การเอาคืนแบบนิ่มๆ

เสียงตบโต๊ะไม้สนดังสนั่นจนกาน้ำชาลายนกกระเรียนสั่นสะเทือน น้ำชาสีอำพันกระฉอกเปรอะเปื้อนผ้าปูโต๊ะเนื้อหยาบ แต่หลินฟางเซียนกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หวายตัวโปรด มือเรียวบางกำลังบรรจงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดคราบละอองแป้งสาลีอย่างใจเย็น ราวกับเสียงคำรามและใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวของแม่สามีตระกูลฉินเป็นเพียงเสียงหริ่งหรีดเรไรรำคาญหูในยามค่ำคืนเท่านั้น "หลินฟางเซียน! แกมันนางปีศาจอกตัญญู! ลูกชายฉันออกไปรบเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่ชายแดนเพื่อประเทศชาติ แต่แกกลับเอาแต่กินนอนสุขสบายในบ้านหลังนี้ แถมยังแอบซ่อนของดีไว้เสวยสุขคนเดียว ไม่ยอมส่งเสบียงและเงินทองกลับไปให้ตระกูลฉินฝั่งโน้นดูแลความเรียบร้อย! แกเห็นแก่ตัวเกินไปแล้วนะ!" นางเฉิน แม่สามีผู้ขึ้นชื่อเรื่องความหน้าหนาและปากหอยปากปู ยืนเท้าสะเอวชี้หน้าด่าทอด้วยความเดือดดาล ใบหน้าย่นยู่ยี่ด้วยความริษยาจนแทบจะบิดเบี้ยว ดวงตาคู่เล็กหยีมองตรงไปยังห้องครัวที่ส่งกลิ่นหอมหวลชวนน้ำลายสอของ "ซี่โครงหมูตุ๋นเห็ดหอมยาจีน" และ "แป้งทอดกรอบสอดไส้เนื้อย่าง" ที่ฟางเซียนเพิ่งหยิบออกมาจากมิติห้างสรรพสินค้าเพื่อเตรียมทำมื้อเที่ยง รอบบริเวณรั้วบ้าน มีชาวบ้านหลายคนแอบมามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนทำทีเป็นถือตะกร้าผักเดินผ่านหน้าบ้าน แต่หูคอยเงี่ยฟังเสียงทะเลาะวิวดยามเที่ยงวันอย่างออกรส ฟางเซียนค่อยๆ วางผ้าเช็ดลงบนโต๊ะ เธอยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ความร้อนกรุ่นกลิ่นใบชาอูหลงชั้นดีจากมิติละมุนลิ้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับแม่สามีด้วยรอยยิ้มบางเบาที่แฝงแววเย้ยหยันไว้อย่างมิดชิด "คุณแม่คะ..." น้ำเสียงหวานใสแต่เฉียบคมราวน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnนขึ้น "ท่านบอกว่าสามีของฉันออกไปเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายที่ชายแดนเพื่อชาติ... อันนี้ถูกต้องค่ะ ฉันภูมิใจในตัวพี่อี้เฉินยิ่งกว่าใคร แต่คำพูดที่ว่า 'ฉันไม่ยอมส่งเงินทองกลับไปให้ตระกูลฉิน' นี่สิคะ... รบกวนช่วยอธิบายให้ชาวบ้านแถวนี้ฟังชัดๆ หน่อยได้ไหมคะ ว่าเงินก้อนสุดท้ายที่พี่อี้เฉินส่งกลับมาเมื่อเดือนก่อน มันหายไปไหนในกระเป๋าของใคร?" คำพูดประโยคเดียว ทำเอาแม่สามีที่กำลังทำท่าจะอาละวาดต่อถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง หน้าตาที่แดงก่ำด้วยความโกรธแปรเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือดในทันที นางเฉินอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ เพราะเงินก้อนนั้นถูกนางแอบเอาไปซื้อสร้อยทองให้น้องสาวสามีใช้แต่ง The หนีไปหมดแล้ว! "แก... แกอย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ! นั่นมันเงินเบี้ยเลี้ยงทหาร มันควรเป็นของส่วนกลางตระกูลฉิน!" แม่สามีแผดเสียงกลบเกลื่อนความผิดด้วยความลนลาน "เงินเบี้ยเลี้ยงของสามีฉัน ที่เอาชีวิตไปแลกมาด้วยบาดแผลและหยาดเหงื่อ กลายเป็นเงินส่วนกลางของคนในตระกูลที่วันๆ เอาแต่นั่งกินนอนกิน ตั้งแต่ฉันแต่งเข้าบ้านตระกูลฉินมา มีวันไหนบ้างที่พวกท่านไม่เคยเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อ? หา?" ฟางเซียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากท่าทีที่สง่างามและแววตาเฉียบคมดุจพญาเหยี่ยว ทำให้แม่สามีถึงกับก้าวถอยหลังไปสามก้าวโดยไม่รู้ตัว หญิงสาวก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละน้อย กลิ่นหอมจางๆ ของสบู่สมุนไพรที่เธอใช้ประจำลอยแตะจมูก ทว่าบรรยากาศรอบตัวเธอกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ถ้าท่านยังจำไม่ได้ ฉันยินดีจะกางสมุดบัญชีรายรับรายจ่ายที่ฉันบันทึกไว้ทุกบาททุกสตางค์ให้ชาวบ้านแถวนี้ช่วยเป็นพยานดีไหมคะ? หรือจะให้ฉันไปแจ้งทหารฝ่ายกิจการพลเรือนที่ค่าย ให้มาตรวจสอบเส้นทางการเงินที่ท่านชอบแอบอ้างชื่อฉันไปเบิกดีล่ะคะ คุณแม่!" คำว่า "แจ้งทหารฝ่ายกิจการพลเรือน" เปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงกลางกระหม่อมของนางเฉิน ในยุคสมัยที่กฎระเบียบวินัยเคร่งครัด หากเรื่องฉ้อโกงเงินเบี้ยเลี้ยงทหารแพรพรายออกไป ลูกสาวที่เพิ่งแต่งงานไปบ้านอื่นของนางคงต้องพลอยอับอายจนแทบไม่มีแผ่นดินจะอยู่! "แก... นังสะใภ้เนรคุณ!" แม่สามีได้แต่ชี้นิ้วสั่นเทาด้วยความแค้นเคือง ทำอะไรไม่ได้นอกจากกรีดร้องโวยวายเหมือนคนเสียสติ "จำไว้เลยนะ! วันนี้แกกล้าหักหน้าฉัน สักวันหนึ่งกรรมจะตามสนองแก!" "เชิญค่ะ... แต่ก่อนที่กรรมจะตามสนองฉัน ฉันเกรงว่าค่าเสียหายจากการบุกรุกเคหสถาน และข้อหาหมิ่นประมาท ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงหน้าบ้าน จะทำให้ท่านต้องเสียเงินก้อนโตไปจ่ายค่าปรับให้เจ้าหน้าที่ตำรวจประจำตำบลเสียก่อนนะคะ" ฟางเซียนแย้มยิ้มหวานหยด ทว่าดวงตากลับไร้ซึ่งความปรานีใดๆ นางเฉินสะท้านเฮือก หันซ้ายแลขวาเห็นสายตาสอดรู้สอดเห็นของชาวบ้านที่เริ่มซุบซิบและชี้ไม้ชี้มือมาทางตน นางจึงได้แต่กัดฟันกรอด สะบัดแขนเสื้อแล้วหันหลังเดินหนีเตลิดเปิดเปิงออกไปจากรั้วบ้านด้วยความอับอายขายหน้า ทิ้งเสียงบ่นพึมพำด่าทอไล่หลังที่เบาหวิวราวกับเสียงกระซิบ บรรยากาศรอบบ้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง ฟางเซียนถอนหายใจเบาๆ ปัดฝุ่นที่กระโปรงเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งยิ้มหวานให้บรรดาเพื่อนบ้านที่ยืนเกาะรั้วอยู่ "ไม่มีอะไรแล้วค่ะคุณพี่คุณน้องทุกท่าน พอดีมีแขกไม่ได้รับเชิญมาอบรมมารยาทนิดหน่อยค่ะ วันนี้ฉันทำซี่โครงหมูตุ๋นเห็ดหอมยาจีนไว้หม้อใหญ่ ใครสนใจแวะมาลองชิมฝีมือกันได้นะคะ!" เพียงแค่เอ่ยปากชวนด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง บรรดาชาวบ้านที่เมื่อครู่ยังยืนอึ้งกับความเด็ดขาดของสะใภ้บ้านฉิน ก็พากันเปลี่ยนท่าที ส่งเสียงหัวเราะรơiและเอ่ยปากชมเปาะในความใจกว้างและความเก่งกาจของเธอทันที ไม่มีใครกล้าดูถูกผู้หญิงคนนี้อีกต่อไปแล้ว แต่ทว่า... ความสงบสุขย่อมอยู่ได้ไม่นานนัก ในขณะที่ฟางเซียนกำลังจะก้าวกลับเข้าครัวเพื่อเตรียมจัดสำรับอาหารเที่ยง สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม กำลังยืนพิงเสารั้วไม้ไผ่ด้วยท่าทางสบายๆ หมวกแก๊ปถูกถอดถือไว้ในมือเผยให้เห็นเส้นผมตัดสั้นและใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัด พันจ่าฉินอี้เฉิน สามีหนุ่มผู้ควรจะอยู่ปฏิบัติภารกิจลับที่ชายแดน กลับมายืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้! เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ กลิ่นอายบุรุษเพศและกลิ่นอายดินปืนจางๆ ลอยปะทะจมูก ฟางเซียนยังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยทักทาย ร่างหนาก็โน้มลงมาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างแนบแน่น ปลายคางสากระคายเคืองคลอเคลียอยู่แถวซอกคอขาวผ่อง น้ำเสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบาข้างใบหูด้วยความเอ็นดู "ภรรยาของผม... วันนี้เก่งกาจและน่ารังแกยากขึ้นอีกแล้วนะครับ" ฟางเซียนใจเต้นแรงขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอเอี้ยวตัวกลับไปค้อนใส่สามีหนุ่มคิ้วเข้มวงหน้าคม แสร้งทำเป็นดุแต่ใบหูเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ "คุณกลับมาเร็วกว่ากำหนด... แล้วนี่แอบฟังฉันจัดการคนอื่นอยู่ตั้งนานสองนานทำไมไม่ยอมเข้ามาช่วยคะ?" อี้เฉินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือหนารวบเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน ดวงตาคู่คมทอดมองภรรยาด้วยความรักใคร่ระคนลึกซึ้ง ก่อนที่เขาจะกระซิบประโยคปริศนาที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของฟางเซียนแข็งค้างไปในทันที "ผมไม่ได้อยากขัดจังหวะความสนุกของคุณหรอกครับ... แต่ที่รีบกลับมาก่อนกำหนด เพราะสายข่าวจากค่ายรายงานด่วนว่า... เสบียงลับชุดสุดท้ายที่คุณแอบส่งไปช่วยแนวหน้าเมื่อคืนนี้ ถูกกองกำลังไม่ทราบฝ่ายดักปล้นกลางทางเรียบร้อยแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ!