เมนูเด็ดจากป่า

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งซ้อนในยามวิกาล บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้มาเยือนอย่างไม่ต้องเดา หลินฟางเซียนสะดุ้งเล็กน้อย นางวางตะเกียบในมือลงทันที ดวงตาคู่สวยหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ความลับเรื่องมิติห้างสรรพสินค้าสมัยใหม่ที่นางใช้ตุนเสบียงและสร้างเนื้อสร้างตัวยังไม่เคยรั่วไหลไปไหน เหตุใดคืนนี้จึงมีแขกไม่ได้รับเชิญมาเยือนถึงหน้าเรือนแยกหลังนี้เล่า หรือว่าข่าวลือเรื่องการค้าขายเงียบๆ ของนางจะไปเข้าหูคนตระกูลฉินเข้าให้แล้ว? "ฟางเซียน เจ้าอยู่นิ่งๆ ตรงนี้เดี๋ยวพี่จัดการเองค่ะ" ฉินอี้เฉินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บดบังร่างบางของภรรยาไว้เบื้องหลังด้วยสัญชาตญาณปกป้อง ใบหน้าคมคายฉายแววเคร่งขรึมและเย็นชาขึ้นมาทันตา ดวงตาคมกริบกวาดมองบานประตูก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปเปิดออกด้วยความระแวดระวัง ทว่า เมื่อบานประตูไม้เปิดกว้างออก กลับไม่ใช่เงาของแม่สามีจอมเจ้าเล่ห์หรือนักเลงเจ้าถิ่นอย่างที่ฟางเซียนคาดคิด แต่เป็นร่างระหงของหญิงสาวชาวบ้านผู้หนึ่งที่หอบห่อผ้าใบใหญ่เข้ามาด้วยความเหนื่อยหอบ นางคือ 'อาเจิน' เพื่อนบ้านใจดีที่มักจะแอบเอาข่าวคราวในหมู่บ้านมาบอกกล่าวแก่สองสามีภรรยาอยู่เสมอ "คุณชายฉิน... น้องฟางเซียน พวกท่านรีบปิดประตูเร็วเข้าค่ะ!" อาเจินละล่ำละลักเอ่ย สีหน้าตื่นตระหนกจนเหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก "ข้าได้ยินพวกคนบ้านใหญ่ตระกูลฉินกำลังวางแผนชั่วร้าย พวกมันรู้ว่าช่วงนี้พวกท่านทำอาหารกลิ่นหอมฟุ้ง และแอบเอาวัตถุดิบชั้นดีมาบำรุงร่างกายกัน... แม่สามีของเจ้ากำลังรวบรวมคนเพื่อจะมาพังประตูปล้นชิงเสบียงในยามดึกค่ะ!" ฟางเซียนที่เดินตามหลังสามีมาติดๆ ได้ยินดังนั้น มุมปากเรียวสวยก็ยกยิศขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้าจนฉินอี้เฉินต้องหันมามองด้วยความแปลกใจ ปล้นชิงเสบียงอย่างนั้นหรือ? ช่างบังเอิญเสียจริง นางเพิ่งจะหยิบวัตถุดิบชั้นเลิศจากซูเปอร์มาร์เก็ตในมิติออกมาเตรียมทำอาหารมื้อดึกเพื่อมัดใจสามีสายซัพพอร์ตเสียหน่อย หากพวกมันกล้ามาหาเรื่องถึงที่ นางนี่แหละจะใช้ฝีมือการทำอาหารและเล่ห์เหลี่ยมสั่งสอนให้พวกมันจำไปจนวันตายเลยค่ะ! "ขอบคุณเจ้ามากนะอาเจินที่มาเตือน" ฟางเซียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่มั่นคง นางหยิบขนมปังอบเนยหอมกรุ่นชิ้นหนึ่งจากมิติส่งให้อีกฝ่ายเป็นการตอบแทน "ดึกแล้ว ทางกลับบ้านมืดค่ำ เจ้าถือขนมชิ้นนี้รองท้องไปก่อนเถอะค่ะ ถือว่าเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า" อาเจินรับมาด้วยความซาบซึ้งใจก่อนจะรีบเร้นกายหายลับไปในความมืด ปล่อยให้สองสามีภรรยาเผชิญหน้ากับวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามา ฉินอี้เฉินหันมามองภรรยา ดวงตาสีเข้มฉายแววเป็นห่วง "ฟางเซียน เจ้าไม่กลัวหรือ? พวกมันมากันหลายคน..." "กลัวอะไรกันคะสามี?" ฟางเซียนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ "ในเมื่อพวกมันอยากได้กลิ่นหอมนัก ข้าก็จะจัด 'เมนูเด็ดจากป่า' ชุดใหญ่ต้อนรับพวกมันเสียให้เข็ด รับรองว่าต่อให้พวกมันมีปากเป็นร้อยก็ต้องกินด้วยความเจ็บใจจนกระอักเลือดแน่นอนค่ะ!" ว่าแล้ว หญิงสาวก็หมุนตัวเดินเข้าห้องครัวทันที ฉินอี้เฉินมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งทึ่ง เอ็นดู และคลั่งรักจนแทบจะยอมถวายหัวให้ภรรยา เขาพับแขนเสื้อขึ้นเดินตามเข้าไปเป็นลูกมืออย่างรู้งาน ในมิติห้างสรรพสินค้าของฟางเซียนเวลานี้ เต็มไปด้วยวัตถุดิบชั้นยอดที่นางคัดสรรมาอย่างดี แต่วันนี้ นางตั้งใจจะใช้ ‘เห็ดป่าโสมหิมะ’ และ ‘เนื้อกวางป่าหมักเครื่องเทศสูตรโบราณ’ ที่นางตุนไว้ในช่องแช่แข็งพิเศษมาเนรมิตเป็นอาหารจานเด็ด กลิ่นหอมอันเป็นเอกลักษณ์ของเห็ดป่าเมื่อถูกความร้อนจะส่งกลิ่นหอมอบอวลไปไกลหลายลี้ ยิ่งปรุงด้วยซอสสูตรลับเฉพาะจากโลกยุคปัจจุบัน ยิ่งทวีความเย้ายวนจนใครได้กลิ่นก็ต้องน้ำลายสอ เสียงฉ่าของเนื้อกวางป่ากระทบกับกระทะเหล็กดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ฟางเซียนควบคุมไฟด้วยความคล่องแคล่ว มือเรียวตักเครื่องเทศนานาชนิดลงไปผัดคลุกเคล้าจนกลิ่นหอมฟุ้งกระจายทะลุกำแพงเรือนออกไปไกลโข ฉินอี้เฉินทำหน้าที่คอยตักน้ำและส่งฟืนให้อย่างรู้ใจ สายตาสีเข้มทอดมองภรรยาด้วยความรักและชื่นชมระคนกัน "หอมมากเลยใช่ไหมคะ?" ฟางเซียนหันมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้สามีจนตาหยี "อาหารจานนี้ข้าตั้งใจทำเพื่อบำรุงกำลังให้ท่านโดยเฉพาะเลยนะ... แต่ดูท่าทางแล้ว เราคงไม่ได้กินกันแค่สองคนเสียแล้วล่ะค่ะ" สิ้นคำพูดของนาง เสียงทุบประตูก็โครมครามดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับเสียงแหลมแสบแก้วหูของแม่สามีตระกูลฉินที่ตะโกนด่าทอเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว "นังสะใภ้ตัวดี! สามีเจ้าเป็นแค่ทหารกระจอก เหตุใดถึงได้กลิ่นอาหารดีๆ ลอยออกมาจากเรือนของพวกแกฟุ้งไปทั่วหมู่บ้านหะ! เปิดประตูเดี๋ยวนี้! เอาเนื้อและอาหารพวกนั้นออกมาให้หมด ไม่อย่างนั้นฉันจะพังประตูเข้ามาลากคอพวกแกแน่!" ฉินอี้เฉินขมวดคิ้วมุ่น รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาจนน่ากลัว เขากำหมัดแน่นเตรียมจะเดินไปสั่งสอนคนพวกนั้นให้รู้สำนึก แต่ฟางเซียนกลับเอื้อมมือเรียวไปแตะแขนเขาไว้เสียก่อน "ใจเย็นๆ ก่อนค่ะสามี..." ฟางเซียนกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์เพทุบาย "อย่าเพิ่งใช้กำลังเลยค่ะ มาดูละครฉากใหญ่ที่ข้าเตรียมไว้ต้อนรับพวกมันกันดีกว่า" นางตักซุปเห็ดป่าโสมหิมะร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องเคลือบอย่างดี กลิ่นหอมตลบอบอวลชวนน้ำลายสอพุ่งทะยานออกไปปะทะจมูกของคนที่อยู่ด้านนอกประตูทันที เสียงทุบประตูด้านนอกชะงักกึก ตามมาด้วยเสียงกลืนน้ำลายดังอึดใหญ่ของคนกลุ่มนั้น ฟางเซียนเดินถือถาดอาหารเข้าไปใกล้ประตูที่กำลังสั่นคลอน นางสูดหายใจเข้าลึกๆ เตรียมจะเอ่ยปากเปิดศึกปะทะฝีปากกับแม่สามีจอมโลภให้สะใจ ทว่า ในจังหวะที่นางกำลังจะปลดกลอนประตูไม้เพื่อเผชิญหน้ากับศัตรูนั้นเอง... เงาร่างสูงโปร่งของใครอีกคนก้าวพรวดพราดออกมาจากความมืดด้านหลังกลุ่มคนตระกูลฉิน น้ำเสียงทรงอำนาจและเย็นเยียบจนน่าขนลุกก็ดังแทรกขึ้นตัดหน้าทุกคน "หยุดมือ! ใครกล้าพังประตูเรือนของทหารในสังกัดข้า... ไม่อยากมีหัวอยู่บนบ่าแล้วใช่ไหม!" ฟางเซียนชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ เมื่อเสียงปริศนานั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น 'ท่านประธานใหญ่' ผู้ทรงอิทธิพลแห่งกองอำนวยการเศรษฐกิจพิเศษ ผู้ซึ่งไม่ควรจะมาปรากฏตัวอยู่ในหมู่บ้านชนบทห่างไกลเช่นนี้ในยามวิกาล! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "สวนส้มปลายฟ้า" เสมอมานะคะ