สามีถูกเรียกตัวด่วน

เสียงกระแทกถ้วยชาเซรามิกบนโต๊ะไม้ดังปังจนน้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปื้อนขอบถ้วย เป็นสัญญาณเตือนภัยที่หลินฟางเซียนรู้ดีว่า แม่สามีตัวแสบแห่งตระกูลฉินกำลังเปิดฉากหาเรื่องแต่หัววันโดยไม่ต้องรอให้ไก่ขัน "สะใภ้รอง! เจ้าช่างใจดำอำมหิตนัก! น้องสามของเจ้าป่วยการเมืองนอนซมอยู่บนเตียง เหตุใดเจ้าจึงยังมีหน้ามานั่งเคี่ยวซุปไก่ตุ๋นโสมส่งกลิ่นหอมยวนใจไปทั่วทั้งหมู่บ้านเช่นนี้! อยากให้บ้านแตกสาាយสาแหรกขาดนักหรือไง!" เสียงแหลมสูงของนางอู๋ ผู้เป็นแม่สามีตrafฟาดงวงفาดงงด้วยความอิจฉาริษยาจนหน้าดำหน้าแดง ดวงตาตี่รีบหรี่มองหม้อดินเผาใบใหญ่บนเตาไฟด้วยความโลภ ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมละมุนของโสมชั้นดีและเนื้อไก่ตุ๋นเปื่อยนุ่มที่ลอยฟุ้งไปทั่วห้องครัว หากไม่ใช่เพราะกลัวสายตาคมกริบของบุตรชายคนรองอย่างฉินอี้เฉินที่ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ๆ นางคงพุ่งเข้าไปยกหม้อซุปวิ่งหนีเข้าห้องนอนไปนานแล้ว หลินฟางเซียนวางทัพพีไม้ในมือลงช้าๆ นางไม่ได้สะทกสะท้านกับเสียงโวยวายนั้นแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยື้ยวเย็นระคนขบขัน นางใช้มือเรียวปัดเศษแป้งบนผ้ากันเปื้อนออกเบาๆ ก่อนจะหันไปสบตาเจ้าของฉายาแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์ด้วยรอยยิ้มพริ้มเพราแต่ไม่ไปถึงดวงตา "คุณแม่พูดจาให้เกียรติกระเพาะอาหารของน้องสามด้วยนะคะ ซุปหม้อนี้ไม่ได้มีไว้ให้คนขี้เกียจสันหลังยาวกินเล่นๆ หรอกค่ะ แต่เป็นยาบำรุงกำลังที่ฉันใช้ 'หยาดเหงื่อแรงงาน' จากมิติฟาร์มส่วนตัวแลกมา ต่างจากบางคนที่วันๆ ไม่ทำอะไรนอกจากเดินหาเรื่องชาวบ้านไปวันๆ รอให้ลูกสะใภ้หาเลี้ยงจนพุงกาง" "นัง... นังเด็กปากกล้า!" นางอู๋ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธจัด มือสั่นเทาจนปิ่นปักผมแทบร่วง "เจ้ากล้าดียังไงมาว่าแม่สามี! อี้เฉิน! ดูเอาเถอะ เมียรักของเจ้านับวันยิ่งปีนเกลียวไม่เห็นหัวฉันผู้เป็นแม่อีกต่อไปแล้ว จัดการนางสิ! หย่ากับนางเสียทีเดี๋ยวนี้!" ฉินอี้เฉินที่ยืนกอดอกพิงวงกบประตูด้วยท่าทีผ่อนคลาย ปรายตามองมารดาด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดหรือลังเลแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารบดบังแสงอาทิตย์ยามสายจนเกิดเงาทอดทับร่างของมารดา เขาขยับตัวเล็กน้อย ก้าวเท้าเข้ามาโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างปกป้อง พร้อมเอמהเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องเงียบลงทันที "แม่ครับ ฟางเซียนทำหน้าที่ภรรยาได้สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องน้องสาม ถ้าเขาอยากกินซุปไก่ตุ๋นโสม ให้เขาไปหาเงินซื้อเองครับ ไม่ใช่มาแบมือขอจากภรรยาผม แล้วถ้าแม่ยังไม่เลิกหาเรื่องฟางเซียน ผมคงต้องพิจารณาเรื่องการส่งเบี้ยเลี้ยงรายเดือนของบ้านเราใหม่ทั้งหมดแล้วล่ะครับ" คำขู่ที่เรียบง่ายแต่เด็ดขาดราวกับคมมีดกรีดลงบนหัวใจของนางอู๋ นางอ้าปากค้าง หน้าซีดเผือดลงทันที รู้ดีว่าบุตรชายคนรองผู้นี้พูดคำไหนคำนั้น หากตัดเบี้ยเลี้ยงจริง นางกับสามีและลูกชายคนเล็กคงต้องอดตายแน่ๆ นางทำได้เพียงฮึดฮัดสะบัดก้นเดินหนีออกไปอย่างหัวเสีย พึมพำด่าทอด้วยความแค้นเคือง หลินฟางเซียนแอบอมยิ้มกริ่ม แอบหยิกหมัดเข้าที่เอวหนาของสามีเบาๆ เป็นเชิงหมั่นไส้ "ท่านประธานฉิน... เล่นไม้แข็งขนาดนี้ เดี๋ยวคุณแม่ก็อกแตกตายพอดีหรอกค่ะ" ฉินอี้เฉินก้มลงมองใบหน้าเนียนใสที่อยู่ใกล้แค่คราบ สายตาที่เคยเคร่งขรึมต่อหน้าคนอื่นพลันอ่อนแสงลงจนแทบหยาดเยิ้ม มือหนายกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างทะนุถนอม "ต่อให้ฟ้าถล่มลงมา ผมก็ไม่มีวันยอมให้ใครมารังแกภรรยาของผมเด็ดขาด... โดยเฉพาะเรื่องที่ทำให้คุณต้องเหนื่อยใจ" บรรยากาศหวานชื่นในห้องครัวถูกขัดจังหวะลงอย่างกะทันหัน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเสียงเคาะประตูรั้วบ้านดังรัวเร็วติดต่อกันหลายครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อของสามีด้วยน้ำร้อนรน "ผู้กองฉิน! ผู้กองฉินอยู่ไหมครับ! ด่วนที่สุดครับ!" ฉินอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่นทันที ประกายตาดุดันฉายวาบขึ้นมาครู่หนึ่ง เขาสบตากับหลินฟางเซียนที่หุบยิ้มลงทันทีเช่นกัน สัญชาตญาณของทหารหาญบอกให้รู้ว่าเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นแล้ว ร้อยเอกหนุ่มผละออกจากอ้อมกอดอย่างรวดเร็ว คว้าเสื้อโค้ททหารพาดบ่าแล้วเดินจ้ำอ้าวไปเปิดประตูรั้ว พบกับพลทหารสื่อสารหน้าตาตื่นตระหนก ยืนหอบหายใจโยน รายงานด้วยน้ำเสียงติดขัด "เกิดเหตุฉุกเฉินที่ชายแดนทางเหนือครับท่าน! กลุ่มผู้ลักลอบตัดไม้ทำลายป่าและขบวนการค้าของเถื่อนข้ามชาติรวมตัวกันปล้นคลังเสบียงและจับตัวประกันชาวบ้านไว้ ทางผู้บัญชาการสั่งเรียกตัวท่านเข้ากองร้อยด่วนที่สุด! ต้องออกเดินทางในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้านี้ครับ!" หัวใจของหลินฟางเซียนกระตุกวูบ ความรู้สึกหนาแน่นบางอย่างตีรวนขึ้นมาจุกที่ลำคอ แม้จะรู้ว่าสามีของนางเป็นนายทหารผู้เก่งกาจและผ่านสนามรบมาโชกโชนเพียงใด แต่การถูกเรียกตัวด่วนในสถานการณ์กะทันหันเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่เรื่องธรรมดาอย่างแน่นอน นางก้าวตามออกมารับฟังเงียบๆ มองแผ่นหลังกว้างของสามีที่หันไปสั่งการพลทหารสั้นๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับนาง ดวงตาคมคายคู่นั้นฉายแววความห่วงใยและกังวลใจอย่างปิดไม่มิด ฉินอี้เฉินสาวเท้ายาวกลับมาหยุดตรงหน้าภรรยา มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกอบกุมมือเรียวเย็นเฉียบของนางไว้แน่น ราวกับต้องการถ่ายIทอดความอบอุ่นทั้งหมดที่มีให้ "ฟางเซียน..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย "ผมต้องไปแล้ว" หลินฟางเซียนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามฝืนยิ้มเพื่อไม่ให้เขาต้องกังวลใจ นางรู้ดีว่าหน้าที่ของชาติคืองานสำคัญ แต่มันอดใจหายไม่ได้จริงๆ เมื่อนึกถึงเตียงนอนที่ยังอุ่นและรอยยิ้มของเขาที่จะหายไปจากบ้านหลังนี้ในช่วงเวลาที่กำลังมีความสุข "ฉันเข้าใจค่ะ..." นางสูดหายใจเข้าลึก ใช้นิ้วเรียวจัดปกเสื้อเครื่องแบบให้เขาอย่างบรรจง สายตาดุดันแต่เปี่ยมด้วยความรักทอดมองเขาไม่วางตา "คุณไปทำหน้าที่ของตัวเองเถอะค่ะ ไม่ต้องห่วงทางนี้ ฉันดูแลตัวเองและจัดการทุกอย่างได้ดีแน่นอน... สัญญาค่ะว่าจะรอคุณกลับมาทานข้าวเย็นด้วยกันเหมือนเดิม" ฉินอี้เฉินดึงร่างบางเข้าไปสวมกอดไว้แน่นแนบอก กลิ่นกายสะอาดและไออุ่นคุ้นเคยโอบล้อมตัวนางไว้ เขาฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่ของนาง กระซิบเสียงทุ้มต่ำข้างใบหูด้วยความอาลัยอาวรณ์ "ดูแลตัวเองให้ดี อย่าหักโหมทำสวนมากเกินไป... และจำไว้ว่า ผมรักคุณ" เขากดจูบหนักหน่วงลงบนหน้าผากเนียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผละออกอย่างเด็ดขาด หมุนตัวก้าวขึ้นรถจี๊ปทหารที่สตาร์ทเครื่องรออยู่หน้าบ้านแล้วพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงฝุ่นตลบอบอวลและหัวใจของหญิงสาวที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย หลินฟางเซียนยืนนิ่งมองตามกลุ่มฝุ่นควันที่ค่อยๆ จางหายไปในกลีบเมฆยามสาย ลมหนาวพัดโชยมาปะทะร่างจนนางต้องกระชับเสื้อกันปุ่มแน่น แต่ในวินาทีที่นางหันหลังกลับเพื่อเดินเข้าบ้าน สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนของใครบางคนแอบซุ่มมองอยู่หลังพุ่มไม้ข้างรั้วบ้าน พร้อมกับรอยยิ้มชั่วร้ายที่สะท้อนผ่านแสงแดด ...ในขณะที่สามีไม่อยู่ แนวป้องกันด่านแรกของนางกำลังจะถูกทดสอบด้วยแผนการสกปรกครั้งใหม่จากคนในบ้านเดิม และวิกฤตที่ชายแดนอาจไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างที่คิด! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "สวนส้มปลายฟ้า" มาโดยตลอดนะคะ