลงครึ่งหนึ่ง "ของกินอะไรของแก อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ นังเด็กนี่!" "ไม่ใช่เรื่องเปลี่ยนค่ะ แต่เป็นเรื่อง... ความอร่อยที่จะทำให้ป้าไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตเลยต่างหาก" ฟางเซียนแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าแววตากลับระยิบระยับด้วยความสะใจลึกๆ ขณะที่นางโจวกำลังจะอ้าปากด่าทอต่อ จู่ๆ ประตูรั้วไม้หน้าบ้านก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มของ 'ฉินอี้เฉิน' ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเคร่งขรึม กลิ่นอายความดุดันและน่าเกรงขามแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ ดวงคมกริบกวาดมองมารดาและภรรยาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ฟางเซียนหันไปสบตาชายหนุ่มที่เพิ่งกลับจากค่ายทหารพอดี มุมปากของเธอยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย... เกมสนุกกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้วค่ะ ทางด้านฉินอี้เฉินที่เพิ่งก้าวเข้าประตูมา กวาดสายตาคมกริบมองมารดาที่ยืนแยกเขี้ยวใส่ภรรยาตัวน้อย ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดนิ่งอยู่ที่รอยยิ้มพราวระยับบนใบหน้าของฟางเซียน... รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจนายทหารหนุ่มกระตุกวูบ และรู้ทันทีว่าวันนี้... บ้านตระกูลฉินคงไม่สงบสุขอย่างแน่นอน ขอบคุณคุณรีดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาเติมกำลังใจให้ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอนะคะ